Agust Flygenring - semsagt.net

Því miður

There is no alternative (alas)

Reykjavík 101

Nei, ekki 101 Reykjavík, heldur Reykjavík 101, svona svipað og Stærðfræði 101.

Þar sem ég sit í egypskri sólinni og les Moggann í dag rakst ég á þessa mynd: Myndin er tekin í heimilarleysi af vef Morgunblaðsins en rétt er að taka fram að hana tók Árni Sæberg.

Myndin minnti mig svolítið á það sem skipulagsyfirvöld hafa gert hérna í Kaíró með því að troða heljarstórum, 2-4 akreina vegum, oft á tveimur hæðum, í gegnum borgina, sérstaklega miðborgina. Afskaplega ljótt en mjög skiljanlegt þegar tekið er tillit til þess að um miðjan daginn eru ekki minna en 16 milljónir manna sem þurfa að komast ferða sinna um borgina. Hér verður ekki einkabílismanum kennt um, nema í betri hverfum borgarinnar, þegar allt verður stopp. Fólk er einsog sardínur í strætóum en enn fleiri taka míkróbus á milli staða. Metróinn, samgöngukerfi nútímaborga, flytur fólk allt frá Giza norður til Shobra eða El-Marg og allt suður í gegnum úthverfin til Helwan. 16 milljónir manna.

Um Reykjavíkursvæðið fara ekki fleiri en 150 þús. manns. En einsog í öðrum borgum Mið-Vestursins þarf meira malbik en menningu. Ef allir Reykvíkingar færu út á götu í einu hefði hver og einn sjálfsagt fleiri malbikaða fermetra en nokkur önnur Evrópsk borg með rúmlega 100 þús. íbúa. Þegar við bætist að Íslendingar þola ekki að sjá nágranna sína út um eldhúsgluggann og byggja þess vegna með lengra á milli sín en ætla mætti af þjóð með þessa veðráttu verður til ein strjábýlasta höfuðborg heimsins. Höfuðborgarsvæðið hefði yfir milljón íbúa í öðrum löndum. Ekki nema von að það sé aldrei logn í íslenskum úthverfum, það er ekkert skjól af malbiki og grasflötum.

Við Hringbrautina hefur, einsog myndin sýnir, verið ákveðið að byggja breiðustu götu landsins. Hún nær frá Landspítalanum og út í Vatnsmýri. Tanngarður myndar svo stærstu umferðareyju landsins mitt í öllu asfaltinu.

Ný föt, sama röddin

Ég var að lesa frétt af dómsmáli í Mogganum. Maður nokkur réðst á konu sína og lamdi sundur og saman og "var í Hæstarétti í gær dæmdur í þriggja mánaða skilorðsbundið fangelsi".
Í fréttinni segir m.a.:

Jón Steinar Gunnlaugsson gerir í sératkvæði sínu óvægna fjölmiðlaumfjöllun að umtalsefni. Þar kemur fram að maðurinn lagði fyrir dóminn upplýsingar um frásagnir fjölmiðla af dómnum, einkum í tilefni orðalags í forsendum hans og umfjöllun á opinberum vettvangi sem hann telur að hafi beinst að sér með sérstaklega ósanngjörnum og meiðandi hætti. Þetta hefði valdið breytingum á högum sínum til hins verra, m.a. hefði hann misst starf sitt. Hann lagði þó ekki fram sönnunargögn um það. Maðurinn taldi að hafa ætti hliðsjón af þessu við ákvörðun refsingar.

Í sératkvæði Jóns Steinars segir að með hliðsjón af fordæmum Hæstaréttar væri hæfileg refsing 30 daga fangelsi. Síðan er vikið að umfjöllun fjölmiðla: "Fallast má á með ákærða að opinber umfjöllun um brot hans, þar sem meðal annars var birt mynd af honum undir nafni, hafi verið einhliða og ósanngjörn og til þess fallin að valda honum þjáningum og skaða á þann hátt, sem hann hefur lýst." Jón Steinar vísaði því næst til þess að í lögum um meðferð opinberra mála væri kveðið á um að falla mætti frá saksókn "ef brot hefur valdið sakborningi sjálfum óvenjulegum þjáningum og málsókn þykir ekki brýn af almennum refsivörsluástæðum". Þetta taldi Jón Steinar að hefði átt að skipta máli við ákvörðun ríkissaksóknara um að óska eftir leyfi til áfrýjunar á héraðsdóminum. "Verður ekki séð að sú hafi verið raunin. Virðist þessi umfjöllun fremur hafa haft gagnstæð áhrif," segir í sératkvæðinu. Með hliðsjón af þessu og því að langt er liðið frá fyrra broti þótti honum rétt að skilorðsbinda refsinguna.

