Prufublogg MovableType

Imperíalískt hlutverk

Tómas Friedman skrifar pistil í New York Times um sinnuleysi Bandaríkjamanna í Írak, Bored With Baghdad — Already.

But the generals were also miscast because they and their men are trained to kill people, not chase looters. Neither they nor their men want to be serving as the police, and they were not prepared to do that. They came to Baghdad with 1,800 military police officers. Saddam Hussein used 20,000 police officers to control this city of five million.

Athyglisverðar tölur. Friedman líkur pistlinum með orðunum:

Iraqis are an exhausted people. Most seem ready to give us a chance, and we do have a shot at making this a decent place — but not with nation building lite. That approach is coming unstuck in Afghanistan and it will never work in Iraq. We've wasted an important month. We must get our act together and our energy up. Why doesn't Mr. Rumsfeld brief reporters every day about rebuilding Iraq, the way he did about destroying Saddam?

America is in an imperial role here, now. Our security and standing in the world ride on our getting Iraq right. If the Bush team has something more important to do, I'd like to know about it. Iraq can still go wrong for a hundred Iraqi reasons, but let's make sure it's not because America got bored, tired or distracted.

Maður er nú ekki beint bjartsýnn á að Tómasi verði að ósk sinni.

"Stuff happens"

America is the occupying power of Iraq. It has legal obligations, and one of them is to secure mass graves and not to simply dismiss looting, as Secretary of Defense Donald Rumsfeld did, with his shameful toss-off line: "Stuff happens." People expect more from us. The U.S. military executed its war plan with great efficiency and decency. For that, most Iraqis are grateful, and every American can be proud. But when it comes to securing the peace, either there was no plan, or those executing it simply did not have the manpower or know-how to pull it off.

- Thomas Friedman í New York Times (Two Right Feet)

Íran næst?

Góð grein hjá Charles V. Peña, sem er yfir defence studies hjá Cato Institute: Is Iran Next on Washington's Hit List?
Pistillinn er reyndar síðan í haust en Cato bendi aftur á hann í tengslum við fréttir af því að ráðamenn í Íran séu að endurskoða samskiptin við Bandaríkjamenn.

Úraníum stolið í Írak

Ekki aðeins hluta af menningararfi heimsins var stolið undir vökulum augum bandaríska frelsis-hersins, heldur líka úraníumi ef marka má viðtöl al-Jazeera við tvo íraska vísindamenn í vikunni. MEMRI greinir frá.

"Tons of uranium known as yellow cakes were stored in barrels. This was a phase in the production of uranium from crude components. There were also other by-products from processing these materials. There were tens of tons of radioactive waste. They were stored in barrels and their radioactivity was not high as long as they were under supervision."

"When order was disrupted, simple citizens - sorry to say - did not have containers to store drinking water, so they stole those barrels, each one containing 400 kilos of radioactive uranium. Some of them dumped the powder on the ground in very large quantities, and others took the contaminated barrels to their homes, and the barrels appeared in various areas. They stored water in them, and had every intention of drinking from them or [using] the barrels to sell milk."

[...]

"We contacted the Americans. They came and talked to us... they took us to the American base, they took information from us about these insects and we explained to them everything in details. After that they told us: 'We will do what is necessary...' Nothing was done. He said that he would take the necessary steps immediately... I cannot explain this [American] behavior..."

Vísindamennirnir sem talað var við segja að þeir hafi unnið fyrir Kjarnorkustofnun Íraks frá því 1968 þegar hún tók til starfa. "Since then, and up to 1990, we continued this type of work which was absolutely for peaceful and humanitarian purposes..." segir annar þeirra og tekur fram að Al-Tawitha, svæðið sem um ræðir, hafi ekki geymt nein gereyðingarvopn (WMD) og að þar hafi ekki verið nein starfssemi í þeim tilgangi að þróa vopn.

Páskar

Nú er páskadagur hjá koptísku kirkjunni, eþíópísku kirkjunni og rússnesku og úkraínsku orþadox kirkjunni. Á morgun halda svo Egyptar upp á Sham al Nessim, sem er vorhátíð og haldið upp á hana af öllum þjóðfélagshópum og talið rekja uppruna sinn rúm þrjú þúsund ár aftur í tímann til Forn-Egypta.

Nokkrar fréttir úr nýjasta METimes

Chalabi a fraudster. Chalabi, besti vinur Washington í Írak, er - einsog margoft hefur komið fram - langt í frá hreinn pappír.

Mubarak steps into the fray. Hér má lesa um hvernig tókst að tryggja Mahmoud Abbas sem forsætisráðherra Palestínu stjórnarinnar með þrýstingi frá Egyptum o.fl. Díllinn er að Arafat fær að halda nokkrum völdum á bakvið tjöldin.

Human rights group criticises US over children detained at Guantanamo Cuba.
Juveniles among Guantanamo prisoners. "Those under 18 represent "less than half a dozen" of the 660 held at Guantanamo, a spokesman for the joint military task force running the prison operation said." Það skiptir náttúrulega engu máli, enda kemur engum öðrum við en bandarískum stjórnvöldum hverjum þau halda í Guantanamo og hverjum ekki. Þannig skiptið ykkur ekki af því sem ykkur kemur ekki við og hana nú!

Lebanon's new government risks national unity. Nýja ríkisstjórnin í Líbanon er án þátttöku Maróníta sem eru ca. 15% þjóðarinnar (hef ekki nákv. tölu á reiðum höndum). Það hefur alltaf staðið til hjá mér að kynna mér betur sögu Líbanons. Vonandi að það komist í verk með sumrinu.

Education reform critical for the Middle East. Sannarlega engin ný sannindi, enda eitt fjögurra atriða sem brýnast er að bæta úr í Mið-Austurlöndum skv. Arab Human Development Report í fyrra.

Shiite pilgrimage signals moderation towards US.
Pilgrimage historic amid scenes of protest.
Pilgrimage continues for Iraqi Shiites deported to Iran.

Svo vil ég benda á þessa úttekt frá MEMRI: Iran's U.S. Policy After the Fall of Baghdad: Khamenei's Hostility Versus Rafsanjani's Pragmatism

Viðbrögð al-Qaeda við falli Bagdad

"With guerilla warfare, the Americans were defeated in Vietnam and the Soviets were defeated in Afghanistan. This is the method that expelled the direct Crusader colonialism from most of the Muslim lands, with Algeria the most well known. We still see how this method stopped Jewish immigration to Palestine, and caused reverse immigration of Jews from Palestine. The successful attempts of dealing defeat to invaders using guerilla warfare are many, and we will not expound on them. However, these attempts have proven that the most effective method for the materially weak against the strong is guerilla warfare..."

Þetta stóð m.a. á síðu al-Qaeda (sem ekki er hægt hægt að linka á, því henni er alltaf fljótlega lokað og slóðin breytist á nokkra daga fresti) 9. apríl, eftir að Bagdad var fallin.
Sjá nánar: MEMRI.

