Agust Flygenring - semsagt.net

Góðar fréttir - á Íslandi!

Ég er mjög sáttur yfir tveimur fréttum sem bárust í vikunni, þá þær séu af mjög ólíkum toga.

Í fyrsta lagi var skrifað undir fyrstu "lífsskránna" á Íslandi, sem er yfirlýsing sem einstaklingur getur gefið út þar sem hann "framselur" ákvörðunarréttinn um líf sitt til annars einstaklings sem hann treystir, um hvenær hætta skuli að halda viðkomandi lifandi ef hann missir hæfileikann til að tjá sig og er ófær um að ákveða slikt sjálfur. Fyrir marga er þetta mikill léttir, að hægt sé að ganga frá þessum málum meðan fólk er í fullu fjöri.
Fyrir fjórum árum skrifaði ég pistil um frelsi manna til að deyja (sbr. frelsi til að lifa) á Frelsi.is, hann er hægt að lesa hér. Það er þó önnur umræða - en skild.

Hin fréttin sem ég fagnaði - og var raunar nær orðlaus af undrun yfir - var að Borgarstjórnarflokkur Sjálfstæðismanna í Reykjavík (einnig þekktur manna á milli sem "flokkur miðaldra, hugmyndalausra jeppaeigenda í úthverfum") hefur allt í einu gefið sér von um að verða "electable" í næstu kosningum. Vilhjálmur Þ. Vilhjálmsson kom í Kastljósið og lýsti hugmyndum Flokksins um framtíðar skipulag borgarinnar. Og viti menn, á dauða mínum átti heldur von en þetta, þeir fara langleiðina með mínar draumahugmyndir (og reyndar fleiri, t.d. Hrafns Gunnlaugssonar) um að byggja eyjarnar úti fyrir borginni. Eina sem vantar upp á er að búa til "Grjótaþorp" í Viðey ásamt svona sex stjörnu "hotel resort" fyrir ríkustu túristana (en aðalatriðið er að byggja dýrustu íbúðir bæjarins á þessum exclusive stað, þar sem hægt væri að sigla út í eynna með bát frá einkabílastæði íbúanna). En að byggja Engey er líklegast besta hugmynd í skipulagsmálum sem komið hefur frá borgarstjórnarflokki árum saman. Nú er bara óskandi að þeir byggi eynna nógu þétt og hátt, þannig að þjónusta geti staðið undir sér í eynni. Þar ættu að búa álíka margir per hektara og í 101 (70 íb/h) og þar með væri hægt að bjóða upp á næga þjónustu. Ekki þyrfti miklar uppfyllingar en til að hverfið borgi sig þarf bókstaflega að koma sem flestum íbúðum á eyjunna. Guði sé lof fyrir það því þar með byggist e.t.v. íbúðarhæft svæði. Fyrir tæpri viku síðan lýsti Gísli Marteinn, keppinautur Vilhjálms um 1. sætið hjá Flokknum, því yfir að flugvöllurinn ætti að víkja. Hvað er að gerast? Er Sjálfstæðismenn í borginni orðnir svo desperate að þeir eru farnir að meika sens? Munu þeir halda þessu út til kosninga eða hverfa aftur í úthverfaismann og bókhaldsnöldur?

Fjarðarvideo

Á föstudagskvöldið ætlaði ég að kíkja út á vídjóleigu. Ók inn á stæðið hjá leigunni og greinilegt að það var lokað. Bjóst við að sjá einhverja tilkynningu í glugganum en það var ekkert þar. Ekkert inn, allt tómt. Búið að loka.

Meðan ég sat í bílnum mínum einsog illa gerður hlutur og góndi á tómar hillurnar inn um gluggann kom einhver annar sem gekk svo langt að taka í hurðina.

Annar sem vissi ekki að Fjarðarvideo hefur verið lokað.

Ég man eftir Fjarðarvideo upp á Hrauni þegar ég var lítill. Þangað var farið þegar leigja átti spólur. Á unglingsárunum leigði ég aðallega hjá local sjoppunni í hverfinu sem breyttist í vídjóleigu þegar ég var 12-13 ára. Leigði þó nokkrum sinnum spólur hjá Fjarðarvideo sem þá var komið í Rafha-húsið þegar ég leigði með vini mínum sem bjó skammt frá.

Eftir að Fjarðarvideo flutti við hlið Krónunnar varð það "vídjóleigan mín". Ekki verra að þar fengust spólur sem a) voru ekki með Steven Seagal í aðalhlutverki og b) fyrir minna en 500 krónur, sem er "Bónus" Video verðið í Firðinum.

Eftir situr maður með Bónusvideo á Suðurgötunni sem er 2. flokks vídjóleiga og Snæland í Setberginu sem er hræðileg vídjóleiga fyrir aðra en Bolinn.

