Agust Flygenring - semsagt.net

Kynlífsþrælar í Kambódíu

Ég gleymdi víst alltaf að vísa á greinaröð sem Nicholas Kristof skrifaði í NYT um kynlífsþræla í Kambódíu. Greinarnar birtust fyrst í NYT en þar sem aðgangur að greinum þar er aðeins vika eftir birtingu þá eru greinarnar á vef IHT. Titilinn er stundum annar en var hjá NYT en textinn er alltaf sá sami.
1. Two girls in sex slavery, and a buyer
2. Bargaining for freedom
3. Back from the brothel, and full of hope
4. Trafficking humans
5. How to help end sex slavery

Að auki er aukaefni að finna á nytimes.com.

Að éta af sér fótinn

Nú metast Jónarnir tveir, Kerry og Edwards, um það vestanhafs hvor sé meiri protectionisti.

The transformation of these two candidates on trade, which is now the hottest issue in the Democratic contest, highlights the peculiar dynamics of the race as it narrows to a two-man field. While Mr. Edwards has been seeking to highlight their differences on the issue, Mr. Kerry told reporters on Wednesday, "We have the same policy on trade."
[...]
Mr. Edwards insists that protection for labor and environmental standards must be part of the texts of trade agreements because that is the only way to enforce them. Mr. Kerry says they can be accommodated in side agreements. This is probably their central dispute.

Mr. Kerry has voted for all trade agreements since the cold war ended and opened the way for increasing globalization. But on the presidential trail, he has become a skeptic and now promises to review them.

Standing at a rally on Thursday in Washington with John Sweeney, president of the A.F.L.-C.I.O., which endorsed him, Mr. Kerry said he would crack down on corporations that sent jobs overseas.

While their histories on trade have differed, those differences tended to reflect their home-state interests. Massachusetts has lost much of its manufacturing base and now relies heavily on the high-tech and financial services industries. North Carolina is more of a mixed picture. Its textile industry is being undermined by inexpensive imports. But as one of the fastest-growing states, North Carolina's high-tech and banking industries are thriving, with far less to fear from foreign competition.

- Edwards Notes Differences on Issue of World Trade

John Kerry hefur fram til þessa tilheyrt þeim hópi Demókrata sem stundum eru kenndir við Clinton, sem styðja frjáls viðskipti (þó svo sumir fræðimenn hafi verið mjög gagnrýndir á stefnu Clintons í alþjóðaviðskiptum - en gleymum ekki að það var George "laissez faire" Bush sem byrjaði tíð sína á því að moka styrkjum í bændum og fara í heyja stálstríð við ESB).

Stjórnmálabarátta snýst um hrossakaup, málamiðlanir og populisma. Eitt fyrsta fórnarlambið er skynsemin og fljótlega eftir fylgja frjáls viðskipti.
Vegna efnahagsástandsins í Bandaríkjunum, sem er það mál sem brennur heitast á vörum kjósenda, ekki Írak, ekki WMD, jafnvel ekki BMD, verða alþjóðaviðskipta, "störf sem eru flutt úr landi" og hin "hræðilega" kreatívska eyðilegging þau mál sem munu verða áberandi í umræðunni. Því miður mun baráttan að hluta til snúast um hver sé mesti procectionistinn.

Nicholas Kristof, sem ólst upp í tradisjónal verksmiðjubæ í Oregon, skrifaði góðan pistil um daginn, þar sem hann hvetur til þess að umræðan snúist frekar um samkeppnishæfni (menntamál) heldur en hækkun tollar og auknar niðurgreiðslur (protectionisma).
Pistillinn (IHT): The lesson of outsourcing (birtist áður í NYT)
Aukinheldur: Svar til lesenda (nytimes.com)

BS

Á morgun á ég að fara á fund og kynna BS-ritgerðina mína. Hugmyndir mínar um BS-ritgerðina réttara sagt. Hvað ég ætla að skrifa um, hvað ég er búinn að gera, hvað ég ætla að gera o.s.frv. Mér líður best þegar ég hef slæðusýningu í bakgrunninum, þannig ég er búinn að henda upp punktum í PowerPoint.
Nú eru 64 dagar þangað til ég skila uppkasti að ritgerðinni til leiðbeinandans. Lokaeintakið skal vera tilbúið sléttum fjórum vikum eftir það.

