janúar 27, 2003
Tanguy
Þetta er franskt karlmannsnafn, ekki borið fram Tan-guy (einsog ég myndi gera á engilsaxneskan hátt).Þetta er líka heitið á alveg hreint prýðilegri gamanmynd sem er sýnd í síðasta skiptið í kvöld, á Franskri kvikmyndahátið, klukkan átta í Háskólabíói.
Við Sigga fórum á hana í gærkvöldi, í pökkuðum sal miðaldra fólks og frönskunema. Við mættum fáeinum mínútum of seint (ha, mér að kenna? getur það verið?) og lentum því í einu samliggjandi lausu sætunum í salnum - á fremsta bekk. Það var svosem allt í lagi, ef maður lagðist skakkur/á ská í sætið og hvíldi hausinn á sætinu við hliðina, þá náði með næstum öllu tjaldinu. Nei, í alvöru talað, eini plúsinn við fremsta bekk er nóg fótapláss, allt hitt er í mínus.
Hvað um það, það var alveg þess virði að vera hálf aumur eftir óþægileg sætin (því ekki eru þau þægileg í grunninn, sætin í Háskólabíói) því myndin var góð.
(Nú kemur að því að ég eyði nokkrum orðum í myndina. Hver annar en ég eyðir mestu púðri í að röfla um sæti og sjoppur í umsögn um bíóferðir! Jæja...)
Tanguy er 28 ára og er að klára doktorsritgerðina sína í kínversku. Foreldrar hans, Paul og Edith, eru af '68 kynslóðinni og hafa alið son sinn upp í ást og hlýju. Þau eru fórnarlömb ákveðinnar þróunnar sem hefur átt sér stað í Suður-Evrópu síðustu ár; Tanguy unir sér svo vel heima fyrir að hann hreinlega vill ekki flytja að heiman. Bregða foreldrarnir þá á það ráð að reyna allt sem þau geta til að koma honum út af heimilinu. Úr verður stórskemmtilegur farsi og afsannast þarna að franskar gamanmyndir séu ekki fyndnar.Foreldrarnir eru vel leiknir enda báðir leikarar með marglaunaðan feril að baki. Tanguy er ótrúlega óþolandi á mjög kurteisan og ljúfan hátt og það eina við hans karakter sem mér fannst full mikið út fyrir karakterinn var að hann virðist ekki þurfa að hafa neitt fyrir því að draga hvert næturgamanið af fætur öðru heim (til pabba og mömmu), en maður veit ekki, kannski er bara svona mikið stuð að vera nördalegur Frakki með próf í kínversku og japönsku.
Allavega, á Íslandi þekkist þetta vart sem slíkt vandamál sem það er í Suður-Evrópu, sér í lagi eru ítalskar mæður þjakaðar af heimalingshætti sona sinna. Dæturnar eru litlu skárri. Það er þó minna um að þær sendi þvottinn heim til mömmu þegar þær eru (loksins!) fluttar að heiman. Skv. skýrslu Mannfjöldarannsóknarstofunarinnar á Ítalíu býr 22-23% Ítala á aldrinum 30-34 ára ennþá heima á Hótel mömmu. Til samanburðar býr rétt rúml. 5% einir. Flestir aðrir búa í sambúð, enda meðalgiftingaraldur tæplega þrítugt (en fer sífellt hækkandi).
Hótel mamma, einsog myndin er kölluð á íslensku tekur á þessu málefni - og gerir grín að því, snýr því upp í farsa.
Myndin er sýnd (í síðasta sinn) í kvöld klukkan átta í Háskólabíói og hvet ég áhugasama að skella sér. Skemmtileg mynd, hálfgerður farsi en með alvarlegum undirtóni.
Agust skrifaði 27.01.03 16:13
Flokkun: Menning