Next stop: Syria?

It is a tribute to Hafez al-Assad's reasonableness as a diplomat and irresponsibility as a leader that Syria is the only country called a sponsor of terrorism by the State Department that has diplomatic relations with the United States.

Úr leiðara New York Times í dag.
New York Times bendir á alla þá augljósu ókosti sem stjórnvöld í Sýrlandi hafa, hvernig þau skjóti skjólshúsi yfir terrorista og séu hugsanlega með efnavopnaprógram í gangi. Aftur á móti, einsog Sun Tzu sagði, "Þekktu óvini þína betur en sjálfan þig" og í lok leiðarans segir:

War against Syria, however, makes no sense. The United States has its hands full in Iraq. More important, Washington will only live up to the worst expectations of the Arab world if it now adopts a belligerent military approach to every nation in the region that it dislikes. It may be possible, however, to use the threat of diplomatic or economic sanctions to encourage Damascus to reconsider its hostile policies in the wake of the fall of Mr. Hussein.

Ég bara neita að trúa því að þessar kenningar um "Írak í dag, Sýrland á morgun" plan Rumsfelds séu réttar, þ.e.a.s. að Sýrland sé næsta "frelsun" á dagskrá bandaríska hersins. Ef svo er, þá er ég endanlega algjörlega hættur að skilja nokkuð í neinu hvað gengur á milli eyrnanna á þessum skrattakollum í Washington!

Glötuð menningarverðmæti

Dr. Magnús Þ. Bernharðsson, kennari í nútímasögu Mið-Austurlanda og sérfræðingur í sögu Íraks, skrifar pistil í bandaríska dagblaðið Newsday í dag: [Grieving Over Loss of Civilian]...and Cultural Life in Iraq
Newsday þykir frekar íhaldssamt en birti pistil Magnúsar án athugasemda á Op-Ed-síðu sinni. Pistillinn fjallar um hina ægilegu eyðileggingu sem átti sér stað í Bagdad og aðgerðaleysi bandaríska hersins, sem þó sá ástæðu til að standa vörð um olíumálaráðuneytið og skjölin sem þar eru geymd. Þjóðminjasafnið, sem hefur (hafði) að geyma ómetanleg menningarverðmæti frá öllum fornu stórveldunum sem byggðu Mesapótemíu, var rænt og lagt í rúst. Kveikt var í ríkisbókasafninu og ómælanlegt magn skjala og upplýsinga glötuðust einnig annars staðar. Bandaríkjamenn bjuggust við þessu - og gerðu ekkert til að koma í veg fyrir þetta. Olíumálaráðuneytið varð aftur á móti ekki fyrir tjóni.

Oh no!

Þetta voru viðbrögð fréttaskýrenda áðan þegar bandarískir hermenn settu bandaríska fánann yfir höfuðið á styttu af Saddam Hussein sem þeir voru að rífa niður með stórum skriðdreka. Fljótlega var fáninn fjarlægður og Íraki sást veifa íraska fánanum á toppi bandaríska skriðdrekans.
Fréttaskýrendurnir áttu ekki orð yfir þetta framferði, sem er þó dæmigert fyrir Bandaríkjamenn í Írak. Hvernig eiga Írakar að túlka svona fánasýningar öðruvísi en sem "við eigum pleisið" yfirlýsingu. Auðvelt fyrir okkur Vesturlandabúa að kjósa að túlka slíkt á annan veg, ef við viljum - en fyrir Íraka er þetta a.m.k. ekki rétta leiðin til að vinna hug og hjörtu þeirra.

Áhugavert: dr. Jón Ormur svarar spurningum á Vísi.is um Írak og innrásina.

Óvinurinn

Two cameramen, working for Reuters and Spain's Telecinco, were killed when a shell hit the hotel which houses hundreds of foreign journalists. There is video footage of an American Abrams tank firing at the building.

Earlier, a correspondent for the Arabic TV broadcaster al-Jazeera was killed when US missiles hit the network's office. (src)

Nú hafa Bandaríkjamenn einbeitt sér að því að ráða niðurlögum hins raunverulega óvinar, frjálsra fréttamanna.

"A war zone is a dangerous place. We continue to warn news organisations... you should not be there"
- Pentagon spokeswoman Victoria Clark (src)

Í nóvember 2001 sprengdu Bandaríkjamenn höfuðstöðvar al-Jazeera í Kabúl (sem var þá mannlaus). Að sögn samtakanna Reporters Without Borders gætti sjónvarpsstöðin sín á að láta Bandaríkjamenn hafa nákvæmar upplýsingar um staðsetningu skrifstofu þeirra í Bagdad. Einsog áður sagði var hún sprengd með tveimur flugskeytum í dag.

Hvernig hægt er að skjóta á eina hótelið sem vitað er að hýsir nær alla erlenda fréttamenn í Bagdad, er með slíkum ólíkindum að það sýnir og sannar enn og aftur að með mjög góðum rökum er hægt að efast um hæfni bandaríska hersins í borgarhernaði.

Ég ætla ekki að halda því fram að árásirnar á hótel fréttamannanna og skrifstofu al-Jazeera hafi verið plönuð af Bandaríkjamönnum. Ég held frekar að þessi atvik sýni að það sem sagt hefur verið um bandaríska hermenn undanfarið af hernaðarsérfræðingum (utan Bandaríkjanna) er rétt.

Fréttaumfjöllun

Jæja, lesendur góðir, eruð þið ekki farin að sakna sífelldra vísana minna í New York Times? Hélt það líka.
Ég hef lítið sem ekkert lesið síðustu vikuna, en las þó áðan þessa grein, sem vert er að benda á:
The War Americans Don't See; Rami G. Khouri, sem er ritstjóri dagblaðs í Beirút, skrifar um fréttaumfjöllun arabískra dagblaða af innrásinni.

