Agust Flygenring - semsagt.net

Síðasti vagninn

Roadmaster strætóarnir í London eiga að vera komnir af götum borgarinnar, allir sem einn, í lok næsta árs. Að vonum er ekki allir á eitt sáttir við ákvörðunina. Ken Livingstone lofaði fyrir nokkrum árum að setja "conductor" (þessir sem standa aftast) í hvern strætó. En vegna mikils kostnaðar, slæms öryggis og Evrópureglna heyra ein best þekktu einkennismerki borgarinnar brátt sögunni til.
Ein af óhjákvæmilegum afleiðingum þessara breytinga er að "conductorarnir" hverfa um leið og gömlu Roadmasterarnir. Í Guardian í dag er spjallað við nokkra "conductora": The last stop

Jeremy Clarkson

Ónei! Top Gear verður líklega tekinn af dagskrá BBC. Mark Thompson, forstjóri Breska ríkisútvarpsins, hefur kynnt hugmyndir sínar um framtíð menningarrisans ríkisrekna.

Lesa áfram

Tunglfiskar

Í tilefni að fréttum um tunglfiskveiðar í Þorlákshöfn, vil ég benda á hve misvísandi fiskaheiti (aðallega á framandi fiskum) geta verið í íslensku.
Líkt og ég hef áður bent á, heita tunglfiskar (Mola mola) ocean sunfish á ensku en moonfish á ensku heitir guðlax á íslensku (Lampris guttatus).
Og hvað heitir atlantic footballfish á íslensku? Svarið fæst hér.

USA

Tók netpróf sem á að sýna hvar henti mér best, m.v. svör mín við ákveðnum spurningum, að búa í Bandaríkjunum. Topp tíu:
1. Boston
2. Long Island
3. Pittsburgh
4. Washington DC
5. Middlesex-Somerset-Hunterdon, NJ
6. Danbury, CT
7. San Francisco
8. New York
9. Berger-Passiac, NJ
10. Nashua, NH
Nær allt borgir á norðaustur ströndinni. Þess má geta að fyrsta borgin í Texas sem kemst á listann minn er Fort Worth-Arlington, sem er í 56. sæti.

Og botn átta:
321. Redding
322. Stockton-Lodi
323. Fresno
324. Merced
325. Yaba City
326. Bakersfield
327. Visalia-Tulare-Porterville
328. Modesto
Allar þessar átta borgir eru í Kaliforníu, merkilegt nokk. Af "alvöru" borgum (ég hef heyrt um tvær af þessum átta) er Sacramento neðst, 301. sæti.

Asnalegasta ÓL-greinin?

Allar sér maður eitthvað nýtt! Á Ólympíuleikunum er víst keppt í því sem þulurinn íslenski kallaði "hlýðniskeppni á hestum" (Equestrian). Ef það er ekki fáránlegasta ÓL-greinin, þá veit ég ekki hvað!

Lesa áfram

Tvöföld Clinton-heimsókn

Nú er Hillary Clinton, öldungardeildarþingmaður New York, væntanleg til landsins. Eiginmaður hennar, fyrrverandi forsetinn, er víst lentur og gott betur. Fréttamenn mættir til að fá 30 sek. viðtöl. Þeirra stærsta stund í blaðamennsku í flestum tilfellum að fá að spyrja slíkan mann. Alveg einsog alvöru!

Lesa áfram

Tútsar

Í nýjasta hefti Economist, sem íslenskir áskrifendur fengu inn í lúguna hjá sér í dag, er umfjöllun um stöðu Tútsa, The “Jews” of Africa. Sú umfjöllun útskýrði fyrir mér a.m.k. söguna á bak við fjöldamorðin í Rwanda og Búrúndí fyrir sléttum 10 árum síðan, nokkuð sem ég hafði aldrei almennilega kunnað skil á í almennilegu samhengi, enda nokkuð sem menn eru ekki á eitt sáttir um hvernig beri að skilja. Óhætt að mæla með greininni, sem lætur svosem ekki mikið yfir sér í blaðinu sjálfu. Á Economist.com er greinin því miður "læst" og aðeins opin áskrifendum.

Skotinn sem ætlaði að drepa Franco

Þetta viðtal í Guardian í dag er við skoska anarkistann Stuart Christie sem árið 1964, þá 18 ára gamall, reyndi að ráða Franco af dögum.
Hvernig það atvikaðist og fleira til kemur fram í þessu viðtali við þennan skrautlega bónda á Orkneyjum.