Það tók mig smá tíma að átta mig á því að Jón Steinar er dómarinn í þessu máli. Þar sem ég las fréttina mjög hratt yfir áttaði ég mig ekki á því fyrr en undir lok seinni efnisgreinarinnar sem er hér að framan.
Svo vitnað sé í Bó Halldórs, ný föt, sama röddin.

(Allar tilvitnanir eru fengnar úr Morgunblaðinu, 29. apríl 2005)

Ferðasaga, Beirút-Damaskus

Ég kláraði loksins að skrifa fyrri hlutann ferðasögunnar um ferð mína til Beirút og Damaskus. Fyrri hlutinn er um Líbanons-hlutann og er að finna hér.
Ég skrifaði á ensku af hagkvæmnisástæðum.

Benedikt sextándi

Kom ekkert voðalega á óvart. Kannski ekki eins augljós úrslit og Bush í fyrrahaust. En rétt einsog ég neita að láta það pirra mig um of að Bandaríkjamenn kjósa yfir sig íhaldssama og "slæma" forseta, þá neita ég að pirra mig yfir því að kardinálar á sjötugs- og áttræðisaldri kjósi yfir sig íhaldssaman og forskrúfaðan páfa. Þeir vildu einhvern til að "halda starfi Jóhannesar Páls II. áfram" og þetta er sjálfsagt besti maðurinn í djobbið. Kaþólskari en (gamli) páfinn. Svona einsog að fá Karl Rove til að taka við af Bush.

Sem betur fer þá hafa líka skoðanir páfa minni áhrif á mig en skoðanir Bandaríkjaforseta. Blessunarlega.

Og kaþólikkar geta áfram lifað í sinni vissu. Þessi páfi mun áfram prédika illsku smokka, samkynhneigðra, fóstureyðinga og kvenpresta.

Beint frá Páfagarði...

Ég er rosalega áhugasamur um kosningar. Allar kosningar næstum. Það er eitthvað við að fylgjast með tölum og úrslitum sem heillar mig alltaf, jafnvel líka þó hlutirnir séu ekkert spennandi hvað úrslitin varðar.

Það verður spennandi hver verður næsti páfi, engum blöðum um það að fletta.

Nú hafa hinsvegar 25 mínútur farið af fréttatímanum á BBC World í að velta sér upp úr því hvort reykurinn yfir Sixtínsku kapellunni hafi verið grár, svartur, næstum-hvítur eða guð-má-vita-hvað. Áður var samfelld bein útsending af strompi kardinálanna í 10-15 mínútur, þegar reykur barst þaðan. Enginn kippti sér upp við þetta, það sáu allir að þetta var ekki "hvíti reykurinn" og engar bjölluhringingar heyrðust. Ég beið bara eftir að klukkuklukkurnar hringdu tíu slög, þar sem reykur fór að berast 10 mínútum fyrr, þá hefðu fréttamennirnir endanlega farið yfirum á taugum, en þær gerðu það ekki. Það er semsagt EKKERT að frétta úr Páfagarði. Ekkert!

Greinilegt þó að einhver er að reykja eitthvað þarna!

Macho Macho Man...

Samkvæmt þessari frétt í Daily Telegraph eru dagar metrosexual mannsins taldir.

Nearly half (47 per cent) said that the ideal man spent his money on electrical gadgets rather than cosmetics, and almost as many (41 per cent) said that their Mr Right was a sports fan. Only nine per cent believed that their man spent his money on designer clothes.

Þannig það er Home Improvement inn, Queer Eye for the Straight Guy út.

Staðgengill Jesú Krists

Þökk sé Agli Helgasyni sá ég þessa auglýsingu frá kaþólsku kirkjunni á dögunum: Óneitanlega rekur maður augun í þessi framandi orð.

Hann leiddi kaþólsku kirkjuna frá 2. október 1978 til 2. apríl 2005 sem staðgengill Jesú Krists á jörðu.

Það sem Egill skrifar er nokkuð gott.