Breski og bandaríski herinn

Það er athyglisvert að fylgjast með umræðunni á BBC núna. Ég hef reyndar verið vant við látinn síðustu daga, en þegar ráðrúm hefur gefist hef ég náð nokkrum umræðum og viðtölum, bæði á BBC World Service í útvarpinu og BBC í sjónvarpinu.
Bandarískir hermenn eru óreyndir, trigger-happy, taugarveiklaðir strákpjakkar. Þetta er u.þ.b. það sem flestir eru sammála um. Reyndar nota þeir þessi orð ekki, skiljanlega, en þetta er boðskapurinn. Bandarískir hermenn eru almennt yngri en þeir bresku, þeir eru óreyndari og þeir fá ekki sömu nauðsynlegu þjálfunina og Bretarnir; þjálfun í samskiptum við heimamenn. Bandaríski herinn þjálfar almenna hermenn til árása, svo eru sérfræðingar þjálfaðir í að díla við heimamenn. Bretarnir hafa hinsvegar langa sögu hernáms, bæði á N-Írlandi og um allan heim á tímum heimsveldisins. Eitt af því sem breski herinn leggur upp úr er að hermennirnir virki ekki fjandsamlegir á heimamenn. Mönnum er uppálagt að ganga ekki með sólgleraugu innan um heimamenn og mega frekar vera hjálmlausir en Bandaríkjamennirnir, sem leggja meira upp úr "öryggi" hermannanna en að virkja ekki fjandsamlegir. Annað sem bresku hermennirnir eru kvattir til að gera, ólíkt þeim bandarísku, er að spila t.d. fótbolta við heimamenn og reyna eftir fremsta megni að minnka tortryggnina í þeirra garð.
Það skal þó tekið fram að flestir sérfræðingarnir sem rætt er við eru breskir, ekki það að þetta eru allt saman staðreyndir sem maður hefur heyrt áður. Á meðan Regular Joe í bandaríska hernum er tvítugur strákpjakkur að upplifa einhvern blautan byssudraum er týpískur breskur hermaður nær þrítugu og yfirleitt "yfirvegaðri".
Annað sem skiptir máli, fyrir utan þetta þjálfunar- og skilningsleysi Bandaríkjamannanna í samskiptum við heimamenn, er skæruhernaður í borgum (urban guerilla fighting). Margir hafa bent á að Bandaríkjamenn hafa mjög slæma reynslu af slíku og eru almennt hvorki þjálfaðir né réttum vopnum búnir undir slík átök. Aftur er t.d. Norður-Írland að nýtast Bretunum. Bretar þjálfa viðbrögð og aðgerðir í slíkum hernaði og hafa t.d. minni skriðdreka til að athafna sig innan borganna, kunna betur að forðast gildrur og fleira í þeim dúr.
Það hefur líka vakið athygli manns þegar Bandaríkjamenn hafa ráðist á borgir og þorp, gefið út fréttatilkynninguna um að viðkomandi staður hafi verið sigraður og svo berst tilkynning um að Bretarnir hafi verið kallaðir til að redda málunum þegar í ljós kemur að baráttan um viðkomandi stað er engan veginn lokið.
Manni finnst það samt athyglisvert að Bandaríkjaher, sem segir sig best búna, best þjálfaða, flottasta og stærsta her í heimi þarf að fá aðstoð frá Bretunum - og sú staðreynd sem fæstir virðast draga í efa utan Bandaríkjanna að bandaríski herinn sé e.t.v. best búni her heims en langt í frá sá best þjálfaði.

Kort af Írak

Fyrir þá sem vilja skoða kort af Írak er alveg ógrynni af þeim hér. Merkilegt nokk að þetta er Bókasafn Texas-háskóla sem hefur sankað þessu saman. Fullt af áhugaverðum kortum þarna.

Rachel Corrie

Mjög grafísk lýsing (og óhugnaleg mynd) af láti Rakelar Corrie, sem lést er ísraelsk (her)jarðýta ók yfir hana. Vitnað er í tölvupóst sem hún sendi stuttu áður.

"I am amazed at [my Palestinian friends'] strength in being able to defend such a large degree of their humanity – laughter, generosity, family-time - against the incredible horror occurring in their lives and against the constant presence of death. I am also discovering a strength and basic ability for humans to remain human in the direst of circumstances. I think the word is dignity. [...] – February 28

Sjá: frétt METimes

Mannfall

Skv. þessum lista hjá Jordan Times hafa 175 íraskir borgarar fallið í kjölfar innrásarinnar í landið. Engar trúverðugar upplýsingar hafa fengist um fall íraskra hermanna. 22 Bandaríkjamenn hafa fallið og 20 Bretar, auk tveggja sem er saknað úr herjum beggja aðila. Auk þess hafa fimm Jórdanir og fimm Sýrlendingar fallið í Írak.

Annars er það að frétta af "frelsuninni" að nýjustu fréttir herma að matvæladreifingin, þar sem hún er byrjuð, sé bara engan veginn að ganga, menn nota orð á borð við disaster: Convoy hijacked in aid 'disaster':

Afstaða Írana til innrásarinnar í Írak

MEMRI var að senda frá sér ágæta úttekt á afstöðu Írana til innrásarinnar í Írak.
Athyglisverð lesning fyrir áhugasama.

Stríðsfangar

BBC hefur verið með ágæta umfjöllun um málefni stríðfanga. Í grein á BBC-vefnum, When are pictures of POWs propaganda?, er vitnað í breskan flugmann sem var í haldi Íraka fyrir 12 árum.

Although such images may be demoralising for the public back home, at least the families know their loved ones are still alive. "My family drew strange comfort from the fact that, even though I was in Iraqi hands, they knew I had survived the missile attack on my Tornado," Mr Nichol has said.

Ég skrifaði um málefni réttindalausu fanganna á Guantanamo fyrir rúmu ári síðan. Enn eru um 650 fangar þar og lúta sjálfsettum reglum hers þess lands sem vill kalla sig voldugasta lýðræðisríki heims.

A Readers' Guide to the War

Nicholas Kristof er núna staddur í Kúveit. Hann skrifar góðan pistil í NYT í dag.

Instead, quite predictably, we're now besieging Basra, where one million people have been without electricity and clean water since Thursday — a deprivation that's likely to make them more hostile to U.S. occupation.

We have such firepower that we can win the war without sensitivity to Iraqis, but we can't survive the occupation that way. Raising the American flag on Iraqi territory the other day was the best boost we could have given Saddam. And Arabs flinch each time American officials torture pronunciations of the names of Iraqi cities and, worse, the country itself. Granted, proper Arabic pronunciation of "Iraq" is difficult because it actually begins with a consonant, the ayn, that doesn't exist in English and sounds like a person being strangled.

Ég var áðan að skrifa tölvupóst þar sem ég tilgreindi þrettán atriði sem veigamikil rök gegn þessari innrás. Veit ekki hvort ég birti þau skrif hérna. Þarf þá aðeins að lesa það betur yfir áður en ég varpa því á internetið.

Einsog Einar Sús var búinn að benda á, þá er grein eftir Paul Krugman í NYT (Channels of Influence) þar sem hann segir frá því hvernig útvarpsfyrirtækið Clear Channel Communications notar 1.200 útvarpsstöðvar í sinni eigu til að reka áróður fyrir innrásinni í Írak. Sömu stöðvum er einnig beitt gegn þeim sem eru andvígir innrásinni, einsog t.d. Dixie Chicks hafa fengið að kynnast, sem voru teknar út af playlista stöðvanna fyrir andstöðu sína.

Basra

Nú hafa bandamenn gefist upp á að frelsa Basra og ætla bara að sprengja hana í loft upp í staðinn.
Munurinn er víst að hið fyrrnefnda er tímafrekari útgáfa af hinu síðarnefnda. Menn nenna þessu dúttli ekki lengur. Opinbera ástæðan fyrir þessari stefnubreytingu, að skilgreina Basra sem "lögmætt stríðssvæði", er að skaffa íbúunum vatn. Hvað ætli gerist þegar þeir fara að skaffa íbúunum mat líka?

