Tíðindi
Ja hérna! Nú kom Davíð mér aldeilis á óvart. Dömpaði Sólveigu úr ríkisstjórn (sem er gott) og - stórtíðindin - Þorgerður Katrín verður menntamálaráðherra frá áramótum. Það eru auðvitað góðar fréttir.
Því miður verður Sturla áfram í ríkisstjórninni en maður getur ekki alltaf fengið allt.
Sushi og hausmælingarkeppni
Í gær Unnur og Bjarni mér í sushi. Ég hef aldrei áður smakkað sushi. Ég hef aldrei áður þorað. Sushi fyrir mér hefur verið svona u.þ.b. eina fæðutegundin sem ég hef hræðst að borða. Ég gæti gert langan lista yfir furðulegan mat sem ég hef ekki veigrað mér við að láta ofan í mig en sushi hefur einhvern veginn alltaf "hrætt" mig. Ég bara trúi ekki að hrár fiskur geti verið góður.
Hvað um það, ég þurfti að éta ofan í mig alla þessa hræðslu og fordóma. Sushiið hennar Unnar var alveg syndsamlega gott og það sem meira er, ég verð alveg pakksaddur. Hvernig þessir pínulitlu munnbitar, sem virðast ekki upp í nös á ketti, gera mann svona pakksaddan skil ég ekki.
Með sushiinu var að sjálfsögðu drukkið sake. Ég viðurkenni það fúslega, sake er ódrekkandi að mér finnst. Ég smakkaði það fyrst einsog á að drekka það, við 40° og prufaði svo "on the rocks", hvort tveggja alveg ódrekkandi fannst mér. Montecillo hvítvínið er hinsvegar allt gott með fiski.
Yfir sushiinu leiddist umræðan að hausstærðum og var málband sótt og hausar matarboðsgestanna mældir. Ég marði sigur. Jói, hinn matarboðsgesturinn, reyndist hafa næstum jafn stóran haus og ég. Reyndar kom út úr þessari mælingu að hausinn á mér hefur "minnkað" um 1 cm. síðan á útskriftinni fyrir tveimur árum. Ég vil þó meina að ég hljóti að hafa minna af hári en þá :-)
Jói er að fara að útskrifast stúdent sem er fyndið í ljósi þess að hann var síðast í framhaldsskóla fyrir ca. fimm árum síðan. Frekar skrítið en nýstúdentar þurfa hvíta kolla og þar sem ég er með jafn afbrigðilega stóran haus og hann varð úr að hann fær stúdentshúfuna lánað hjá mér.
Í dag fann ég svo loksins húfuna, eftir langa leit. Nýstúdentinn getur því sótt hana við tækifæri, fyrir útskriftina.
Ministry of Silly Walks
Maureen Dowd skrifar um mjög svo creepy prógramm hjá bandarískum yfirvöldum, Walk This Way. Menn ætla sér að geta greint eftirlýsta hryðjuverkamenn með því að skanna göngulag fólks og leita eftir "rétta göngulaginu" við leit að hryðjuverkamönnum. Já, þetta hljómar of lygilegt til að vera satt.
Not since Monty Python's Ministry of Silly Walks has a government devoted so much money and study to watching our steps.
Admiral Poindexter, who supervised the strutting Oliver North during the Iran-contra machinations, is now supervising the Pentagon's attempt to create an Orwellian "virtual, centralized grand database," which could put a spyglass on Americans' every move, from literally the way Americans move to their virtual moves, scanning shopping, e-mail, bank deposits, vacations, medical prescriptions, academic grades and trips to the vet. (Sometimes pets are the first to go in biological warfare.)
One of the technologies the Pentagon is working on, as The A.P.'s Michael Sniffen reported, is a radar-based device that can identify people by the way they walk for use in a new antiterrorist surveillance system.
"Operating on the theory that an individual's walk is as unique as a signature, the Pentagon has financed a research project at the Georgia Institute of Technology that has been 80 to 95 percent successful in identifying people," he wrote.
The Pentagon, which wants to be able to identify people at 500 feet, has also enlisted the help of Carnegie Mellon University. Researchers there in biometrics are developing a video recognition method of gait analysis, which could be used by embassy security officers to check out shadowy figures.
Og svo heldur pistillinn áfram og jafnframt hárið að rísa. Svo ég vitni nú bara í Woody Allen, "I believe there is something out there watching us. Unfortunately, it's the government."
Imperíalískt hlutverk
Tómas Friedman skrifar pistil í New York Times um sinnuleysi Bandaríkjamanna í Írak, Bored With Baghdad — Already.
But the generals were also miscast because they and their men are trained to kill people, not chase looters. Neither they nor their men want to be serving as the police, and they were not prepared to do that. They came to Baghdad with 1,800 military police officers. Saddam Hussein used 20,000 police officers to control this city of five million.
Athyglisverðar tölur. Friedman líkur pistlinum með orðunum:
Iraqis are an exhausted people. Most seem ready to give us a chance, and we do have a shot at making this a decent place — but not with nation building lite. That approach is coming unstuck in Afghanistan and it will never work in Iraq. We've wasted an important month. We must get our act together and our energy up. Why doesn't Mr. Rumsfeld brief reporters every day about rebuilding Iraq, the way he did about destroying Saddam?
America is in an imperial role here, now. Our security and standing in the world ride on our getting Iraq right. If the Bush team has something more important to do, I'd like to know about it. Iraq can still go wrong for a hundred Iraqi reasons, but let's make sure it's not because America got bored, tired or distracted.
Maður er nú ekki beint bjartsýnn á að Tómasi verði að ósk sinni.
The Pink and the Black
Hin yndislega kaldhæðna Maureen Dowd skrifaði pistil í NYT um helgina, The Pink and the Black, þar sem hún ber saman nýjustu "strákamyndina" og nýjustu "stelpumyndina", því einsog hún orðar það sjálf "One thing that never changes, decade in and century out, is Hollywood's dishing up gender-specific dreamscapes".
At multiplexes this weekend, Keanu Reeves is on a quest to find out if he is The One. And Renée Zellweger is on a quest to find The One.
Mr. Reeves, as Neo, goes on a dark, violent odyssey where his strength and character are tested. Ms. Zellweger, as a cute blonde chasing a suave writer at Know, the magazine for men in the know, goes on a pink, fluffy odyssey where her wiles and allure are tested.
Svo undir lokin heimfærir hún Matrix "kúlleikann" yfir á Bush og hvernig atriðið... ræðan hans á flugmóðurskipinu var einsog klippt út úr Top Gun og fleira í þeim dúr.
Skemmtilegur pistill.
America is the occupying power of Iraq. It has legal obligations, and one of them is to secure mass graves and not to simply dismiss looting, as Secretary of Defense Donald Rumsfeld did, with his shameful toss-off line: "Stuff happens." People expect more from us. The U.S. military executed its war plan with great efficiency and decency. For that, most Iraqis are grateful, and every American can be proud. But when it comes to securing the peace, either there was no plan, or those executing it simply did not have the manpower or know-how to pull it off.
Admiral Poindexter, who supervised the strutting Oliver North during the Iran-contra machinations, is now supervising the Pentagon's attempt to create an Orwellian "virtual, centralized grand database," which could put a spyglass on Americans' every move, from literally the way Americans move to their virtual moves, scanning shopping, e-mail, bank deposits, vacations, medical prescriptions, academic grades and trips to the vet. (Sometimes pets are the first to go in biological warfare.)