Sjálfur lagði [Jóhannes Páll páfi II.] mikla áherslu á þessa hlið trúarinnar; á tíma hans var fleira fólk tekið í dýrlingatölu en nokkurn tíma áður í sögu kirkjunnar. Því kemur hin gegndarlausa persónudýrkun við andlát hans ekki svo mjög á óvart - þótt að sumu leyti sé pínu hrollvekjandi að horfa á þetta. Minnir dálítið á sefjunina kringum andlát Díönu. Svo skoðar maður ævi páfans og sér varla að hann sé neitt heilagari en maðurinn í næsta húsi. Hann hafði vissulega mikið vald; sumt sem hann gerði í nafni friðar var merkilegt; stefna hans í siðferðismálum bar að miklu leyti vott um stækt afturhald.

Þessi páfi var nær holdgervingur alls sem ég er á móti. Kredduleg íhaldssemi, hræsni og helgislepja voru það sem margir réttilega tengdu við hann. En maður gat líka hrifist með. Hann átti sín móment.

Enda ekki skrítið. Karol Wojtyla var leikari áður en hann gerðist prestur - og síðar páfi. Leikarinn Wojtyla fékk margoft að njóta sín, allt þangað til hann var orðinn of veikur til að leika - en þá, einmitt þá, hafði hann hæfileika til að nýta sér ásjónu sína og hrörleika til að hrífa með sér. Hann var performer á heimsmælikvarða. Síðustu dagana fyrir andlát hans vonaðist maður til að sjá frétt af andláti hans þegar maður kveikti á BBC. Maður fann til með honum, vildi að þessu lyki. Hann hreif mann með sér í mannlegheitum sínum, í viðkvæmni sinni - en um leið var hann svo ótrúlega harður af sér í veikindum sínum.

Mannlegheit hans voru óumdeilanleg. Kynslóðir kaþólikka sáu í honum afaímynd. Og afi kemst upp með ýmislegt, sökum aldur síns og virðingar. Þessi afi var á móti jafnrétti kynjanna, móti getnaðarvörnum, samkynhneigðum, fóstureyðingum og taldi hinn rétta veg leynast í kenningum kaþólskunnar. Þessi afi var enginn uppreisnarseggur. Nema gegn kommúnistum. Og þessi afi var enginn rasisti - þvert á móti, eitthvert helst afrek hans var að rétta út vinarhönd til annara trúarbragða. Gyðingana bað hann afsökunar og hann heimsótti Umayyad moskuna í Damaskus, fyrstur staðgengla Jesú Krists til að koma í múslimskt guðshús.

Nánast allt sem þessi páfi stóð fyrir var mér (virkilega) á móti skapi. Mér var mein illa við hann sem slíkan. En Karol Wojtyla frá Krakow var mannlegur - fyrir allra augum. Og ég fann til með honum. Og virti hann undir niðri.

Not yet liberal enough

Fyrir skömmu sagði ég Charles Kennedy vera uppáhaldspólitíkusinn minn í Bretlandi. Og að ég myndi kjósa Lib. Dem. í þessum kosningum ef ég væri breskur kjósandi. En þótt Lib. Dem. séu nær eini flokkurinn sem er hvorki orðinn fasískur eða undir forystu Tonys Blair, þá er hann síður en svo fullkominn.

Undir fyrirsögninni "The bravery of the Liberal Democrats is undermined by their cynicism" fjallar Economist um Lib. Dem. í hálfsmánaðargömlu tölublaði (Not yet liberal enough). Sammála flestri gagnrýninni sem þar kemur fram. Í greininni segir m.a.:

They have shone most brightly as the only mainstream party consistently concerned with civil liberties. A government with a large majority, tormented by the constant fear that it might not be doing enough to thwart a terrorist-inspired catastrophe, is not a reliable guardian of liberty. Nor are the Tories, who cannot risk getting too far out of step with the authoritarian instincts of many of their supporters. So it has been the Lib Dems who have usually offered the most coherent and principled critique of the government when it has needed to be held to account, as over the recent control orders for suspected terrorists. It is further to their credit that when Labour and the Conservatives have seemed locked in a battle to see who can come up with the toughest-sounding policies on immigration and asylum, it has been the Lib Dems who have made the case for welcoming the contribution of immigrants and urging generosity towards asylum-seekers.