Viðbót: Basra: Why they are not cheering, ágætis útlistun í styttra lagi eftir Paul Reynolds hjá BBC.

Stríðsfangar

Það var alveg með ólíkindum að hlusta á Rumsfeld (og Tommy Frank) í dag tala um meðferð Íraka á stríðsföngum. Hvernig á maður að taka mark á mönnum sem bera ábyrgð á Guantanamo.

Athyglisvert

Athyglisvert
Hef ekki heyrt þetta seinna áður, athyglisvert.

As one savvy official observed, occupying Baghdad comes at an "unpardonable expense in terms of money, lives lost and ruined regional relationships." Another expert put it this way: "We should not march into Baghdad. . . . To occupy Iraq would instantly shatter our coalition, turning the whole Arab world against us, and make a broken tyrant into a latter-day Arab hero . . . assigning young soldiers to a fruitless hunt for a securely entrenched dictator and condemning them to fight in what would be an unwinnable urban guerrilla war. It could only plunge that part of the world into even greater instability."

Those comments may overemphasize the risks, but they are from top-notch analysts whose judgments I respect. The first comment was made by Colin Powell in a Foreign Affairs essay in 1992; the second is in "A World Transformed," a 1998 book by the first President Bush.

Sjá: Losses, Before Bullets Fly (Nicholas Kristof)

Nicholas Kristof hefur ferðast um Tyrkneska Kúrdistan undanfarna daga:
Hatreds Steeped in Blood (11/3)
Torture, Beyond Saddam (14/3)
Cassandra Speaks (18/3)
Í síðasta pistlinum reynir Kristof að draga lærdóm af sögunni, Tróju-stríðinu. Hef ekki áður heyrt þessa sögulegu skýrskotun, sem er nokkuð skemmtileg.

The philosophical gulf between 41's gulf war and 43's gulf war

Maureen Dowd er þekkt fyrir kaldhæðni í pistlum sínum. Hún þarf hinsvegar ekkert að vera kaldhæðin þegar hún ber saman Persaflóastíð 41. og 43. forseta Bandaríkjanna. Staðreyndirnar eru nægilega kaldhæðnar sjálfar.
Sjá: The Perpendicular Pronoun

Ég mæli líka með lestri á nýjasta pistli Tómasar Friedman. Þar rekur hann í stuttu máli hvers vegna hann styður stríð gegn Saddam Hussein, en getur ekki skrifað undir þessa aðferðafræði.

President Bush is fond of cowboy imagery, so here's an image that comes to mind about our pending war with Iraq. In most cowboy movies the good guys round up a posse before they ride into town and take on the black hats. We're doing just the opposite. We're riding into Baghdad pretty much alone and hoping to round up a posse after we get there. I hope we do, because it may be the only way we can get out with ourselves, and the town, in one piece.

Svo rekur hann í stuttu máli hvernig þessi innrás sem Bandaríkjamenn eru að er gerð án þess að fullreynt hafi verið á diplómatíska lausn. Hann minnir m.a. á að síðast hittustu utanríkisráðherrar Bandaríkjanna og Íraks í Genf áður en innrás var gerð. Innrásin er gerð á röngum forsendur og það sem jafnvel verra er, "þjóðaruppbyggingin" sem þrarf að eiga sér stað í kjölfarið er líklegri til að mistakast, þar sem þetta er nánst sóló aðgerð Bandaríkjamanna (og Breta).

This column has argued throughout this debate that removing Saddam Hussein and helping Iraq replace his regime with a decent, accountable government that can serve as a model in the Middle East is worth doing [...]
such a preventive war is so unprecedented and mammoth a task — taking over an entire country from a standing start and rebuilding it — that it had to be done with maximum U.N legitimacy and with as many allies as possible.

Sjá: D-Day

Hentugur misskilningur

Polls show that the public is terribly confused about what's going on, so much so that some 40 percent believe that Saddam Hussein was personally involved in the Sept. 11 attacks. That's really scary. Rather than correct this misconception, the administration has gone out of its way to reinforce it.

- Bob Herbert í Ready for the Peace? í New York Times.

Skoðanakönnun meðal Araba

Ég var að heyra í fréttakynningunni á Ríkisútvarpinu að m.a. verði fjallað um nýlega könnun sem gerð var í nokkrum Arabalöndum.
Mér var bent á hana fyrir helgi og ekki úr vegi að vísa á hana á heimasíðu Maryland-háskóla.

Friedman

Kominn tími á nokkra Friedman-pistla:
Fire, Ready, Aim:

Again, for a war of no choice against the 9/11 terrorists in Kabul, we didn't need anyone's permission. But for a war of choice in Iraq, we need the world's permission — because of what it would take to rebuild Iraq.

Grapes of Wrath:

...fly to Paris, bring the leaders of France, Russia, China and Britain together, along with the chairman of the Arab League summit, and offer them any reasonable amount of time for more inspections — if they will agree on specific disarmament benchmarks Saddam has to meet and support an automatic U.N. authorization of force if he doesn't. If France still snubs you, the world will see that you are the one trying to preserve collective security, while France only wants to make mischief.

Repairing the World:

Some days, you pick up the newspaper and you don't know whether to laugh or cry. Let's see, the prime minister of Serbia just got shot, and if that doesn't seem like a bad omen then you missed the class on World War I. Our strongest ally for war in Iraq is Bulgaria — a country I've always had a soft spot for, because it protected its Jews during World War II, but a country that's been on the losing side of every war in the last 100 years. Congress is renaming French fries "freedom fries." George Bush has managed to lose a global popularity contest to Saddam Hussein, and he's looking to build diplomatic support in Europe by flying to the Azores, a remote archipelago in the Atlantic, to persuade the persuaded leaders of Britain and Spain to stand firm with him. I guess the North Pole wasn't available. I've been to the Azores. It was with Secretary of State James Baker on, as I recall, one of his seven trips around the world to build support for Gulf War I. Mr. Baker used the Azores to refuel.

- - -

Lord knows, I don't diminish the threats we face, but for 18 months all we've been doing is exporting our fears to the world. Virtually all of Mr. Bush's speeches are about how we're going to protect ourselves and whom we're going to hit next. America as a beacon of optimism — America as the world's chief carpenter, not just cop — is gone. We need a little less John Wayne and a little more J.F.K. Once we get this Iraq crisis behind us, we need to get back to exporting our hopes, not just our fears.

Tilvitnanir: © 2003 The New York Times Company.

Carter

Greinin eftir Jimmy Carter í New York Times í dag er ansi beinskeytt, a.m.k. ef haft er í huga að hún er skrifuð af atvinnudiplómata.
Just War — or a Just War? - m.a.s. orðaleikurinn í yfirskriftinni er hvass.
Hann segir m.a.

