Agust Flygenring - semsagt.net

Að aka niður mann á hjóli

Í dag ók ég niður mann á hjóli.

Ég var að fara á Selfoss. Að aka milli Hveragerðis og Selfoss. Um það bil þar sem hestaleigan er þarna á milli bæjanna.

Það voru þrír bílar á undan má í convoyi. Ég kem yfir litla hæð og sé mann á hjóli á vinstri kantinum á þjóðveginum. Ósjálfráð viðbrögð hjá manni er alltaf að slá af bensíngjöfinni þegar eitthvað birtist svona. Ég sé manninn, finnst eitthvað skrítið við hann þarna en "aðvörunarkerfið" í höfðinu gefur grænt ljós.

Bílarnir þrír eru e.t.v. 150 m. á undan mér. Þegar þeir eru farnir fram hjá honum sé ég að hann tekur vinkilbeygju á hjólinu yfir þjóðveginn.

Ég er á "umferðarhraða". Líklegast milli 100 og 110 km/klst. Á 110 km. hraða á klukkustund ferðast bifreið um 30 m. á sekúndu. Þann tíma sem það tók hjólreiðarmanninn að beygja hjólinu og mig að stíga á bremsuna voru rétt rúmlega 50 m. milli mín og hans.

Það er ótrúlegt hvað það fer margt í gegnum huga manns á meðan þetta gerist. Ég stýrði bílnum til hægri, því hann var fyrst á miðjum veginum. Ég gat ekki sleppt bremsunni því þá hefði ég annaðhvort ekið beint á hann eða á bílana sem nú voru að koma á móti. Ég gat ekki farið af veginum því það hefði farið illa. Og nú fann ég að ég var kominn með hægri dekkin á lausamöl á malbikaða kantinum og ABS kerfið var ekki alveg að höndla það. Ég horfði á hraðamælinn og sá að hann var að falla niður fyrir 40 km/klst. Maðurinn nálgast fyrir framan bílinn, á hægri akreininni, lausamölin er næg til að snúa bílnum og hann veltur ekki úr þessu. Ég tek í handbremsuna og sný bílnum. Allt gerist einsog í slow-motion. Bíllinn snýst um 70° og stoppar nánast á punktinum. Þegar hann er við það að stöðvast endanlega rekast hægri framhornið og afturdekkið á hjólinu saman. Ég horfi á hjólreiðarmanninn skella á hliðarspeglinum hægra megin, á því sekúndubroti sem bíllinn stöðvast. Hann fellur aftur fyrir sig, þar sem hann stendur á götunni, einsog trjábolur sem hefur verið felldur. Heyri hjálminn skella í götuna. Allt í slow-motion.

Ég hraða mér út úr bílnum og hugsa með mér "maðurinn er ómeiddur! Hann er ómeiddur!"

Maðurinn er að barsla við að stíga á fætur, skiljanlega sjokkeraður og ég reyni að aðstoða hann. Klappa honum á öxlina og spyr hvort hann sé í lagi, hvort hann finni nokkurs staðar til. Hann segir ekki orð. Bílstjóri sem kom úr gagnstæðri átt er búinn að stoppa og kemur að athuga með manninn. Við reynum að ná sambandi við hann. Ekkert svar.

Annar bílstjóri kemur. Sá hafði verið í síðasta bílnum af þessum þremur sem voru fyrir framan mig og víst sagt við konuna sína "ef þessi ætlar að stúta sér hérna ætti hann nú að taka af sér hjálminn", hafði víst óttast að hann hjólaði í veg fyrir sig. Horfði svo á í baksýnisspeglinum þegar hann hjólaði í veg fyrir mig. Snéri því við til að athuga hvort væri í lagi með manninn.

Fyrri bílstjórinn hrissti höfuðið yfir tjáningarleysinu í hjólreiðarmanninn og fór aftur inn í bílinn sinn. Sá sem hafði verið í bílnum fyrir framan reyndi að ná einhverju sambandi við hjólreiðarmanninn með mér en það eina sem sá virtist hafa áhyggjur af var beyglað afturbrettið á hjólinu. Það var það eina sem á sá, ekki einu sinni gjörðin virtist hafa skekkst.

"Er í lagi með bílinn," spurði hinn bílstjórinn mig. "Já, hliðarspegilinn fór bara inn og svo sýnist mér hann hafa aðeins rispast af hjólinu á horninu á húddinu. Það er svosem ekkert fyrst karlinn er á lífi, guði sé lof". Við sammældust svo um að við næðum engu sambandi við hann, hann væri greinilega eitthvað undarlegur og kvöddumst því. Hjólreiðarmaðurinn reyndi að laga brettið sitt og hjóla af stað. Hann haltraði ekki einu sinni.

Guðs mildi.

Þegar ég kom á Selfoss spurði ég frænda minn út í þennan karl. Hvort hann kannaðist eitthvað við mann á sjötugsaldri á hjóli. Hann gerði það, sagði hann væri bæði heyrnarlaus og mállaus. Það útskýrði svosem ýmislegt.

Dagsins í dag mun ég því minnast sem dagsins sem ég ók niður heyrar- og mállausa manninn.

Og enn og aftur guði sé lof fyrir að drap hann ekki. En það hefði litlu mátt muna. Ef ég hefði ekki brugðist rétt við eða ef það hefðu verið tveir aðrir með mér í bílnum hefði það líklegast nægt til að auka hemlunarvegalengdina nóg til þess að bíllinn hefði ekki stöðvast í tæka tíð. Þá væri hjólreiðarmaðurinn a.m.k. ekki óhaltur.
Agust skrifaði 18.05.05 23:57

Flokkun: Daglegt líf