Og eftir að hafa farið í saumana á því hvernig stefna flokksins getur vart talist "alvöru", þar sem enginn býst við að flokkurinn verði annað en í stjórnarandstöðu (og fæstir búast við öðru en að þeir verði stjórnarandstöðuflokkur númer 2), segir í lokaorðum:

This may seem harsh given the party's need to pick up votes wherever it can and the near-certainty it will not have to form a government (the last Liberal prime minister was David Lloyd George in 1916-22). It is nonetheless disappointing that despite some promising stirrings, the Lib Dems have yet to come close to matching their admirable social liberalism with a rigorous economic liberalism. That is a combination that, for different reasons, neither Labour nor the Tories seem capable of emulating. Yet it might prove surprisingly popular.

Mikið rétt! En það breytir ekki þeirri staðreynd að Lib. Dem. er kjósanlegasti flokkurinn í Bretlandi í dag.

Are you thinking what we're thinking?

Rétt einsog það kom mér ekki sérstaklega á óvart að Economist skildi styðja John Kerry í leiðara á síðustu stundu, þá get ég ekki séð hvernig blaðið ætti að geta stutt Íhaldsflokkinn í bresku þingkosningunum í maí.

The Tories' technique is to use language that just manages to stay on the right side of respectability, while giving comfort to all those people who preface their bigotry with the words: “I'm no racist, but...” “Are you thinking what we're thinking?” insinuates the Tories' clever slogan, raising the distinct possibility that both you and they are thinking things that should not be spelt out too clearly.

- Bagehot grein nýjasta tölublaðsins

I've been a Rover

Árið 1973 var British Leyland þriðji stærsti bílaframleiðandi í heiminum. Land Roverinn var líklegast sá bíll sem flestir jarðarbúar höfðu komist í kynni við og iðnaðurinn veitti hundruðum þúsunda fólks atvinnu í Bretlandi, aðallega í Miðlöndunum. Vandræðin höfðu þó hafist fyrir löngu og '68 hafði Wilson stjórnin sett B.L. saman úr tveimur stærstu framleiðendunum. Þetta átti að styrkja iðnaðinn en það segir ýmislegt að sá sem fór fyrir nefnd ríkisins sem var heilinn á bak við hugmyndina að B.L. var sósíalíski and-kapítalistinn Tony Benn. Það breytti ekki þeirri staðreynd að fram á áttunda áratuginn voru Rover-verksmiðjurnar í fremstu röð í heiminum. Range Roverinn sem kom fram á sjónarsviðið 1970 var líklegast fyrsti alvöru lúxusjeppinn. Mini-inn var fyrir breskan bílaiðnað það sem Bjallan var fyrir þann þýska. Að eiga Rover var nánast stöðutákn. Rolls Royce miðstéttarmannsins.

Árið 1983 var breski bílaiðnaðurinn í molum. Verkföll, eftirminnilegast undir forystu Red Robbo, höfðu lagt hann endanlega í rúst á 8. áratugnum en m.a.s. Magga Thatcher þorði ekki öðru en að dæla fé frá ríkinu í bílaiðnaðinn, eftirminnilegast í tilfelli DeLorens-bílaverksmiðjunnar á Norður-Írlandi sem var eitt af vandræðalegri mómentum Thatcher-tímabilsins.

Árið 1994 voru leyfarnar af B.L. seldar til BMW. Land Rover/Range Rover merkið var endurreist með ærnum kostnaði og Mini-inn (sem hafði verið "hinn" aðilinn. Rover 75, síðasta nýja módelið hannað af Rover (og fjármagnað af BMW), var kosinn bíll ársins í Evrópu 1998.

Árið 2000 gafst BMW upp og ákvað að losa sig við Rover-merkið (utan Land-Rover/Range Rover) og allar verksmiðjuhlutann nema tækilega fullkomnustu verksmiðjuna. Skuldirnar voru svo miklar að fyrirtækið var á endanum selt fyrir tíu pund til eignarhaldsfyrirtækisins Pheonix (Fönix verandi sá sem reis upp úr öskustónni og allt það). Nú, fimm árum síðar, þrátt fyrir að Rover 75 hafi fylgt með í pakkanum, er MG Rover búið að vera. Ekkert nema kraftaverk virðist geta bjargað því. En auðvitað á ríkið að bjarga málunum eftir að kínverskur bílaframleiðandi dró sig út úr samningarviðræðum. Sami aðili hefur reyndar keypt feitustu bitana út úr samstæðunni, m.a. hið 7 ára gamla módel að efri-miðstærðarbílnum Rover 75 og framleiðsluréttinn að Rover 45 sem er minni-miðstærðarbíll. Aðeins 25, sem er álíka stór og Corolla er eftir innan MG Rover. Og nú virðist þessum lokakafla B.L. loksins lokið.