As a Christian and as a president who was severely provoked by international crises, I became thoroughly familiar with the principles of a just war, and it is clear that a substantially unilateral attack on Iraq does not meet these standards. This is an almost universal conviction of religious leaders, with the most notable exception of a few spokesmen of the Southern Baptist Convention who are greatly influenced by their commitment to Israel based on eschatological, or final days, theology.

Svo nefnir hann fimm ástæður sem hann telur þurfa fyrir "lögmætri" árás:

• The war can be waged only as a last resort, with all nonviolent options exhausted.
• The war's weapons must discriminate between combatants and noncombatants.
• Its violence must be proportional to the injury we have suffered.
• The attackers must have legitimate authority sanctioned by the society they profess to represent.
• The peace it establishes must be a clear improvement over what exists.

Að lokum segir hann:

What about America's world standing if we don't go to war after such a great deployment of military forces in the region? The heartfelt sympathy and friendship offered to America after the 9/11 attacks, even from formerly antagonistic regimes, has been largely dissipated; increasingly unilateral and domineering policies have brought international trust in our country to its lowest level in memory. American stature will surely decline further if we launch a war in clear defiance of the United Nations. But to use the presence and threat of our military power to force Iraq's compliance with all United Nations resolutions — with war as a final option — will enhance our status as a champion of peace and justice.

Tilvitnanir: © 2003 The New York Times Company.

Í dag birtist líka leiðari í NYT, Saying No to War, þar sem segir m.a. "If it comes down to a question of yes or no to invasion without broad international support, our answer is no." Held að ritstjórn dagblaðs geti ekki gefið skýrari skilaboð um stefnu sína en þetta.

20 ára upprifjun Sniðugt fyrir

Sniðugt fyrir þá sem eru ekki alveg með sögu síðustu 20 ára í Mið-Austurlöndum á hreinu að fá hana hér í mjög fáum orðum: Events that made headlines

Móðganir

Þegar arabískir leiðtogar móðga hvern annan, þá er það ekki á neinu götumáli:
"You're a liar and your grave awaits you" sagði t.d. Khaddafi við Abdúllah prins í Sjarm al Sjeik (reyndar á arabísku, ekki ensku).
Ég held að andrúmsloftið í fundarsalnum hafi verið ansi magnað þegar þessir stórlaxar fóru að skiptast á svívirðingum.
Tilvitnunin er fengin úr frétt METimes.

Egypska afstaðan

Þetta eru fréttir, Egyptar virðast eftir allt ekki styðja "útlegðar-hugmyndina".

Guð, Nasser og Norður-Kórea

Nicholas Kristof skrifar stórgóðan pistil í NYT í dag, God, Satan and the Media.
Þar skrifar hann um hina miklu gjá sem er orðin á milli þeirra 46% Bandaríkjamanna sem telja sig "born again Christians" og þeirra sem sjá veröldina í víðara samhengi en Biblíunnar.
Hann kemur líka inn á góðan punkt, sem er að ef gjáin heldur áfram að breikka getur það endað illa. Þessi gjá kristallast best í fóstureyðingaumræðunni vestan hafs, en varla er hægt að tala um umræðu, þar sem frekar hóparnir berjast í raun og veru frekar en að eiga í málefnalegri rökræðu. Gagnrýnin á hina "endurfæddu" er líka oft ómálefnaleg, segir Kristof, og ekki til annars en að breikka gjánna. Ómálefnaleg umræða er líka aldrei til góðs.

One of the deepest divides in America today is the gulf of mutual suspicion that separates evangelicals from secular society, and policy battles over abortion and judicial appointments will aggravate these tensions further in coming months. Both sides need to reach out, drop the contempt and display some of the inclusive wisdom of Einstein, who wrote in his memoir: "Science without religion is lame, religion without science is blind."

Aukinheldur: Fyrir viku síðan skrifaði Kristof pistil þar sem hann bar saman Saddam í dag og Nasser 1956. Hann er ekki fyrsti pistlahöfundurinn sem gerir það, en engu að síður alveg hægt að mæla með að lesa pistilinn: Hitler on Nile.
Fyrir helgi skrifaði hann líka um Norður-Kóreu en Bush-stjórnin er víst að spá í að bomba hugsanlega Norður-Kóreu líka (2 fyrir 1?). Alveg ótrúlegt. Sjá: Secret, Scary Plans

ps. Nú er allt vitlaust í Nicaragua vegna fóstureyðingar sem 9 ára stelpa fór í eftir að henni var nauðgað. Kaþólska kirkjan að vonum alveg brjáluð. Hvað er eiginlega að þessum heimi??

Bókasafnið brennur Söguþekking Mbl-manna er

Söguþekking Mbl-manna er oft skemmtileg. Í frétt í dag segja þeir frá bruna í Bókasafninu í Alexandríu (hinu nýja), sem var opnar ekki alls fyrir löngu: "Eldur kom upp í hinu fornfræga Alexandríubókasafni í Alexandríu í Egyptalandi í dag. Fræðamiðstöðin var opnuð á ný í október." og svo "Safnið, sem er á 11 hæðum, var opnað á ný í október eftir endurbætur sem stóðu í 20 ár og kostuðu 200 milljónir dala."
Það er ekki hægt að skilja fréttina öðruvísi en að þarna hafi verið opnað eftir endurbætur "Bókasafnið [sem] var ein fyrsta miðstöð námsfúsra manna í heimi og var sett á fót eftir að Alexander hinn mikli stofnaði borg á Miðjarðarhafsströnd Egyptalands árið 332 fyrir Krist."
Stórbruni var í Bókasafninu í Alexandríu árið 48 f.Kr. í átökum Kleópötru, sem var studd af Júlíusi Sesari, við bróður hennar. Þá brunnu einhvers staðar á bilinu 40-400 þús. rit (heimildum ber ekki saman). Markús Antoníus gaf 200 þús. rit til safnsins skömmu síðar. Á þriðju öld brann það svo aftur í innanríkisdeilum.
Það er hinsvegar ekkert launungamál að Bókasafnið í Alexandríu hið fyrra var endanlega brennt undir lok 4. aldar af biskupnum í Alexandríu í kringum 400, Theófílusi að nafni. Nafnið bar hann með rentu því ástæðan fyrir brunanum var að í því voru geymdar "heiðnar bækur". Hann var þarna að bregðast við tilskipun Theódósíusar keisara í Róm sem árið 391 bannaði öll ókristin (heiðin) trúarbrögð. Nokkrum árum síðar var síðasti "alexandríski fræðimaðurinn" myrtur og var því ekkert bókasafn af þessari stærðargráðu í Alexandríu frá fimmtu öld og fram á okkar daga. Hið nýja bókasafn er reist með tilvísun í hið fornfræga safn, þó auðvitað muni það aldrei öðlast þá sérstöðu sem það hafði.
Heimildir: Bibalex.gov.eg o.fl.

