september 05, 2003
John og yuan
Einu sinni voru vondir Japanir að setja Bandaríkin á hausinn. Nú eru það Kínverjar. Enda var Jón Snjór, viðskiptaráðherra Bandaríkjanna, sendur til Beijing til að ræða við menn þar.Paul Krugman skrifar ágætan pistil í dag í NYT sem hann kallar The China Syndrome. Þar fjallar hann um hvernig bandarískir stjórnmálamenn reyna að kenna Kína að hluta til um efnahagsástandið vestra. Viðskiptahalli Bandaríkjanna við Kína er u.þ.b. 100 milljarðar dollara. Þá er ekki tekið með í dæmið að fjöldi bandarískra fyrirtækja starfrækir verksmiðjur í Kína og flytja framleiðslu sína þaðan til Bandaríkjanna. Krugman fjallar líka um hve nauðsynlega Bandaríkjamenn þarfnast vinsamlegra samskipta við Kína núna en Bush-stjórnin var ansi hörð í afstöðu sinni til Kínverja í upphafi. Nú aftur á móti þarf sama stjórn á samvinnu Kínverja að halda vegna N-Kóreu, auk þess sem að yuanið (sem heitir reyndar renminbi, gjaldmiðill fólksins, innan Kína) þykir of lágt skráð gagnvart dollara en gengið, sem er fast við dollar (8,27=$), hefur ekki breyst síðan 1.1.1994 þegar það var síðast fellt (um rúm 30%). Síðustu sex ár hefur gengið verið einsog hjartalínurit Maó formanns.
Nú vilja menn sjá yuanið fljóta (og vilja meina að það muni falla um allt að 40%). Það er mikil einföldun hinsvegar að líta einungis á viðskiptaafganginn við Bandaríkin, einsog svo margir í Bandaríkjunum gera, því að t.d. er viðskiptahalli Kína við önnur Asíulönd 68 milljarðar dollara og er neikvæður við fjölmörg önnur ríki.
Fleiri fjalla um málið:
Forbes: China Not The New Japan--Yet
FT: China holds back from concessions to Snow
Agust skrifaði 05.09.03 23:49
Flokkun: Hagfræði , Hnattvæðing/Globalisation , Meðmæli , Viðskipti