Agust Flygenring - semsagt.net

Til hamingju með þetta flotta MT blogg.. maður er náttúrulega farinn að spá í þetta líka..en blogger er nú taltól alþýðunnar svo það er erfitt að slíta sig frá því. Svo reyndu kínversk stjórnvöld að ritskoða internetið með að hleypa ekki í gegn neinu á blogspot, það út af fyrir sig er næg ástæða til að vera á blogspot og blogger og styðja sem mest þá sem hrópa á móti einræðisstjórnum.

Hef heyrt að ein skýringin á þöggun yfir öllu því sem viðkemur óhamingju fólks sem brýst út í sjálfsmorðstilraunum sé að öll umræða um sjálfsmorð hrindir af stað skriðu sjálfmorða.

Annars tengjast sjálfsmorð kannski mikið þjóðfélagsástandi og hvar fólk er stadd í lífinu og hvaða tækifæri það upplifir að það hafi. Vonleysi eða brostnum vonum. Mig minnir að það hafi komið fram í einhverju riti að hlutfallslega mörg sjálfsmorð hafi verið meðal ungra karlmanna á Austfjörðum.

þú talaðir í seinasta bloggi um Keisarann og Drauminn og fastagesti þar. Mér finnst að þeir séu reknir áfram af einhvers konar eyðileggingarhvöt - þetta að dópa sig niður og drekka sig í hel er eins konar hægfara sjálfsmorð. Stundum er eins og heilar þjóðir eða ættflokkar séu að eyða sjálfum sér svona sjálfir.

En það eru mörg tabú sem snúast um óhamingju fólks. eitt af því er að margir eru svo óhamingjusamir að þeir eygja enga útgönguleið nema að taka eigið líf. annað er hve óhugnanlega algengt er að fólk verði fyrir ofbeldi og misbeitingu, oft inn á heimilum. þriðja er hve margir eru rótlausir og uppflosnaðir og vegalausir í heimi þar sem næstum öll gildi og viðmið hafa. Ég segi í bloggi frá aldraðri konu sem þekkir sjálfmorð og sjálfsmorðstilraunir og rótleysi og vímuefnavanda í fjölskyldu sinni betur en nokkur annar.

Mér brá við að sjá liti. Hélt að ég myndi sjá sjálfstæðislitinn á hvítum grunni eins og alltaf. Þetta var pínu adrenalín, en það mátti náttúrulega búast við refsingu frá gagnvart flokknum og foringjanum.

Hvað sjálfsvígin varðar, kannski það þurfi ekki meira en umræðu til að fólk fari að spá í tilveruna og geri sér grein fyrir því hvað veröldin er gjörsamlega tilgangslaus í sjálfu sér - eða öllu heldur við tilgangslaus - geri það að verkum að fólk gefist upp. Einsog J.P. Sarte orðar það, "töpuð barátta er barátta sem maður telur sig hafa tapað".

Það minnir á annað sem Sarte sagði, "lífið hefur engan tilgang um leið og blekkingin um að þú sért eilíf(ur) hverfur". Orð á sönnu, ekki satt?

Það er allavega afskaplega auðvelt að finnast veröldin vond og líf sitt tilgangslaust, sé þannig fyrir manni komið.

Ég meina, til hvers erum við eiginlega að taka þátt í þessum skrípaleik? Við munum hvort eð er öll deyja á endanum.

Forvitni. Það er það sem rekur mig áfram af miklu leyti. Svona fyrir utan existentialískt samband við aðrar mannverur. Svo getur bara oft á tíðum verið stórskemmtilegt að taka þátt í þessum allsherjar leik öllum.

Ef mann skortir hinsvegar þetta og sér ekki pointið í þessu öllu saman, þá er þessi tilvera, þetta líf, þegar allt kemur til alls alveg sorglega tilgangslaus.

En hver segir síðan að allt þurfi að hafa tilgang? Þetta er bara einsog að spila hvert annað spil. Enginn tilgangur í sjálfu sér, okkar þátttaka í þessari veröld skiptir sama sem engu. En það er ekki þar með sagt að við þurfum að gefast upp og neita að spila með. Ég held áfram að spila og er forvitinn að sjá hvað gerist næst. Svo reyni ég að hafa bara gaman að þessu. Eða einsog skáldið sagði, 80% af árangri er bara að mæta.

Oscar Wilde komst líka skemmtilega að orði: Life is too important to be taken seriously.

Aftur á móti hef ég meiri trú á því að með aukinni umræðu geri almenningur sér betur grein fyrir því hversu hræðilega margir gefast upp.

Með aukinni vitund ætti að vera hægt að greina "vandamálin" betur, oftar og fyrr og þannig ná að fækka sjálfvígunum eitthvað. Það verður alltaf ákveðið hlutfall sem gefst upp en það er ekki þar með sagt að við eigum að leggja árar í bát með að reyna að fækka sjálfvígunum. Það er engin ástæða að gefast upp!

Já, það er nokkuð til í því að það er kannski ekki sérlega gefandi að spá í að það sé kannski ekkert point í tilverunni. En það má gera það á tvo vegu. Annars vegar má hugsa sem svo að þar sem enginn tilgangur sé með neinu og allir skulu eitt sinn deyja þá sé enginn ástæða til að fagna lífinu. Hins vegar má líka hugsa sem svo að þótt lífið sé tilgangslaust þá virðast margir hafa gaman að því og komast með tímanum einhvern veginn nær því að skilja og skynja tilveruna og líka að sættast við að smæð mannanna og stutt lífsskeið í alheiminum og að takmarkanir skilningarvita og hugsunar munu aldrei gera þeim kleift að finna leyndardóminn að lífinu.

Hamingjan er að einhverju leyti fólgin í því að halda að maður sé hamingjusamur. Það er mjög áberandi á styrjaldartímum eins og núna í miðausturlöndum og Ísrael þá eru kannski ekki svo margir sem deyja eða örkumlast en það er milljónum manna haldið í gíslingu hugans - í spennitreyju öryggisleysis - í nagandi hugsun um að þeir eða einhverjir þeim nákomnir séu eða verði í bráðri lífshættu út af árásum, sérstaklega loftárásum.