Það verður því lítið um vídjógláp hjá mér í sumar... ekki það að ég verið mjög duglegur en ég átti ennþá eftir að sjá tvær af Monty Python spólunum sem voru til þarna :(

Þórðargleði

Selma komst ekki áfram í gærkvöldi. Ég horfði að sjálfsögðu ekki á keppnina en spennan yfir því hvort að Ísland kæmist áfram þegar búið var að tilkynna helming þjóðanna sem færu áfram í úrslitin. Þá komu spennandi tvær mínútur. Skemmtilegast var að hlusta á kveinið í júróvisjóngrúbbíu lýðveldisins engjast yfir ósanngirni Evrópumanna gagnvart "Selmu okkar".

Ég hafði heyrt fyrstu sekúndurnar af íslenska laginu í vikunni. Þegar ég var að koma neðan úr hesthúsi í gærkvöldi kom Rás 2 á þegar ég kveikti á bílnum og í stað frétta og Kastljóss hljómaði týpískt júróvisjóngaul. Ég fattaði reyndar áður en ég skipti yfir á geislaspilarann að þetta væri Selma sjálf að syngja. Ég hef því ekki enn tekist að sitja á mér út allt lagið að skipta yfir á eitthvað annað.

Annars sá ég framlag Norðmanna í heild sinni (ásamt einhverjum gleymanlegum framlögum annarra þjóða) í þætti í vikunni. Þeir vinna varla, veit ekki einu sinni hvort þeir eru í úrslitum en 80s-rokkið þeirra er kúl. Íslendingar misstu af tækifærinu til að slá í gegn í keppninni þegar súkkulaðisöngkonan var send út um árið og Botnleðja lenti í 2. sæti, þökk sé 11 ára áhorfendum um allt land á öllum aldri.

En já, mér var mikið skemmt yfir þessum "skandal" og ef ég gæti fengið sjálfan mig til að hlusta á íslenska útvarpsmenn þá voru þeir sjálfsagt froðufellandi yfir þessu öllu saman.

Mín tillaga er hinsvegar að koma með krók á móti bragði í þessari keppni (fyrst öllum er svona umhugað um að eyða sem mestu skattfé í þessa endemis vitleysu). Á Íslandi búa nú töluverður fjöldi af "pólskum Íslendingum", fólk sem hingað hefur komið frá Póllandi eða er af pólsku foreldri. Sendum út pólskt lag um einingu Evrópu eða eitthvað álíka og viti menn, við munum komast á topp 5. Því lofa ég.

Ég sá í dag í blaðinu að Skjár 1 mun sýna einhverja bestu gamanmynd allra tíma á sama tíma og Júróglissjóvið verður í Sjónvarpi ríkisins. Ég mæli með að allt sjálfselskandi fólk geri sjálfu sér þann greiða að horfa frekar á Annie Hall á laugardaginn.

Aristókratar

Að vera áskrifandi að expata-fréttbréfi Daily Telegraph þýðir að maður fær reglulegar fréttir af glaumlífi, morðum og skandölum breskra aristókrata.

Margir halda að dagar hvíta mannsins í Afríku séu taldir. Í Kenýu er hinsvegar ennþá gott að vera breskur aðalsmaður. Sérstaklega ef þú "lendir í því" að drepa einn innfæddra. Sonur Barónsins af Delamere var nýlega ákærður fyrir að drepa þjóðgarðsvörð á landareign föður síns. Hann neitaði öllu og komst upp með það.

10. jarlinn af Shaftesbury, þekktur glaumgosi á sjötugsaldri, var væntanlega drepinn fyrir nokkrum vikum. Sonur hans, 11. jarlinn, dó núna, 6 vikum eftir að hann erfði titilinn af föður sínum. Hann ku hafa fengið hjartaáfall án þess að hafa haft yfir nokkru að kvarta með heilsu sína. Hann var í heimsókn hjá yngri bróður sínum þegar hann lést. Sami bróðir verður nú 12. jarlinn af Shaftesbury. (Sjá frétt)

Að aka niður mann á hjóli

Í dag ók ég niður mann á hjóli.

Ég var að fara á Selfoss. Að aka milli Hveragerðis og Selfoss. Um það bil þar sem hestaleigan er þarna á milli bæjanna.

Það voru þrír bílar á undan má í convoyi. Ég kem yfir litla hæð og sé mann á hjóli á vinstri kantinum á þjóðveginum. Ósjálfráð viðbrögð hjá manni er alltaf að slá af bensíngjöfinni þegar eitthvað birtist svona. Ég sé manninn, finnst eitthvað skrítið við hann þarna en "aðvörunarkerfið" í höfðinu gefur grænt ljós.

