Agust Flygenring - semsagt.net

The Disturbing “Rise” of Global Income Inequality

Á föstudaginn kláraði ég að lesa meginhluta greinar Xaviers Sala-i-Martin, The Disturbing “Rise” of Global Income Inequality (sjá einnig grein í Economist um hana). Hún kemur inn á ýmis mjög áhugaverð atriði (ef manni finnst hagþróun og skipting auðs í heiminum heillandi viðfangsefni), en til að segja frá niðurstöðunum fáum setningum, þá eru niðurstöður Sala-i-Martin þær, að misskipting auðs í heiminum er ekki að aukast. Þvert á móti eru fleiri og fleiri farnir að búa við betri kjör, t.d. stærri hluti Kínverja og Indverja, eftir að löndin opnuðu markaði sína í auknu mæli. Aftur á móti standa í sumum tilfellum heilu Afríkuþjóðirnar í stað (t.d. Kóngó (Zaire) og Tansanía), sem er meiri höfuðverkum, en að þeir fátækustu séu að dragast frekar aftur úr. Málið er nefnilega að þeir ríku verður ríkari, fleiri verða ríkari, en enn eru einstaka þjóðir fastar í sárri fátækt. Fátækum fer engu að síður fækkandi og því er misskipting auðs minni en áður.
Sala-i-Martin kemst svo að orði (p.39):

The one-dollar-a-day poverty rate fell from 20% in 1970 to 5% in 1998. The two-dollar rate fell from 44% to 8%. Poverty headcounts have also declined substantially: there were close to 400 million less poor in 1998 than there were in the 1970s.
Thirdly, the “dramatic” and “disturbing rise” in income inequality during the globalization period is nowhere to be seen. On the contrary, income disparities during the last two decades have declined substantially. This result is confirmed by the seven most popular measures of income inequality: the Gini coefficient, the variance of log-income, two Atkinson’s Indexes, three Generalitzed Entropy Indexes (which include the Mean Logarithmic Deviation, the Theil Index and the squared coefficient of variation).
Fourthly, the reduction in income inequality can be fully accounted for by the decline in acrossincome inequalities. A substantial part of the story (although not the entire story) has been the important growth rates experienced by the incomes of 1.2 billion Chinese individuals.
Fifthly, most income inequalities in the world are explained by differences in per capita incomes across countries rather than differences within countries. If inequalities within countries miraculously ceased to exist, about 70% of the world inequalities would remain. Thus, the best strategy to reduce world income inequalities is to induce aggregate economic growth in poor countries and, in particular, in those countries in the African continent which account for over 95% of the world’s poor.
Sixthly, within-country inequalities have increased slightly over the last thirty years. However, this increase has been so small that it does not offset the substantial reduction in across-country disparities.
And finally, we predict that if Africa remains stagnant and all other countries, including China and India, keep growing at rates similar to the ones they experienced during the last two decades, then world income inequalities will resume their long-term upward trend some time during the next twenty years.
Perhaps the main message of this paper is that any economist concerned with poverty or with income inequality should focus his attention on the aggregate growth rate of Africa.

Þar hafið þið það.
Mæli með að hagfræðinördar kynni sér efni greinarinnar. Áhrif Kína á tölfræðilega útreikninga eru mikil, þ.e.a.s. geta skekkt þá, einsog Sala-i-Martin bendir á (t.d. bls. 35-36). Misvísandi aðferðir við mælingar, þegar PPP er ekki notað við samanburð, hafa skekkt ýmsar skýrslur um hagvöxt og þróun í heiminum, m.a. skýrslur frá SÞ. Sala-i-Martin sýnir þarna fram á hvernig helsta áhyggjuefni manna ættu ekki að vera að aukin gjá er að myndast á milli þeirra fátækustu og þeirra sem hafa það gott, því fleiri og fleiri eru farnir að hafa það gott. Áhyggjuefnið ætti að vera, að sumar þjóðir verða eftir og vinna sig ekki út úr almennri fátækt meðal íbúanna, þjóðir á borð við Kongó (þar sem geysað hefur borgarastríð), Eþíópíu og Eritreu (sem stóðu í gjörsamlega tilgangslausu stríði sem kostaði mikla blóðtöku fyrir báðar þjóðir) eru í þessum flokki. Alnæmi er líka áhyggjuefni meðal þjóða sem hafa annan hvern íbúa smitaðan í sumum flokkum.
Annars ætla ég ekki að endursegja greinina, lesið hana bara sjálf :-)
Agust skrifaði 23.09.02 22:35

Flokkun: Hagfræði , Meðmæli