Agust Flygenring - semsagt.net

Respiro

Ég fór í bíó í gær. Ítalska myndin Respiro varð fyrir valinu. Alveg stórgóð mynd að mér fannst. Ég reyndar hélt að ég væri að fara á mynd sem byggði á einhverri ítalskri þjóðsögu en ég hef sjálfsagt ruglað henni saman við einhverja aðra mynd. Reyndar kemur greinileg tenging við þjóðsögur í lokaatriðinu en maður verður ekki var við það fyrr.

Valeria Golino, sem flestir þekkja úr Hot Shots-myndunum, leikur þriggja barna móður, Grazíu, sem býr ásamt fjölskyldu sinni í litlu sjávarþorpi á sikileyskri eyju. Eiginmaðurinn, Pietro, stundar sjóinn og strákarnir tveir koma sér í vandræði einsog sönnum ítölskum machoum ber að gera. Litli strákurinn er einkar skemmtilegur í rembuhætti sínum og stórkarlalátum, sannur Ítali!

Þó það komi aldrei fram með beinum hætti, frekar en margt annað í myndinni sem áhorfandanum er frekar leyft að átta sig á, þá er Grazía greinilega manic-depressív. Uppátæki hennar gera það að verkum að það á að senda hana til Mílanó á hæli. Við þessu bregst hún með því að flýja og sest að í helli skammt fyrir utan bæinn. Henni til hjálpar í þessu er eldri sonurinn, Pasquale.

Heljarinnar leit upphefst vegna þessa og finnst loks kjóll hennar á ströndinni og er hún þar með talin af. Til að gefa bara upp allt plottið, þá endar sagan á því að Grazía snýr aftur, þar sem allir bæjarbúar hafa safnast saman við ströndina til hátíðarhalda. Aðalsagan er aftur á móti ekki allt sem myndin snýst um. Margar aukasögur fléttast inn í söguþráðinn; samband dótturinnar Marinellu, sem er líklegast 16-17 ára, við nýja aðflutta lögreglumanninn, öll uppátæki strákanna og ítalska þorpslífið, í senn líflegt en samt hálf vonlaust á þessum afskekta stað. Þríhjólabílar, vespur og hálfbyggð hús sem aldrei voru kláruð eða fékkst ekki leyfi fyrir. Sjómennirnir, konurnar í pökkunarverksmiðjunni, þröngar götur - smábæjarlíf þar sem allir vita allt um alla.

Grazía tekur upp á ýmsu og er í senn heillandi og óútreiknanleg. Samband hennar og Pietros er augljóslega ástríðuþrungið. Pasquale, eldri sonurinn, virðist í sögunni vera hálfgert fórnarlamb klassískrar ödipulsarduldar og er samband þeirra mæðginanna sterkt og náið, hann heldur ákveðnum hlífiskildi yfir móður sinni. Reyndar gerir Pietro það líka og ver eiginkonuna gegn illum tungum í þorpinu en þegar Grazíu tekst að skapa algjöra ringulreið í þropinu getur Pietro ekki annað en samþykkt að eitthvað þurfi að gera og senda Grazíu til læknanna í Mílanó. Strákarnir, fjörugir og fljótir til slagsmála, virðast vera dæmdir til reyna að haga sér einsog sönnum karlmönnum sæmir, þ.e.a.s. ítölskum.
Um leið og maður greinir vonleysi í þorpinu er ítalska götulífið svo líflegt, íbúarnir svo blóðheitir, sólin svo heit og sjávargolan svo svalandi að maður getur ekki annað en hrifist með. Þrátt fyrir alvarlegan undirtón getur maður ekki annað en heillast af myndinni og fundist lífið ögn fallegra eftir á. Sannarlega ein af þessum suður-evrópsku myndum sem lætur manni líða vel en samt ekki gervi-vel, heldur fallega-vel.

Stjörnugjöf? Alveg þrjár til þrjár og hálf af fjórum mögulegum.

ps. Talandi um machostælana í ítalskum karlmönnum. Þessi frétt birtist á BBC-vefnum í dag um að nú mega Ítalir fara að passa sig, dómstólar í landinu hafa dæmt 58 ára gamlan mann fyrir kynferðislega áreitni fyrir að hafa klipið afgreiðslustúlku í rassinn. Ítalir eru alls ekki sammála hvort þarna sé loksins búið að slá á puttana á fjölþreyfum, ítölskum körlum (afstaða flestra kvenna) eða hvort þarna sé verið að banna þeim að vera þeir sjálfur og rassklip þeirra sé bara hluti af "kúltúrnum" (afstaða margra karla).
Agust skrifaði 14.07.03 22:23 | TrackBack

Flokkun: Menning