Snjókast í Jerúsalem

Tvær áhugaverðar greinar af BBC-vefnum:
Analysis: Power Americana by Paul Reynolds
Lesson from history: 1955 Baghdad Pact by Gerald Butt

Svo verð ég að segja að þessar myndir eru magnaðar: Snow engulfs Mid-East. Að sjá al-Aqsa moskuna með snjó á hvolfþakinu í bakgrunninn, börn í snjókasti í forgrunninn... alveg hreint ótrúlegt. Annars er snjókoma á svæðinu ekki eins óalgeng og maður skyldi ætla. Mér skylst að síðast hafi fólk leikið sér í snjónum í Jerúsalem fyrir þremur árum síðan. Aftur á móti er þetta mesta fannfergið á svæðinu í hálfa öld.

Survival Kit

Tómas Friedman skrifaði fínan pistil í gær, My Survival Kit.
Hann fjallar um paranojuna sem ríkir í Bandaríkjunum og segir m.a.

Say you're driving home and, on your way, there is a terror alert that someone has released poison into the air. Your wife is home and has sealed herself into your family's "safe room" with duct tape and plastic wrap. When you arrive home, does your wife unseal the room to let you in or not? Hmmmmm. I suggested he ask Miss Manners — or a marriage counselor.

Hann minnist líka á milljarðana 32 (í óskráðum dolluraseðlum) sem Tyrkir vilja fá sem "þóknun" fyrir að leyfa innrásarliðinu að hafa aðstöðu í landinu.

I want to help the Turks, but you could almost hear them laughing at us, saying, "These Americans are so obsessed with Saddam and Osama, let's shake them down a little."

Að lokum lýsir hann hvernig "survival kit" hann ráðleggur fólki að útbúa, allt það sem fólk þarf til að lifa eðlilegu lífi. Og líkur með orðunum.

Leave the cave-dwelling to Osama.

Góður boðskapur það.

Fjölmiðlastríð

METimes fjallar um komandi fjölmiðlastríð í Írak: CNN vs Al Jazeera - whose war will you watch?

Marshall eða "martial"?

Skemmtilega uppbyggð krítík hjá Paul Krugman í NYT í dag: The Martial Plan

Pollack í NYT

Mér finnst Kenneth M. Pollack ekki sannfærandi í málflutningi sínum í New York Times í dag (A Last Chance to Stop Iraq). Hann virkar einsog maður í nauðvörn að berjast fyrir sinn málstað.
Hann rekur hvernig "dúfurnar" hafa alltaf haft rangt fyrir sér. Saddam sé búinn að sýna að hann svífst einskis og...

He has been anything but circumspect about his aspirations: He has stated that he wants to turn Iraq into a "superpower" that will dominate the Middle East, to liberate Jerusalem and to drive the United States out of the region. He has said he believes the only way he can achieve his goals is through the use of force. Indeed, his half-brother and former chief of intelligence, Barzan al-Tikriti, was reported to say that Iraq needs nuclear weapons because it wants "a strong hand in order to redraw the map of the Middle East."

Þetta finnast mér hæpin rök. Ég einfaldlega sé ekki hvernig í ósköpunum Saddam ætti að geta hrint þessum áformum í framkvæmd. Enda ef hann gerði það yrði gengið frá honum um leið, réttilega.

Jú, Pollack viðurkennir að það sé líklegast rétt að "fear of retaliation kept Iraq from using chemical weapons against coalition forces during the gulf war".
Svo ítrekar hann hvað Saddam sé klikkaður og heldur áfram:

Most ominous today, we have heard from many intelligence sources — including some of the highest-level defectors now in America and abroad — that Saddam Hussein believes that once he has acquired nuclear weapons it is the United States that will be deterred. He apparently believes that America will be so terrified of getting into a nuclear confrontation that it would not dare to stop him should he decide to invade, threaten or blackmail his neighbors.

Og diplómatíska leiðin er fullreynd eða hvað? Munurinn er líka sá að ef Saddam ræðst inn í eitthvert nágrannaríkja sinna munu allir nágrannar hans, Evrópa og allir hinir með glöðu geði ganga frá honum.

En það besta er eftir, hvað segir Pollack um Norður-Kóreu?

America has never encountered a country that saw nuclear weapons as a tool for aggression. During the cold war we feared that the Russians thought this way, but we eventually learned that they were far more conservative. Our experts may be split on how to handle North Korea, but they agree that the Pyongyang regime wants nuclear weapons for defensive purposes — to stave off the perceived threat of an American attack. The worst that anyone can suggest is that North Korea might blackmail us for economic aid or sell such weapons to someone else (with Iraq being near the top of that list). Only Saddam Hussein sees these weapons as offensive — as enabling aggression.

Einmitt það, já. Norður-Kórea er bara að þessu til að spila póker en Saddam á eftir njúka hálfan heiminn. Nú ef hann gerir það ekki, þá mun hann kúga, blakkmeila, nágrannaþjóðirnar með kjarnorkuvopnunum sínum. Hinsvegar er það ekki eins slæmt þegar að Crazy-Kim er kominn með kjarnorkuvopn, þá bara semjum við við hann, í versta falli mun það kostar svolítið.

Finally, [...] Saddam Hussein to be an incorrigible optimist who willfully ignores signs of danger. Consider that on at least five occasions over the last three decades, he has embarked on foreign policy adventures that nearly destroyed him: his attack on Iraq's Kurds in 1974 (which might have ended in an Iranian assault on Baghdad if the shah of Iran had not unexpectedly decided to double-cross the Kurds instead); his invasion of Iran in 1980; his invasion of Kuwait in 1990; his assassination attempt against former President Bush in 1993; and his threatened attack on Kuwait in 1994. In each case, he took a course of action that we know even his closest advisers considered extremely dangerous.

Merkilegt þetta með banatilræðið '93, það hefur orðið að þessum stóra atburði. Árásir á Kúrda; enginn er að draga úr þeim. Reyndar telur Pollack ekki upp fræga árás 1988 þar sem notuð voru efnavopn. Pollack kallar hann "inadvertently suicidal" og hvernig hann hefur misreiknað sig í ákvarðanatöku í gegnum tíðina. Já, Saddam er ekki bara klikkaður, hann er klaufskur líka, hættuleg blanda. Hann svífst einskis til að halda völdum. Það er hinsvegar alveg ljóst að hann verður fyrst virkilega hættulegur heiminum þegar/ef ráðist verður inn í Írak. Ringulreiðin sem fylgir í kjölfarið verður ekki síst hættuleg. Það er hinsvegar ekki á það bætandi að hafa almenningsálitið um mestallan heim gegn innrás. Það getur af sér jafnvel enn meiri vandræði fyrir heiminn en Saddam mun nokkurn tímann koma honum í.