Valdamestu konur heims

Forbes birti einn af "listunum" sínum í vikunni. Nú var það "valdamestu konur heims". Mjög "ameríkanseraður" listi. 56 af 100 konunum eru bandarískar. En nei, Oprah er ekki valdamesta kona heims samkvæmt listanum, hún lendir í 62. sæti, sem kemur svolítið á óvart. Maður hefði alveg getað búist við að Ameríkanarnir settu hana a.m.k. á topp 10.

Lesa áfram

Mudawana löggjöfin í Marokkó

Nýkynnt fjölskyldulöggjöf í Marokkó hefur haft ágæt áhrif. Síðan í vetur, þegar lögin tóku gildi, hafa konur, lagalega séð, ekki þurft að hlýða eiginmönnum sínum. Um leið öðluðust marokkóskar konur rétt til að skilja við eiginmenn sína, lagalega séð hafa þær því færst nær kynsystrum sínum á Vesturlöndum hvað þetta varðar.
Í Vestur-Sahara, gömlu spænsku nýlendunni sem stjórnvöld í Rabat hafa slegið eign sinni á síðasta aldarfjórðunginn, taka öll lög sem sett eru í Marokkó gildi líka. Þar er hefðin fyrir rétti kvenna í hjónaböndum harla ólík þeirri sem þekkist hjá herraþjóðinni fyrir norðan.

In the Western Sahara, if a man beats his wife the minimum he must do to ask her forgiveness is hold a second wedding, with all the gifts of camels and jewellery that entails.

Even so, he will rarely be successful in convincing his wife to return.

Saharawi women divorce their husbands for far lesser misdemeanours.

Um þetta er nánar fjallað í stuttri fréttaskýringu á BBC-vefnum: Divorce divides Morocco and W Sahara

Edward Kennedy, flugræningi

Við vitum að dirty tricks er hvergi notuð í pólitík (meðal vestrænna þjóða) af eins mikilli óskammfælni og í Bandaríkjunum.

Maður hefði þó seint trúað því að repúblikanar myndu skrá Edward Kennedy, senator frá Massachusetts, einn þekktasta senator Bandaríkjanna, sem hryðjuverkamann. Hann kann að vera þeim þyrnir í augum, kann að pirra þá fyrir að vera einn fárri bandaríska þingmanna sem myndu ekki teljast til hægrimanna í Evrópu - en að brennimerkja karlinn sem hryðjuverkamann? Það er nú m.a.s. fulllangt gengið fyrir ráðamenn í Hvíta húsinu.

Þeir reyndar gerðu það ekki - nema óbeint. Í "öryggiskerfinu" sem sía á út alla meinta hryðjuverka frá því að kaupa sér flugmiða í Bandaríkjunum (það er sumsé kenningin) og dulnefni sem einn hryðjuverkamannanna sem Bandaríkjamenn þykjast getað stoppað með tölvukerfinu sínu er Edward Kennedy.

Silfurhærði, há-írski senatorinn frá Boston var stoppaður fimm sinnum á rúmum mánuði fyrr á árinu. Verandi einn valdamesti demókratinn í Washington fékk Kennedy nafn sitt út af listanum - en það tók nokkrar vikur. Venjulegir borgarar, sem hafa ekki setið í öldungadeildinni í áratugi eiga heldur erfiðara með að fá aftur réttinn til að kaupa flugmiða, lendi það í sömu stöðu og senatorinn, sem sagði um málið í þinginu:

At the hearing, Mr. Kennedy wondered how ordinary citizens could navigate the tangled bureaucracy if a senator had so much trouble. "How are they going to be able to get to be treated fairly and not have their rights abused?" he asked.

Sjá nánar í NYT: Senator? Terrorist? A Watch List Stops Kennedy at Airport

Mengun í monsoon-rigningunni

Losing the fight against nature
Í þessari grein segir frá heimsókn fréttaritara BBC á heimili í Bangladesh í miðjum monsoon-rigningunum.

The air all around was thick with the stench of the sewage and the chemicals in the flood water.

Factories are still pumping out industrial waste but it has nowhere to go.

After half an hour in Shilpi's house, my pen which is made of silver had been corroded to a deep purple - just by exposure to the air inside.

Það var og.

Sao Paulo

Letter: Sao Paulo's balancing act
Adhemar Altieri, blaðamaður sem býr í Sao Paulo, skrifar bréf til BBC-vefsins og er það birt þar.
Hann segir frá hundrað kílómetra löngum umferðarhnútum, þyrlufljúgandi bissnissfólki og borgarstjórnarkosningum í borginni.
Áhugavert bréf.