Ég er virkilega farinn að hlakka til að lesa þessa ritgerð :-)

Íranska elítan

Á BBC-vefnum er ágæt umfjöllun um Íran, Iranian Postcards. Eitt fjallar um írönsku elítuna. Þar segir m.a.

In the Shah's time, people are fond of saying, the people at the top would eat their bread, and we used to get the crumbs. But nowadays people complain that some mullahs lick their plates so clean that there's not a single thing left over for the rest of us.

Iranian postcards: The new rich

Draumurinn úti?

Eftir slétta viku fer ég í gegnum land frelsins, Hollands. Ég hef alltaf séð Holland í hálfgerðum hyllingum. Þar virðast menn hafa meira umburðarlyndi en víðast hvar annars staðar.
Til marks um frjálslyndið veit ég til þess að það var a.m.k. þannig, veit ekki hvort lögin hafa breyst, að sumt þroskaheft og fatlað fólk fékk niðurgreidda kynlífsþjónustu. Hollendingar sáu dæmið einfaldlega þannig að ekki ætti að neita þessu fólki um kynlíf, þar sem möguleikinn var fyrir hendi. Ekki síst var ávinningur í tilfellum t.d. misþroska mann, fullorðinna, fílssterkra manna sem hafa hormónastarfsemi fullorðinna en hugsa ekki sem slíkir. Menn sem höfðu átt til að áreita konur og jafnvel beita þær ofbeldi fengu reglulega "þjónustu", á kostnað almannatryggingakerfisins og árangurinn var í mörgum tilfellum mjög góður. Mennirnir létu af áreitinu og allir voru sáttir, karlarnir voru fullnægðari, konurnar óáreittar og portkonurnar fengu salt í grautinn (þær hollensku eru einmitt með opinber stéttarfélög, nokkuð sem væri óhugsandi víðasthvar).
Vandamál? Mögulegar lausnir? Framkvæmdar - kreddulaust.

Hollendingar hafa líkt og margar aðrar þjóðir haft tiltölulega opið innflytjendakerfi. Nú hefur almenningur hinsvegar séð innflytjendur sem vandamál. Hvað er gert? Mögulegar lausnir skoðaðar út frá rökum og skynsemi, líkt og Hollendingar virðast hafa getað gert hingað til með góðum árangri og staðið vörð um frelsi borgaranna? Nei. Losum okkur við sem mest af þessu innflytjendapakki og læsið á eftir þeim.
Tuttugu og sex þúsund innflytjendur, sumir hverjir tala ágæta hollensku og eru farnir að festa rætur í landinu með fjölskyldur sínar. Aðrir hafa hvorki lært hollensku né að aðlagast hollensku samfélagi, einsog gengur.
Nýfasistinn Pim Fortuyn hlýtur að ganga aftur af ánægju yfir þessu öllu.

Þriðjudagur

Ég harkaði af mér og mætti í Framleiðslustjórnun í morgun. Get ekki sagt að ég hef mætt oft í vetur. Fannst ég ekki græða mikið á þessum tíma. Ofureinföld atriði útskýrð á mjög langdreginn hátt. Ekki einsog þetta sé allt svona lauflétt. Við Hákon lágum yfir heimaverkefni vikunnar í gærkvöldi. Eitt dæmið tók rúma 2 tíma, hin tvö tóku innan við 5 mín. hvert. Tíminn sem þetta flókna var kennt var í síðustu viku. Kannski ekki beint flókið en maður þarf að kunna réttu trixin. Í tímanum í morgun tók hann hinsvegar dæmi upp á töflu þar sem margfaldaðir voru saman tveir dálkar. Er nema von að maður nenni ekki að mæta þegar þetta er eini tími dagsins.
Nú fer efnið væntanlega að flækjast, þannig ég stefni á að mæta í tíma. Nema fleiri fari í að margfalda saman tvo dálka, þá held ég haldi mig heima við.
Dagurinn er búinn að vera óvenjugóður, ef miðað er við tæplega þriggja tíma svefn. Var á fullu til fjögur í nótt og kom líka ansi miklu í verk.
Maginn er að lagast en hann lét illa alla síðustu viku og um helgina. Nú er ég með vott af svona pestar-einkennum, smá beinverkir og rugl. Búinn að taka íbúfen síðustu þrjá daga til að slá á þetta. Má engan veginn við veikindum. Menn leggjast í rúmið allt í kringum mig en ég ætla að standa þetta af mér.

