Agust Flygenring - semsagt.net

Aðeins meira um Jacko

Ég var hálf orðlaus eftir að hafa horft á þáttinn um Michael Jackson. Núna held ég að ég sé búinn að endurheimta málið :)
Ég var ekkert að grínast með að ég fékk gæsahúð þarna undir lokin. Maðurinn er svo veruleikafirrtur og virðist lifa algjörlega í eigin heimi. Þegar hann talaði um að Debbie, barnsmóðir hans, hefði "gefið" honum börnin, einsog hvert annað dót.
Hann lifir í afneitun. Hann hefur aðeins farið í "tvær lýtaaðgerðir", hann er "síungur" og mun "lifa að eilífu". Hann er grey, veruleikafirrtur, ekki heill á geði en að hluta misskilinn.
Að nokkru leyti er ég sammála þeim, m.a. Þorkeli (og flestum sem kommenta hafað við færsluna hans), sem segja Bashir hafa "matreitt" þáttinn til að þjóna sinni sýn, sínum hugmyndum um Jackson. Það liggur ljóst fyrir að MJ gengur ekki heill til skógar og ætti viðtalið eitt og sér að tala sínu máli.
Persónulega finnst mér óþægilegt að horfa upp á "uppeldisfræði" hans á börnum sínum. Sjá hvernig hann hugsar númer eitt, tvö og þrjú um sjálfan sig og enginn reynir að stöðva hann (af starfsliðinu). Þetta privacy issue hjá honum eru orðin tóm, sem sást best á heimsókninni í dýragarðinn í Berlín. Það skipti engu máli þó börnin væru næstum troðin undir af ágengum blaðasnápum. "I love the gorillas! I love the gorillas!" Ég, ég, ég.
Fyrst og fremst vorkennir maður honum - en vorkennir börnunum meira.
Varðandi þetta atriði með að hann leyfi krökkum að gista í rúminu sínu (en segist sjálfur sofa þá á gólfinu), þá leyfi ég honum að njóta vafans, þetta viðtal sannar a.m.k. ekki að hann sé pedófíll. Hann vill sjálfsagt vel en er bara því miður of ruglaður og er misskilinn fyrir vikið.
En það situr ennþá í mér hvernig hann talaði (undir lokin) um börnin einsog hver önnur leikföng. Hvað verður um þau þegar þau vaxa úr grasi? Eflaust ekkert gott, svona uppeldi getur varla endað öðruvísi en furðulega, verandi lokaður inni í einhverri draumaveröld manns á mörkum hins heilbrigða, Neverland.

Varðandi "rétt" Martins Bashir, sem gerði heimildarmyndina að koma skoðunum sínum og túlkunum á framfæri, þá finnst mér það allt í lagi. Ef þetta hefði ekki verið Michael Jackson, heldur OJ Simpson, þá hefði enginn haft samúð með honum. Blaðamenn hafa ákveðinn rétt til að hafa "áherslur" í svona þáttum. Mér fannst einmitt einna merkilegast við þennan þátt hvað Bashir gekk langt í að spyrja - og MJ var tilbúinn að deila með heiminum (þó stundum hafi það sem hann sagði stangast á við það sem hann sagði áður eða fyrr í þættinum). Ég hafði t.d. aldrei heyrt þetta með bernsku hans og unglingsárin. Það eitt og sér fékk mann aðeins til að sjá hann sem meiri "manneskju" og minna "frík".
Það duldist engum hvaða álit Bashir hafði á Jackson. Ef hann hefði hinsvegar gert þessa mynd að hætti Gísla Marteins, þá hefði hún fyrir það fyrsta verið lítt áhugaverð, fáir hefðu nennt að horfa og hún ekki vakið neina athygli.
Þátturinn Íslensk sakamál sem fjallaði um Steingrím Njálsson fjallaði um hans mál. Þar var ekki leitast við að fjalla einungis um þau mál sem hann hefur verið dæmdur fyrir, heldur líka ásakanir. Þáttagerðarmennirnir voru með "skoðun" og það var allt í lagi.
Ef þáttur væri gerður um Árna Johnsen, þá væri erfitt fyrir íslenskan blaðamann að gera hann á "hlutlausan" hátt. Blaðamenn hafa "skoðun" og eiga ekki að "fela" hana. Betra er að hún sé uppi á yfirborðinu og almenningur getur þá metið hlutina í ljósi þess.
Agust skrifaði 07.02.03 17:36 | TrackBack

Flokkun: Menning