Kokteilbarinn minn

Að spila tónlist á vinnustað er jafn vandmeðfarið atferli og að klóra sér á almannafæri. Hægt er að gera það þannig að enginn spái í það en hægt er að hreinlega misbjóða fólki ef rangt er að farið. Þetta á sérstaklega við þar sem fólk á öllum aldri vinnur krefjandi vinnu sem þarfnast einbeitingar.

Ég get ekki hlustað á íslenska útvarpsmenn lengi í einu og gagnvart sumum hef ég hreinlega þróað með mér stæka fóbíu. Þess vegna hef ég, þar sem mér finnst mun þægilegra yfirleitt að hafa einhverja tónlist í eyrunum en þögnina við vinnu, tekið með mér geisladiska í vinnuna. Ég hef alltaf íhugað þetta en þar sem ég var áður alltaf með útvarp lét ég það duga, enda var þá hægt að hlusta á BBC á Íslandi, sem ég hlustaði nær undantekningarlaust á. Hinsvegar hafði ég ekkert útvarp fyrstu dagana og þurfti að koma með eitt slíkt að heiman. Lá beinast við að taka það sem ég var með við skrifborðið mitt heima og það er með geislaspilara. Eftir að hafa fengið ógeð af íslensku útvarpi fór ég að bera með mér diska í vinnuna líka.

Og þar með stóð ég frammi fyrir áðurnefndu vandamáli. Niðurstaðan var að einskorða sig við jazz. Í sumar hef ég því spilað ýmiskonar jazz. Noruh Jones í rigningu, slóvenskan í morgunsárið og bossanova í blíðviðrinu. Miles Davis diskurinn hefur fengið reglulega spilun frá upphafi en annars hef ég reynt að skipta um diska reglulega.

Ég spila þetta yfirleitt lágt. Svona einsog background tónlist og enginn hefur kvartað. Þvert á móti.

Ég hafði hinsvegar svolítið gaman að því á dögunum þegar ein stoppaði í dyragættinni hjá mér á leið eftir ganginum og sagði: "Það er alltaf einsog að koma inn á kokteilbar að koma til þín".

Mér fannst þetta svolítið fyndið.

Bolli formaður

Bolli Thoroddsen var réttkjörinn formaður Heimdallar á laugardaginn. Það gleður mig.

Í fyrra studdi ég framboð hans, sem sigrað hefði kosningarnar hefði þáverandi (fráfarandi) stjórn Heimdallar verið að meirihluta setin heiðvirtu fólki.
Í ár studdi ég vini og kunningja mína í kringum framboðið líkt og óflokksbundnum manni úr öðru kjördæmi er unnt. Ég tók ekki eins virkan þátt og í fyrra en gat vel samgleðst hópnum á laugardagskvöldið. Við Þórir kíktum í sigurpartý Bláa fólksins og var sigurvíman þar þrælsmitandi.

Ég óska Bolla, Ými, Tomma, Sellu og öllum hinum enn og aftur til hamingju með kjörið. Nú er að standa við stóru orðin.

Hiti og sviti

Gærdagurinn var tvímælalaust heitasti dagurinn sem við Suðurvesturlandsbúar höfum upplifað.
Að því tilefni tók ég mér frí eftir hádegið, ætlaði að fara á hestbak en veðrið er einum of gott til þess. Lá þess í stað úti á palli og las í nýjustu bók J. Baghwati, drakk bjór en aðallega svitnaði undan sjálfum mér milli þess sem ég lagði mig. Hitamælirinn í skugga var í kringum 30 gráðurnar.
Í gærkvöldi fór ég svo að stússast í kringum hestana. Þurfti að gera við hlið á girðingu og hlaupa á eftir hestum. Bullsvitnaði í stuttermabol enda var hitinn 18-19 stig þegar ég fór í bæinn á miðnætti.

Hugsa sér ef það gerði svona veður í nokkrar vikur á hverju sumri. Hvað kúltúrinn myndi breytast við það hjá okkur - til hins betra. Hvað það væri nú líka bærilegra að búa hérna!

Loksins þolanlegur hiti!

Loksins kom þannig veður að maður þurfti ekki að klæðast föðurlandi og lopapeysu í dag.