Komst að því að ég "græddi" heilan dag í Brussel. Hélt ég færi út á miðvikudaginn í næstu viku en þess í stað er það þriðjudagurinn fyrir átta um morguninn. Hafði eitthvað misskilið planið. Kem svo aftur eftir miðnætti á sunnudagskvöld (eða aðfaranótt mánudags, eftir því hvernig litið er á það). Undir venjulegum kringumstæðum myndi maður fagna þessu. Ég var aftur á móti búinn að gera ráð fyrir að vera heima á þriðjudeginum. Verst finnst mér að missa af síðasta tímanum í arabískunni.
Ef einhver hefur góðar tillögur hvað er nauðsynlegast að gera af sér í Brussel í vinnuferð, þessa tvo daga sem við fáum "frjálsa", má viðkomandi láta mig vita.

Fjárfestingar erlendis

Nú er ég að hlusta á Jón Scheving Thorsteinsson að flytja fyrirlestur um áhrif EES á viðskiptaumhverfið á Íslandi, séð út frá hans augum sem eins af forvígismönnum Baugs.
Það er svolítið skondið að heyra íslenska bissnissmenn tala um reynslu sína af því að kaupa illa stödd fyrirtæki erlendis. Mörg fyrirtæki hafa ætlað sér að sigra heiminn í gegnum kompaní sem þau kaupa á spottprís. Baugar gerði þetta í tilfelli Bonus Dollar Stores í Bandaríkjunum. Fjölmiðlarnir greindu frá 3 milljarða króna tapi af því ævintýri og var það, svo ég vitni í Jón, dýr lærdómur.
Ágúst hjá Bakkavör hélt fyrirlestur hjá okkur í fyrravetur og sagði einmitt að ef það væri eitthvað sem hann hefði lært "the hard way" á fjárfestingum erlendis, þá væri það annars vegar að kaupa aldrei annað en tiltölulega vel stödd og vel rekin fyrirtæki erlendis og hinsvegar að stofna ekki "greenfield" fyrirtæki erlendis. Annars vegar þá væru fyrirtæki yfirleitt illa stödd af ástæðu og annaðhvort hefði maður ekki resource-ana til að bjarga þeim eða að ef maður hefði það, hvers vegna þá að eyða þeim ekki í eigin rekstur. Greenfield-uppbygging er hinsvegar mjög tímafrek og þarfnast mikilla resource-a, auk þess sem að uppbygging fyrirtækja í Frakklandi væri t.d. ekki sterkasta hlið íslenskra fyrirtækja, því væri einfaldlega hagstæðara að kaupa "pakkann" tilbúinn.

Það er alltaf ánægjulegt þegar íslensk fyrirtæki uppgötva grundvallar atriði í viðskiptafræðunum - þó það sé stundum "the hard way".

Franska blæjubyltingin

Skopmynd al-Jazeera gerir stólpagrín að bæjuherferð Frakka.

Helgaruppgjörið

Þetta er búin að vera hin ágætasta helgi. Sótti ráðstefnu Alþjóðabankans og Háskóla Íslands um "þekkingarleit og þróunarmál". Einkar áhugavert umfjöllunarefni.
Ég skrifa kannski eitthvað um ráðstefnuna sjálfa þegar tími gefst til, þar sem ég skrifaði glósur aldrei þessu vant. Á ráðstefnunni hitti ég hinsvegar og talaði við fullt af áhugaverðu og skemmtilegu fólki. Sérlega gaman að tala við fólk sem er að pæla í svipuðum hlutum og maður sjálfur.