Bílarnir þrír eru e.t.v. 150 m. á undan mér. Þegar þeir eru farnir fram hjá honum sé ég að hann tekur vinkilbeygju á hjólinu yfir þjóðveginn.

Ég er á "umferðarhraða". Líklegast milli 100 og 110 km/klst. Á 110 km. hraða á klukkustund ferðast bifreið um 30 m. á sekúndu. Þann tíma sem það tók hjólreiðarmanninn að beygja hjólinu og mig að stíga á bremsuna voru rétt rúmlega 50 m. milli mín og hans.

Það er ótrúlegt hvað það fer margt í gegnum huga manns á meðan þetta gerist. Ég stýrði bílnum til hægri, því hann var fyrst á miðjum veginum. Ég gat ekki sleppt bremsunni því þá hefði ég annaðhvort ekið beint á hann eða á bílana sem nú voru að koma á móti. Ég gat ekki farið af veginum því það hefði farið illa. Og nú fann ég að ég var kominn með hægri dekkin á lausamöl á malbikaða kantinum og ABS kerfið var ekki alveg að höndla það. Ég horfði á hraðamælinn og sá að hann var að falla niður fyrir 40 km/klst. Maðurinn nálgast fyrir framan bílinn, á hægri akreininni, lausamölin er næg til að snúa bílnum og hann veltur ekki úr þessu. Ég tek í handbremsuna og sný bílnum. Allt gerist einsog í slow-motion. Bíllinn snýst um 70° og stoppar nánast á punktinum. Þegar hann er við það að stöðvast endanlega rekast hægri framhornið og afturdekkið á hjólinu saman. Ég horfi á hjólreiðarmanninn skella á hliðarspeglinum hægra megin, á því sekúndubroti sem bíllinn stöðvast. Hann fellur aftur fyrir sig, þar sem hann stendur á götunni, einsog trjábolur sem hefur verið felldur. Heyri hjálminn skella í götuna. Allt í slow-motion.

Ég hraða mér út úr bílnum og hugsa með mér "maðurinn er ómeiddur! Hann er ómeiddur!"

Maðurinn er að barsla við að stíga á fætur, skiljanlega sjokkeraður og ég reyni að aðstoða hann. Klappa honum á öxlina og spyr hvort hann sé í lagi, hvort hann finni nokkurs staðar til. Hann segir ekki orð. Bílstjóri sem kom úr gagnstæðri átt er búinn að stoppa og kemur að athuga með manninn. Við reynum að ná sambandi við hann. Ekkert svar.

Annar bílstjóri kemur. Sá hafði verið í síðasta bílnum af þessum þremur sem voru fyrir framan mig og víst sagt við konuna sína "ef þessi ætlar að stúta sér hérna ætti hann nú að taka af sér hjálminn", hafði víst óttast að hann hjólaði í veg fyrir sig. Horfði svo á í baksýnisspeglinum þegar hann hjólaði í veg fyrir mig. Snéri því við til að athuga hvort væri í lagi með manninn.

Fyrri bílstjórinn hrissti höfuðið yfir tjáningarleysinu í hjólreiðarmanninn og fór aftur inn í bílinn sinn. Sá sem hafði verið í bílnum fyrir framan reyndi að ná einhverju sambandi við hjólreiðarmanninn með mér en það eina sem sá virtist hafa áhyggjur af var beyglað afturbrettið á hjólinu. Það var það eina sem á sá, ekki einu sinni gjörðin virtist hafa skekkst.

"Er í lagi með bílinn," spurði hinn bílstjórinn mig. "Já, hliðarspegilinn fór bara inn og svo sýnist mér hann hafa aðeins rispast af hjólinu á horninu á húddinu. Það er svosem ekkert fyrst karlinn er á lífi, guði sé lof". Við sammældust svo um að við næðum engu sambandi við hann, hann væri greinilega eitthvað undarlegur og kvöddumst því. Hjólreiðarmaðurinn reyndi að laga brettið sitt og hjóla af stað. Hann haltraði ekki einu sinni.

Guðs mildi.

Þegar ég kom á Selfoss spurði ég frænda minn út í þennan karl. Hvort hann kannaðist eitthvað við mann á sjötugsaldri á hjóli. Hann gerði það, sagði hann væri bæði heyrnarlaus og mállaus. Það útskýrði svosem ýmislegt.

Dagsins í dag mun ég því minnast sem dagsins sem ég ók niður heyrar- og mállausa manninn.

Og enn og aftur guði sé lof fyrir að drap hann ekki. En það hefði litlu mátt muna. Ef ég hefði ekki brugðist rétt við eða ef það hefðu verið tveir aðrir með mér í bílnum hefði það líklegast nægt til að auka hemlunarvegalengdina nóg til þess að bíllinn hefði ekki stöðvast í tæka tíð. Þá væri hjólreiðarmaðurinn a.m.k. ekki óhaltur.