Furða mig alltaf á því að um leið og hitinn verður meira en 15° er annar hver Íslendingur farinn að flagga endurskinshvítum fótleggjunum í stuttbuxunum sem keyptar voru fyrir síðustu utanlandsferð.
Mér fannst ekkert sérstaklega heitt en naut veðursins, sem var vissulega unaðsleg tilbreyting, og las Economist og FP úti á svölum.

Ég keypti líka ís fyrir vinnufélagana í dag, sem voru að leka niður. Termostatinn í mér er svo bjagaður að ég fann ekki fyrir neinu eftir að ég opnaði glugga á skrifstofunni minni.

Left Behind

Nicholas Kristof skrifaði á dögunum stutta en athyglisverða grein um "Left Behind" bókaflokkinn sem selst hefur í rúmlega 60 milljónum eintaka.

Bókaflokkurinn gengur í afarstuttu máli út á það að Jesús snýr aftur á efsta degi hegðar sér líkt og annar karakter sem, líkt og hann, sagði "I'll be back".

"Jesus merely raised one hand a few inches and a yawning chasm opened in the earth, stretching far and wide enough to swallow all of them. They tumbled in, howling and screeching, but their wailing was soon quashed and all was silent when the earth closed itself again."
[...]
"The riders not thrown," the novel continues, "leaped from their horses and tried to control them with the reins, but even as they struggled, their own flesh dissolved, their eyes melted and their tongues disintegrated. ... Seconds later the same plague afflicted the horses, their flesh and eyes and tongues melting away, leaving grotesque skeletons standing, before they too rattled to the pavement."

Syndugir menn og "vantrúaðir", fyrir utan auðvitað "trúvillinga", fá makleg málagjöld svo ekki verði meira sagt. Líkt og Kristof segir:

Each form of fundamentalism creates a stark moral division between decent, pious types like oneself - and infidels headed for hell. No, I don't think the readers of "Glorious Appearing" will ram planes into buildings. But the United States did imprison thousands of Muslims after 9/11, and ordinary Americans joined in the torture of prisoners at Abu Ghraib in part because of a lack of empathy for the prisoners.

Áhugaverð grein um áhugavert fyrirbæri, sem er um leið hálf ógnvekjandi, kristna bókstafstrúarmenn Suðurríkjanna í Bandaríkjunum. Í Biblíufylkjunum hafa "Left Behind" bækurnar selst í bílförmum. Ólíkt hverjum öðrum skáldskap eru þetta bækur sem prédikarar vestra vitna í, prómótera og dásama sem "kristnar" bókmenntir.

Undrun og skjálfti

Í sumar lánaði Þórir mér bók. Slíkt er nokkuð sérstakt því rétt einsog Þórir minnir mig á manninn í ljóðinu sem borðar bækur þá les ég alltof lítið af öðru en bókum fræðilegs eðlis. Ein chick-lit bók er reyndar ómissandi á sumrin, sem Sigga lánar mér venjulega - með fyrirheitum um groddaralegan húmor um samskipti kynjanna.

Bókin sem Þóri tókst að sannfæra mig um að lesa er hluti af Neon-flokki bókaútgáfunnar Bjarts og heitir Undrun og skjálfti eftir hina belgísku Amélie Nothomb, sem ku vera talinn einn besti rithöfundurinn heima fyrir í dag. Um bókina segir á síðu Bjarts:

Ung belgísk kona ræður sig til starfa hjá japanska stórfyrirtækinu Yumimoto. Hún telur sig eiga góðar framavonir þar sem vestrænn bakgrunnur hennar geti reynst fyrirtækinu gagnlegur. Næsti yfirmaður hennar er undurfögur kona, en yfirmaður þeirra beggja er ruddalegur offitusjúklingur. Á daginn kemur að samskipti austurs og vesturs eru vandasamari en nokkurn gat órað fyrir. Þýðandi: Guðrún Vilmundardóttir.

Bærileg lýsing en það sem vantar við lýsinguna er að "samskiptum austurs og vesturs" er lýst með hreint út sagt snilldarlegum hætti. Höfundurinn ólst sjálf að hluta til upp í Japan og er í raun að skrifa sínar eigin endurminningar af því þegar hún réði sig til japansks stórfyrirtækis í upphafi tíunda áratugarins. Þar kynnist hún japönsku fyrirtækjakúltúr beint í æð, er sett í gjörsamlega tilgangslaus verkefni til þess eins að sýna henni hvernig goggunarröðin virkar og þar fram eftir götunum.