En það er önnur saga frá árinu 2000 sem gleymist.

Alchemy, a private equity group, offered to buy Rover and shrink it into a niche maker of MG sports cars. Some 20% of jobs would have survived. Workers who were laid off would have got £50,000 each. The other, Phoenix, had no clear plan but promised to save more jobs. The government initially backed Alchemy, but after 80,000 demonstrators marched through Birmingham protesting at the prospect of heavy job losses, the government switched sides and supported Phoenix. Alchemy, put off by the combined hostility of politicians and workers, walked away and Phoenix got the company, along with a £427m interest-free loan from BMW to take the problem off its hands. (Economist)

Núna er hinsvegar óljóst hvort nokkur af 20% sem hefðu haldið vinnu sinni muni gera það og hin 80% sem hefðu fengið árslaun í starfslokasamning munu ekki fá annað en atvinnuleysisbæturnar frá ríkinu. En maður veit aldrei. Vonandi að ríkið undir pressu frá verkalýðsfélögunum komi ekki með enn annan "jólapakkann". Á dögunum fóru 6,5 milljónir punda úr ríkissjóði fyrir lítið, til að halda launum starfsmanna gangandi í viku. Og það eru að koma kosningar.

'The world is flat'

The Economist gefur ekki nýjustu bók Thomasar Friedman góðan dóm í nýlegum bókardómi.

Mr Friedman's problem is not a lack of detail. It is that he has so little to say. Over and over again he makes the same few familiar points: the world is getting smaller, this process seems inexorable, many things are changing, and we should not fear this. Rarely has so much information been collected to so little effect.

A number of truly enlightening books have been published recently which not only support globalisation, but answer its critics and explain its complexities to the general reader—most notably Jagdish Bhagwati's “In Defence of Globalisation” and Martin Wolf's “Why Globalisation Works”. Because of Mr Friedman's fame as a columnist, his book will probably far outsell both of these. That is a shame. Anyone tempted to buy “The World is Flat” should hold back, and purchase instead Mr Bhagwati's book or Mr Wolf's.

- Confusing Columbus

Accountancy Shanty

The question I find myself mulling over now is this: what’s to stop everything turning into the British car industry? Thomas Friedman’s new book, The World Is Flat, includes among many intriguing titbits a fascinating item about the number of US tax returns being prepared by accountants in India — that’s to say, you’re a guy with a house and a job in North Carolina and your taxes are done by a fellow in Bangalore, who knows his way around the W-2s, W-4s, 1099s, etc. If you’re a Welsh accountant and you’re wondering, ‘What the hell’s a W-2?’, well, that’s why you haven’t got a piece of the US tax-return market. But the lads in the sub-continent figured it was worth mugging up on. So in 2003, 25,000 American tax returns were prepared in India. In 2004, it was 100,000. This year, it’s expected to be 400,000. And in a decade or so a lot of mediocre junior accountants in North Carolina will be feeling a bit like Red Robbo did round about the start of Mrs Thatcher’s second term. And if accountancy isn’t a safe, steady job any more, you might as well run off and join the circus.

- The sovereign individual, Spectator

Sprengjan í Khan al-Khalili

Sprengjuárásin í Khan al-Khalili í síðustu viku fór framhjá mörkin enda þarf meira til að trufla beinar fréttaútsendingar frá páfasyrgjendum.

Hér má lesa frásögn expata sem varð vitni að öllu saman.

Spectator

The Economist kann að vera skemmtilegast-skrifaða fagtímaritið en þá hlýtur Spectator að vera skemmtilegast-skrifaða pólitíska tímaritið. Svo virðist sem það sé einna helst vettvangur fyrir penna af Daily Telegraph til að láta gamminn geysa í lokuðum hópi. Enda virðist Specator eingöngu vera keypt af sérvitringum til hægri í pólitík.

Um virðingarleysi Blairs gagnvart verðandi kóngi þegar hann tilkynnti að hann yrði við útför páfa áður en tilkynnt var að brúðkaupi Karls og Kamillu væri frestað frá föstudegi til laugardags:

Still more curious was Tony Blair’s immediate determination to go to Rome. No prime minister has ever attended a papal funeral before, and with good reason. Britain is not a Roman Catholic country — though admittedly anyone who has read the British newspapers over the past few days might be forgiven for supposing that it was. The papacy stands for autocratic and hierarchical principles and attachments to ancient dogmas that are alien to the British state.

