Agust Flygenring - semsagt.net

Kína í Afríku

Kína hefur undanfarin ár eflt efnahags- og diplómatísk sambönd sín í Afríku. Milli 2002 og 2003 jukust milliríkjaviðskipti við svæðið um 50%, í 18,5 milljarða dollara. Um þetta er fjallað í grein eftir blaðamanninn Paul Mooney, sem hefur skrifað um Kína síðustu 15 ár, á vef Yale Center for Study of Globalization, China's African Safari.

Beijing has pressed history to promote its economic agenda, attempting to win African sympathy by emphasizing the common history of exploitation China and African nations have suffered at the hands of Western colonialists. This is a common theme in the pages of African newspapers, where commentators argue that Western investors exploit Africa, while Chinese companies tend to invest in businesses that are beneficial.

China is also making an effort to win the hearts and minds of the African people, and to extend its political influence.

Still, there is some debate among Africans over whether China is exploiting or benefiting their continent. Chinese are busy developing much-needed African infrastructure: roads and rail lines in Ethiopia, Sudan, and Rwanda; a new hospital in Sudan; a farm and a bridge across the Nile; reclaiming thousands of hectares of farmland in Tanzania. But at what cost?

Sumir afrískir fréttaskýrendur vilja meina að munurinn sé ekki svo mikill. Kínverjar þarfnist Afríku vegna hráefnanna þar, til að halda efnahagskerfinu gangandi. Flest löndin hafa viðskiptahalla við Kína. Kína kaupir hráefni en selur Afríkulöndunum ódýra neytendavöru í staðinn. Þetta er ekki allir ánægðir með, m.a. verkalýðssamböndin.

In the meantime, however, many African nations are pleased that no political strings are attached to China's friendship - with the obvious exception that they must not recognize Taiwan and must affirm the one China policy. At present, only 7 African nations have relations with Taiwan - one-quarter of the total - and a key part of China's Africa policy is denying Taiwan any greater diplomatic space on the continent. [sjá nánar hér]

Aukinheldur er vitnað í He Wenping, forstöðumann afrískra fræða við háskóla í Beijing, sem segir að Kína og Afríkuþjóðirnar hafi gagnkvæman skilning á að "human rights should stand above sovereignty".
Kínverjar eru langstærsti fjárfestirinn í olíuiðnaðinum í Súdan, sem skilar 2 milljörðum í tekjur. Hlutur Kínverja í olíuútflutingi landsins stendur fyrir 5% tekja Súdans. Kínverska ríkisolíufélagið byggði upp olíuiðnaðinn í Súdan að stóru leyti, á sama tíma og vestrænir fjárfestar áttu í erfiðleikum með að stunda viðskipti þar. Í Zimbabwe hafa Kínverjar að hluta fyllst upp í tómarúm þegar vestrænir fjárfestar hafa yfirgefið landið eftir eignaupptöku Mugabe og stjórnleysisins í kjölfarið.

Kínverjar þurfa að flytja inn 2/5 af olíunotkun sinni (130 milljón tonn árið 2004), sem eykst um hátt í 20% á ári. Eftir fimmtán ár verður 50-75% olíunnar flutt inn, segja sérfræðingar. Fyrir vikið eru Kínverjar mjög áfjáðir í að finna nýja olíulyndir. Þjóðirnar við á meginlandi Afríku við Suður-Atlantshaf, frá Nígeríu til Angóla hafa séð sérfræðinga kínversku olíufélaganna streyma til landanna í leit að nýjum olíulyndum. Kenía hefur að auki bæst í hóp þeirra landa. Einhvers staðar las ég að í sumum tilfellum væru Kínverjar að áforma olíuframleiðslu þar sem hún er þrisvar sinnum dýrari í framleiðslu en meðalkostnaður í heiminum. Á móti kemur að Kínverjar vilja tryggja sér pólitískt öruggari staði til að vinna sína olíu í friði.
Agust skrifaði 08.01.05 15:58

Flokkun: Afríka , Hnattvæðing/Globalisation , Meðmæli , Viðskipti