Amélie skrifar af innsæi þess sem til þekkir og raunsæi þess sem gagnrýnir af væntumþykju. Um leið og hún ann landi og þjóð er skörp þjóðfélagskrítík í bókinni, m.a. á stöðu konunnar í japönsku samfélagi. Þær fáu blaðsíður þar sem hún heldur einskonar einræðu yfir lesandanum eru e.t.v. eftirminnilegustu kaflar bókarinnar, auk óborganlegra uppátækja japönsku yfirmannanna auðvitað. Bókin er einstaklega fljótlesin því hún er rétt rúmlega eitthundrað blaðsíður. Hún kostar víst tæpan tvöþúsundkall í bókabúð en ætti að vera til á næsta bókasafni.

Bókin kom mér skemmtilega á óvart og kostaði mig a.m.k. einn þreyttulegan vinnudag, því maður á erfitt með að leggja hana frá sér. Hefjist lesturinn hinsvegar snemma að kvöldi ætti maður að klára hana án þess að missa of mikinn svefn, því einsog áður sagði er hún ekki nema rúmar 100 blaðsíður.

7. áratugurinn

Fyrr í sumar og í vor fór af stað umræða í Bretlandi um "agaleysi" sjöunda áratugarins, eða öllu heldur arflegð hans, m.a. um "barnlægt" uppeldi sem skapar agalausa einstaklinga (að mati Tonys Blair). David Aaronovitch svaraði fyrir sína kynslóð, eða varði öllu heldur sjöunda áratuginn ef svo má segja, í þessari grein:
Does he mean us? (Guardian)

Krónur og seðlar

Þessi færsla Stebba Páls fékk mig til að hugsa um virði þeirra seðla sem við, sem neytendur, notum í daglegum viðskiptum (þá sjaldan sem þau eru ekki með rafrænum hætti á tímum korta og heimabanka).

Lesa áfram

Heimdellingar „reikna með því“ að starfa eftir reglum

Í frétt á bls. 2 í Fréttablaðinu í dag segir frá nýjum reglum innan Sjálfstæðisflokksins um hversu langan frest þarf að gefa fyrir nýskráningar í kringum aðalfund félaga flokksins.

„Í reglunum segir meðal annars að ef stjórn í félagi ætli að setja tímatakmarkanir varðandi inngöngu nýrra félaga þurfi að kynna þær með góðum fyrirvara. Fresturinn verður jafnframt að vera lengri en lágmarksfrestur til að auglýsa aðalfund,“ segir Kjartan [Gunnarsson].
Atli Rafn Björgvinsson, [fráfarandi] formaður Heimdalls, segist reikna með því að félagið muni starfa eftir þessum nýju reglum. „Frestur til að skrá nýja félaga verður tilkynntur með góðum fyrirvara áður en aðalfundur verður boðaður,“ segir Atli.

Þetta er ekki hægt að skilja öðruvísi en að fresturinn til að skrá sig í Flokkinn fyrir aðalfund Heimdallar í ár verði tilkynntur áður en að tilkynnt verður hvenær aðalfundur verður haldinn.
Athyglisvert, svona í ljósi þess að það stefnir allt í að það verði fastir liðir einsog venjulega hjá "valdhöfunum" í Heimdalli.

Þess má geta að ég sagði endanlega skilið við Sjálfstæðisflokkinn eftir Heimdallar-fíaskóið í fyrra, þegar sitjandi stjórn breytti reglunum svo svívirðilega eftir eigin hentugleika að m.a.s. flokksforystunni var misboðið (og er þá mikið sagt).
Sú atburðarás var síðasta kornið í fullan mælinn. Ég hafði t.a.m. skilað auðu í kosningunum í fyrravor. Þegar saklausir borgarar eru læstir inn í skólastofum á Suðurnesjum að ósekju, til að ganga í augun á kommúnískum einræðisherra, fyrirgera þeir sem ábyrgð á því bera rétti sínum til míns stuðnings. Atburðir síðustu mánaða hafa svo gert mig enn sannfærðari - og sáttari, því þetta var ekki gert óígrundað - um að ég tók rétta ákvörðun að segja skilið við Flokkinn.

Občina Piran

Á ferð yfir landamærin frá Króatíu til Slóveníu, þar sem þú yfirgefur hina hættulegu Austur-Evrópu og kemur inn í siðmenningu Evrópusambandsins (að því er sumir virðast a.m.k. halda), er ekið fram hjá skilti við veginn sem býður fólk velkomið til Občina Piran, Piran bæjar. Skjaldarmerki bæjarins/sveitarinnar er ævafornt og áhugavert útlits fyrir íslenska túrista.