- How Blair betrays the Crown

Um meinta vanþekkingu ungs fólks á pólitík:

It is not as if young people were noticeably more ignorant about politics than the rest of us. According to a YouGov poll for this magazine, the vast majority of them were able to identify the roles of Mr Blair and Mr Howard and close to half of them were able to say what Jack Straw does for a living, which gives them the edge over me.

- Not as dumb as they look

Í fréttum er þetta helst

Í kvöld var mér sögð "sagan" á bak við mál Auðuns Georgs, sem síðast þegar ég vissi átti að gera að fréttastjóra Ríkisútvarpsins. Hann verður víst ekki næsti fréttastjóri.

Stundum er ég rosalega feginn að vera "laus" við íslenskar fréttir nema ég nauðsynlega vilji það. Stundum fara áhugaverðir hlutir fram hjá manni en af öllu að dæma virðist þetta mál hafa verið meðal leiðinlegri "stórmála" á Íslandi undanfarin misseri.
Satt að segja er þessi síða það sem ég einna helst les reglulega frá Íslandi.

Er ekki annars allt gott að frétta af Davíð?

Spectator

Í gær stóð ég sjálfan mig að því að hugsa, "einn af stóru kostunum við að búa í Bretlandi er að geta verið áskrifandi að The Spectator.

Svona get ég verið skrítinn.

Charles Kennedy

Charles Kennedy, leiðtogi Lib. Dem. í Bretlandi, er uppáhalds pólitíkusinn minn þar í landi. Ég get ekki að því gert, mér finnst hann lang skemmtilegasti karakterinn. Kannski er það bara vegna þess að hann er svo "öðruvísi", svo venjulegur og með þannig þykka skoska hreim. Ég veit ekki. En ég myndi kjós'ann væri ég Breti (þar sem ég myndi ALDREI kjósa Blair's Labour og Íhaldsflokkurinn er - svo eitthvað sé nefnt - úti í móa með innflytjendapólisíuna sína). Hann er litli maðurinn í breskri pólitík og hann er góður sem slíkur.

Nú er Kennedy orðinn pabbi og ætlar sér að taka heila tvo daga í "feðraorlof" skv. áætlun. Konan hans var kominn á steyp(ir)inn og svo átti hún í nótt. Kosningabarn svo sannarlega.

Annars hefur Kennedy setið á þingi fyrir kjördæmi sitt í norðanverðu Skotlandi síðan 1983, eftir nokkuð óvæntan sigur. Hann settist á þing á 24. ári (f. í nóv. '59) og veit ég ekki betur en hann eigi það met þaðal núverandi þingmanna í Westminster.

Lib. Dem. eru að standa sig ágætlega í könnunum. Þeir voru með í kringum 18% síðast sem var nokkur aukning en ég stend á því að þeir eigi eftir að skríða yfir 20% í ár. "The bloody nose factor". Þeir eiga eftir að bæta við sig nokkrum sætum, taka t.d. Inverness í Skotlandi og Central Cardiff af Labour, og fara upp í 54-56 sæti.

Kosningar í Bretlandi

Þessi vefur hjá BBC er algjörlega brilljant!

Að heilsa eða ekki heilsa

Tvær fréttir af handaböndum í jarðarför páfans:

Tókust forsetar Írans og Ísraels í hendur? Assad, Sýrlandsforseti, játar að hafa tekið í spaðann á Katsav.

Múgabe rétti fram höndina að Karli prins og þeir tókust í hendur.

Einhvern veginn finnast mér þetta hálf hjákátlegar fréttir, sérstaklega sú síðari. Fyrir Írani er það vissulega frétt ef forseti landsins á nokkur samskipti við Ísraela og maður svosem skilur það. Aftur á móti ættu allir menn að skilja að lágmarks kurteisi ætti að vera gætt við útfarir. Handaband í fjölmenni verður seint skilið sem pólitísk viðurkenning. Eða hvað? Á sama tíma er það athyglisvert að sýrlenska ríkisstjórnin hefur opinberlega tekið á handabandi Assads og Katsavs sem kurteisiskveðju á meðan Íranir, sem sýnir e.t.v. hvernig er enn rotnara þar í pottinn búið, hafa neitað tilvist handabands Khatamis og Katsavs, sem reyndar eru fæddir í sömu borg í Íran og töluðust við, skv. Ísraelsforsetanum, á farsi.