Ráðstefnan var í þrjá daga, ef með er talin sýning á heimildamynd á fimmtudagskvöldið. Myndin var sýnd í sal 132 í nýja Náttúruhúsinu. Það lýsir húsinu í hnotskurn held ég að myndlampinn brann þrisvar sinnum yfir.
Föstudaginn og laugardaginn sat ég svo á óþægilegum stól í hátíðasal Háskólans. Hvernig þeim datt í hug að bjóða manni upp á að sitja í tæpa 10 tíma á ráðstefnu, tvo daga í röð, á vondum stólum, með ekkert borð, skil ég ekki. En sem betur fer var maður í svo góðum félagsskap að maður lifði rasssærið af.

Hitchcock-helgin á RÚV var kærkomin. Horfði á Psycho á föstudagskvöldið. Hafði einungis séð "endurgerðina" af henni og frumgerðin var sannarlega margfalt betri. Finnst fullmikið sagt að hún sé 23. besta mynd sögunnar en góð er hún.

Eftir laugardaginn var ég svo úrvinda að ég steinsofnaði eftir matinn og svaf til ellefu. Missti því því miður af Brúðarbandinu á Grandrokk og finnst það fúlt. Horfði þess í stað á Fuglana og Frenzy. Mér finnst Frenzy ein besta glæpamynd allra tíma. Hún gerist líka í London, sem einhvern veginn virkar miklu betri í þriller en amerískur smábær, líkt og í tilfelli Fuglanna. Ég hafði ekki sé Fuglana áður en Frenzy er svo vel gerð að hún stendur undir sínu þótt maður þekki söguþráðinn, nokkuð sem á ekki við alla þrillera.

Dagurinn í dag fór svo í ýmis skyldustörf heima við. Horfði þó á myndina um Helga Hóseasson. Hún hreyfði við manni. Andstæðurnar, andlega truflaður maður sem kveikir í kirkjum og maðurinn sem annast rúmfasta konu sína um alla hluti - meðal hann stendur tímunum saman á götuhorni með mótmælaspjald sem fæstir skilja, til að friða eigin sál.

Bréf Johns Kerry til Írana

Ef þetta er rétt, þá er þetta frekar merkilegt: Kerry Says He Will Repair Damage If He Wins Election (Tehran Times) [sjá einnig MEMRI: Iranian News Agency Alleges Presidential Candidate John Kerry Sends Email Message]
Það er samt eitthvað við þetta sem maður setur fyrirvara við, að bréfið sé frá kosningaskrifstofu Kerrys, en samt, ef rétt er, þá er þessi yfirlýsing mjög jákvæð. Kerry kaus aftur á móti með endurnýjunni á ILSA (lögum um viðbann á Íran og Líbýu) árið 2001. Hann hefur aftur á móti ráðgjafa að nafni Nemazee, sem er íranskur að uppruna. Kerry sagði í desember að hann yrði sem forseti "prepared early on to explore areas of mutual interest with Iran" (NYT). Ekki eru allir íranskir Bandaríkjamenn ánægðir með þessa skoðun en hún verður þó að teljast skynsamari en þeirra sem vilja halda samskiptum risaveldisins og íslamska lýðveldisins í óbreyttri mynd. (sjá einnig: iraniantrade.org)

Johnny Cash

Alveg hreint magnað hvað Johnny Cash gat búið til magnaða tónlist. Ekki slæmur árangur hjá nær laglausum manni. Það er samt bara eitthvað við þessa rödd... eitthvað óútskýranlega hugljúft.

Annars veit ég ekki hvað það segir um tónlistarsmekk minn að ég er þekktur (eða jafnvel alræmdur meðal vina minna) fyrir dálæti mitt á Bob Dylan og Leonard Cohen. Johnny Cash? Já, hvers vegna ekki? Einum laglausum raularanum fleira. Að halda hreinum tóni er greinilega ofmetið.
Magnað!