Fyrrum CIA-analystinn Pollack líkur svo greininni með orðunum:

Given Saddam Hussein's current behavior, his track record, his aspirations and his terrifying beliefs about the utility of nuclear weapons, it would be reckless for us to assume that he can be deterred. Yes, we must weigh the costs of a war with Iraq today, but on the other side of the balance we must place the cost of a war with a nuclear-armed Iraq tomorrow.

Þarna liggur ágrenningurinn. Ágrenningurinn er ekki um hvort Saddam sé klikkaður, eigi hættuleg vopn eða hafi drepið og kúgað eigin þjóð og aðrar. Ágrenningurinn er annars vegar hvort hann muni vera hættulegur fyrir svæðið með hernaði og hinsvegar hvort innrás (án stuðnings alþjóðasamfélagsins) sé "réttmæt" aðgerð. Kosturinn við "útlegðarhugmyndina", hvort sem hún er svo framkvæmanleg eða ekki, sem ég er hæfilega skeptískur á, er að hún "leysir" bæði ágrenningsefnin. Saddam væri frá og komið í veg fyrir að aðgerðir Bandaríkjamann verði vatn á myllu öfgamanna, sem eru oft snjallir pöpulistar.
Það ömurlegasta af þessu öllu er síðan sú staðreynd að ef fram fer sem horfir þá mun einn maður brosa breiðar en allir aðrir. Maðurinn sem hefur fengið sitt fram. Nafnið er Osama.

Friedman, Freedom Fries og ferðaviðvaranir

Ég hef mikil dálæti á pistlum Tómasar Friedman. Undanfarið höfum við þó ekki verið sammála í nokkrum atriðum. Hann segir innrás "réttlætanlega" en bara ekki einsog Bush-stjórnin er að vinna að málunum. Ég sé ekki "réttmætið" en virði hinsvegar skoðun hans fyrir það að hann er enginn já-maður og gagnrýnir Bush-stjórnina m.a. óspart í pistli í dag, Tell the Truth.

Norður-Karólínu búum er ekki fisjað saman. Nú eru þeir hættir að borða franskar kartöflur og borða þess í stað "freedom fries". Franskar eru líka eitthvað skildar Frakklandi og Frökkum og einsog allir góðir menn vita, þá eru Frakkar (og "gamla Evrópa") helv. aumingjar sem eru á móti stríði og vinir Saddams!

Út í alvarlegri hluti - UK citizens told to leave Iraq. Í þessari frétt segir frá því að bresk yfirvöld hafa varað alla Breta frá því að ferðast um Írak og helst forða sér frá Kúveit séu þeir þar. M.a.s. flestum sendiráðsstarfsmönnum er frjálst að flýja land á öruggari mið. Sömu sögu er að segja af Ísrael og hernumdu svæðunum. Bretum er ráðlagt frá því að ferðast um Ísrael og að koma sér frá hernumdu svæðunum "á meðan ferðaleiðir eru enn opnar".
Það er hinsvegar áhyggjuefni þegar ríkisstjórnir nota svona yfirlýsingar í hreinum pólitískum tilgangi. Það var t.d. merkilegt að stuttu fyrir fyrirhuguð mótmæli gegn stríði í Bandaríkjunum var hættuástandið hækkað í "appelsínugult ástand". Daginn eftir að mótmælin voru gengin yfir var aftur komið á "gult ástand", m.ö.o. ekki yfirvofandi hætta ríkjandi lengur. Ekki það að ég sé að segja að þetta sé eitthvað áróðursbragð. Aðeins að þegar svona viðvaranir eru notaðar í pólitískum tilgangi grefur það undan trúverðugleika þeirra - og þeirra sem gefa þær út.
Fyrirboði um að styttist í innrás? Erfitt að neita því.

Krugman & Kristof

Í gær birtust tveir ágætir pistlar í NYT eftir Paul Krugman og Nicholas Kristof.
Krugman segir m.a. í Behind the Great Divide:

Most people, though, get their news from TV — and there the difference is immense. The coverage of Saturday's antiwar rallies was a reminder of the extent to which U.S. cable news, in particular, seems to be reporting about a different planet than the one covered by foreign media.

What would someone watching cable news have seen? On Saturday, news anchors on Fox described the demonstrators in New York as "the usual protesters" or "serial protesters." CNN wasn't quite so dismissive, but on Sunday morning the headline on the network's Web site read "Antiwar rallies delight Iraq," and the accompanying picture showed marchers in Baghdad, not London or New York.

Kristof, sem verður að teljast ansi "líberal" í flestum málum, byrjar pistlinn Mr. Bush's Liberal Problem með orðunum:

The big problem with liberals in international affairs is that ever since Woodrow Wilson, they've been too idealistic.

Hann heldur svo áfram:

Now, alas, President Bush is also trying to be a foreign policy idealist — from the right — and is showing the same cavalier obtuseness to practical consequences.

Hann segir síðan undir lok pistilsins:

Finally, Iraq. Mr. Bush and his aides, like Bobby Kennedy, dream things that never were and say why not. Mr. Bush imagines the transformative effect that a democratic, stable and prospering Iraq would have on the entire Arab world.

Maybe. But it would be helpful if he also had nightmares of things that never were, to understand how policies can go wrong. It seems equally possible that invading Iraq will trigger precisely the scenario we fear — Saddam handing out anthrax or even smallpox to terrorists — and that our invasion will lead thousands of young Arabs to join Al Qaeda. Instead of becoming safer, we could be in a more perilous state than ever.

Og lokar svo með orðunum:

So let's hope President Bush learns from liberal mistakes and worries less about ideals and more about practical results. The world may not be able to afford much more of his idealism.

Tilvitnanir: © 2003 The New York Times Company

Egypska afstaðan

Í egypska dagblaðinu Al-Ahram birtist fyrir helgi leiðari eftir Ibrahim Nafie, ritstjóra þess. Nafie er náinn Múbarrak forseta og er leiðarinn sagður endurspegla afstöðu epyskra stjórnvalda.
Al-Ahram kemur út vikulega á ensku og birtist leiðarinn þar: Courting self-destruction?
MEMRI er búin að þýða leiðarinn sem birtist í arabísku útgáfunni yfir á ensku. Reyndar birtir MEMRI aðeins hluta af leiðaranum en þeir virðast ekki alveg identical. Það er þó greinilega að þetta er sami leiðarinn að því leyti að boðskapurinn er sá sami.

The price of war is horrendous and it is paid by all. But Saddam does have the power to keep it at bay. He can stop toying with the fate of the Iraqi people, cooperate fully with the UN and give specific answers to questions concerning the whereabouts of the chemical and biological weapons Washington knows are in Baghdad's possession. The final decision rests with him.

Egyptar hafa talað fyrir "útlegðarhugmyndinni", ásamt fleiri þjóðum og eru þessir leiðarar í samræmi við hana. Þarna er þó ábyrgðin sett í hendur Saddams með skýrari hætti en maður hefur séð hjá flestum öðrum arabískum leiðarahöfundum. Fókusinn er settur á hann, hann verði að víkja og forða heiminum frá stríði.