Fyrst ég er farinn að tjá mig um tónlist, ég er ekki sammála þeim spekúlöntum sem segja Love And Theft vera betri plötu en Time Out of Mind. Nema Time Out of Mind sé komin í slíkt uppáhald hjá mér að ég geti ekki dæmt um það. Kann að vera.

Tölvur á mínum grunnskólaárum

Þessi færsla Stebba Páls rifjaði upp fyrir mér eftirfarandi, sem ég setti í komment við færsluna.

Lesa áfram

Fimmtudagur

Í dag mætti ég í fyrsta skiptið í vetur á Viðskiptaþing HR. Stundaði viðskiptaþingin fyrstu tvö árin en í ár hef ég yfirleitt þurft að gera mér sérstaka ferð ef ég hef ætlað að mæta og einhvern veginn hefur dagskráin sjaldnast heillað mig nógu mikið til að mæta sérstaklega. Að heyra hugsanlega sama framkvæmda/forstjórann tala um nánast sömu hlutina í 2. eða 3. skiptið á jafn mörgum árum er e.t.v. ekki það mest spennandi sem hugsast getur.
Hvað um það, fr. Buniovskaya, viðskiptafulltrúi íslenska sendiráðsins í Moskvu, mætti á þingið í dag og talaði, eða öllu heldur svaraði aðallega spurningum, um viðskipti í Rússlandi.
Ég hafði þónokkrar spurningar sem var gaman að heyra svarað og ýmislegt áhugavert var rætt.

Eftir það var ritstjórnarfundur. Ískyggilega stutt í útgáfu.
Í gærdag hitti ég hæstvirtan menntamálaráðherra og tók við hana viðtal. Hún hefur enn meiri karisma í persónu. Stjórnmálaleiðtogi framtíðarinnar.

Mælti mér mót við Þóri á Beyglugerðinni. Heilhveitibeygla með "sólþurrkuðum rjómaosti" stendur alltaf fyrir sínu.
Við gengum síðan niður Laugaveginn. Kíktum á útsölu í Skífunni og ég keypti þrjá diska. Love and Theft m/Bob Dylan, The Man In Black m/Johnny Cash og svo keypti ég Pottþétt: Djass á heilar 299 krónur.
Í M&M fann ég engar bækur sem mig langaði að kaupa og las erlendu blöðin í stað þess að láta okra á mér með því að kaupa þau.
Á leiðinni til baka rakst ég á náttföt í glugganum hjá Guðsteini. Keypti mér forláta bláköflótt náttföt, svona gamaldags. Mig hefur alltaf langað í svona náttföt og gat ekki annað en keypt þau þegar ég sá þau á útsölu í glugganum. Hrein bómull að sjálfsögðu, ensk herranáttföt. Mjög gott.
Hjá Guðsteini mátuðum við Þórir hatta. Hörmuðum að geta ekki gengið með hatta. Hattar eru flottir, þeir hafa stíl. Þórir minnti reyndar óþægilega mikið á lélega eftirhermu af Hallgrími Helgasyni með svartan hatt. Fórum hattlausir út í kuldann. Maður þarf víst að missa hárið fyrst áður en maður öðlast rétt til að bera höfuðföt.
Því næst stoppuðum við í P. Eyfeld. Þar sem við vorum í einhverju hattstuði þá voru loðhúfur mátaðar. Mig langar ekki bara í loðhúfu, mig vantar loðhúfu. Þreyttur að frjósa á eyrunum þegar maður fer út í kaldan bíl á veturna. Keypti samt enga loðhúfu en rosalega var hún hlý.

Endaði svo bæjarferðina á að rífa stöðumælasekt undan rúðuþurrkunni.

Heimastjórnardagurinn

Fyrst 1. des. er orðinn "dauður" dagur er þá stefnan að búa til nýjan þjóðmenningardag 1. feb.?

Nú hef ég satt að segja ekki fylgst nógu vel með fréttunum, sökum anna, til að vita hvort til standi að halda upp á daginn framvegis en satt að segja sé ég ekki tilganginn í því.

Lesa áfram