Útlegðarhugmyndin

But top Jordanian officials say they are pushing for incorporation of the idea in any new resolution on Iraq by the United Nations Security Council — not so much because they believe Mr. Hussein will accept it, but because they are almost certain he will not.
These officials, who declined to be further identified, said that by rejecting a formal offer of exile from the top body of the United Nations, Mr. Hussein would isolate himself from other senior Iraqi leaders, thus increasing the chances of a move to kill or overthrow him.

Jordan Pressing U.S. to Offer Exile to Hussein
Mæli með þessari frétt til lestrar.

Osama, Írak og allt það

Í dag skrifa Thomas Friedman og Maureen Dowd pistla í NYT.
Friedman skrifar m.a.:

France, China and Russia have to get serious, but so do we. The Bush talk that we can fight this war with just a "coalition of the willing" — meaning Latvia, Lithuania and Estonia — is dangerous nonsense. There is only one coalition that matters to the average American and average world citizen. It is one approved by the U.N. and NATO. We may not be able to garner it, but we need to be doing everything we can — everything — to try before we go to war.

Reyndar finnst mér pistill Maureenar mun skemmtilegri í dag.
Hún segir m.a.:

In the past, Condi Rice has implored the networks not to broadcast the tapes outright, fearing he might be activating sleeper cells in code.
But this time the administration flacked the tape. And Fox, the official Bush news agency, rushed the entire tape onto the air.
So the Bushies no longer care if Osama sends a coded message to his thugs as long as he stays on message for the White House?
To get Saddam, the Bush administration is even willing to remind the American public that it failed to get bin Laden. Its fixation on Saddam seems to have blinded it to the possibility that Osama might be perversely encouraging America in this war.
The administration and Al Qaeda both have a purpose for invading Iraq, and both want a regime change.

Maureen er ein fárra kvenna sem skrifa lipra pistla um heimsmálin. Hún hefur skemmtilegan stíl, bland af kaldhæðni, ímynduðum "leikþáttum", stórorðum yfirlýsingum og hæfilegri ósvífni. Einsog t.d. þessi pistill sem hefst á orðunum: "Osama bin Laden came to the rescue of George W. Bush yesterday."

Nokkrar MEMRI-greinar

Eitt nytsamlegasta tæki okkar amatöra til að fylgjast með Mið-Austurlöndum er MEMRI-stofnunin. Alveg nauðsynleg fyrir okkur sem tölum hvorki né lesum arabísku.
Fyrir nokkrum dögum kom samantekt á umræðunni í arabískum fjölmiðlum um Columbiu-slysið. Að vonum voru ummælin á tvo vegu. Annars vegar tjáðu "hófsemdarmenn" samúð sína vegna láts vísindamannanna. Sumir tilgreindu sérstaklega samúð sína með aðstandendum amerísku vísindamönnunum og Indverjans sem lést og sumir sögðu ísraelska orrystuflugmanninn, Ilan Ramon, mega fara til helvítis síns vegna. Að vonum hlakkaði í öfgamönnum á borð við Abú Hamza í London.
Arab Media Reactions to the Columbia Space Shuttle Disaster (1) og (2)

Fyrir nokkru birtust þrjár greinar hjá MEMRI, þar sem umræðan um kjarnorkuáform Egypta var rakin: Egypt Rethinks Its Nuclear Program (1) (2) (3)
Athyglisvert að lesa þessa greiningu á umræðunni og þá sérstaklega rökin sem beitt er af þeim sem vilja sjá Araba koma sér upp kjarnorkuvopnum.

Viðbót: Nýjustu fréttir af máli félagsfræðiprófessorsins Saad Eddin Ibrahim í METimes.

Hússein af Jórdaníu

Í dag eru fjögur ár liðin frá andláti Husseins konungs af Jórdaníu. Margir landsmenn sakna hans sárt og sumum þykir hálf-enskur sonur hans vera full "vestrænn" og ekki hafa nægan skilning á "fólkinu/ættflokkunum í landinu".
Abdúllah II. má hinsvegar eiga það, hann á glæsulegustu drottningu heims fyrir eiginkonu.
Jórdanía er að mörgu leyti mjög merkilegt land, í sögulegu, efnahagslegu og stjórnmálalegu tilliti. Hussein ibn Talal var þar konungur í tæp 50 ár, var 17 ára pjakkur þegar hann tók við af föður sínum sem hafði verið konungur í eitt ár en þingið lét hann víkja vegna andlegrar vanheilsu. Afi hans, Abdúllah, var emírinn af Transjórdaníu frá 1921 til 1946, þegar landið fékk fullt sjálfstæði frá Bretum og var hann þá konungurinn af Jórdaníu. Hann varði Vesturbakkann í stríðinu 1948 og fékk venjulega til föstudagsbæna í al-Aqsa moskunni í Jerúsalem. Við slíkt tækifæri í júlí '51 var hann myrtur af byssumanni. Hussein, sem var formlega gerður konungur tæpum tveimur árum síðar, rétt slapp þar sem kúla hæfði metalíu/orðu sem hann bar.
Þegar Hussein dó var hans minnst sem mikils diplómats og karismatísks leiðtoga lands síns. Hann var syrgður af mörgum. Persónulega hafði hann verið í dálæti hjá mér síðan ég var krakki og las um hann í einhverri bók. Þar var Jórdaníu lýst sem "fátæka" Arabaríkinu, þar sem engin olía finnst en samt var þar konungur sem sýndi klókindi við stjórnun og reyndi að byggja upp landið (reyndar finnst fosfór í landinu og er hann helsta tekjulindin). Myndin í þessari bók af Hussein var þar sem hann sat ásamt bedúínahöfðingjum í fátæklegu umhverfi ásamt syni sínum (Abdúllah) og virtist vera gúddí gæji. Líka nafn landsins, Jórdanía, það er eitthvað svo ljóðrænt. Ég man hvað ég var vonsvikinn þegar hann studdi Saddam í Persaflóastríðinu. Jórdanía fær helming olíunnar sem landið notar (til raforkuframleiðslu) gefins frá Írökum, hinn helminginn fá Jórdanir á sérkjörum.
Abdúllah II. hafði verið gerður að krónprinsi af föður sínum stuttu fyrir andlát hans. Fram að því hafði Hassan prins, bróðir Husseins, verið næsti erfingi krúnunnar. Nú tala sumir (eða töluðu aðallega) um að hann sé leiðtogaefni Íraks post-Saddam. Ég hef persónulega enga trú á þeirri kenningu.
Það væri kannski sniðugt að ég skrifaði einhvern tímann almennilegan pistil hérna um sögu Hashemíta-ættarinnar. Það er tvímælalaust með magnaðari fjölskyldusögum á okkar tímum.