Agust Flygenring - semsagt.net

Hó hó hó

Það snjóar í Coventry.

Með grátt í vöngum

Með grátt í vöngum hefur víst verið tekið af dagskrá Rásar 2. Þetta þykja mér leiðinlegar fréttir. Ég hlustaði mjög oft á þennan þátt þegar laugardagar (í minningunni) voru einkenndir af því að sofa út, horfa út í veðrið og ygla sig, fletta laugardags-Mogganum, laugardags-DV (gamla DV), fá sér eitthvað heitt og oftar en ekki að kveikja á útvarpinu og hlusta á Gest Einar rembast við að ýta á réttu takkana í hljóðverinu, símann hringja í miðri útsendingu, vitlaus lög fara af stað o.s.frv.
Með grátt í vöngum átti sinn þátt í að ég fór að róta í gömlum plötum og kasettum á heimilinu og kaupa mína eigin geisladiska. Og að ég varð mikill Bítlaaðdáandi. Þegar ég var 12 ára var almennt nokkur áhugi hjá krökkunum í skólanum til tónlistar 7. áratugarins. Mitt í þessu var Jet Black Joe mikið spilað. Krakkarnir sneru sér síðan að öðru en ég læknaðist aldrei af þessum áhuga.
Undarlegt að segja það en Með grátt í vöngum spilaði þarna sinn þátt.

Fregir af dauðdaga

Í gær lést George Best. Hann var þekktastur fyrir að vera glaumgosi og fyllibytta sem drakk sig í gegnum tvær lifrar. Hann var 59 ára gamall.

Fregir af dauðdaga hans hafa verið í hverjum fréttatíma hérna í Bretlandi dögum saman. Gott ef ekki síðan í síðustu viku. Kannski það sé til marks um "selebritívæðingu" samfélagsins? Sonur hans tilkynnti þjóðinni andlátið, sem raunar var búið að tilkynna af læknum Best sólarhring áður (og fréttin "George Best liggur fyrir dauðanum" var búin að vera endurtekin dag eftir dag). Sonurinn hefur fetað í fótspor föðurs síns sem þekktur glaumgosi. Hámark ferils hans var að koma fram í raunveruleikasjónvarpsþætti fyrir nokkrum misserum ásamt öðru fólki sem hefur lífstíl sinn að viðurværi.

Geitamjólk

Áðan fór ég og verði "vikuinnkaupin". Keypti það sem mig vantaði sem var u.þ.b. allt nema kaffi en annars fer ég í búðina u.þ.b. þrisvar í viku (aðallega til að kaupa kjöt og sódavatn þó).
Keypti heilmikið, svo mikið raunar að undir lokin var þetta orðið barningur að halda vörunum í kerrunni (kerrurnar í mínum local Sainsbury's eru af minni gerðinni, það skal tekið fram).
Verslaði mat fyrir rétt tæp 50 pund í þetta skiptið, án þess þó að kaupa neitt "dýrt". Ég er ekkert sérstaklega ódýr í rekstri. Er nema von að ég hafi fitnað sem af er mánuðinum!
Undanfarið hef ég keypt geitamjólk í stað venjulegrar léttmjólkur. Kann einhver að skýra muninn þar á milli?
Mér finnst hún hentugri þar sem hún er í betri umbúðum og auk þess með lengri geymslutíma, sem er kostur þegar maður býr einn og notar mjólk í tvennt: kaffi og morgunkorn. Þar fyrir utan reyni ég að forðast mjólkina sem heitan eldinn.

Ghost Town

Finnst einhvern veginn löngu kominn tími á að setja hérna inn textann við Ghost Town, lagið sem heimamennirnir í The Specials sömdu um "heimabæ" minn núverandi.

This town, is coming like a ghost town
All the clubs have been closed down
This place, is coming like a ghost town
Bands won't play no more
too much fighting on the dance floor

Do you remember the good old days before the ghost town?
We danced and sang, and the music played in a de boomtown

This town, is coming like a ghost town
Why must the youth fight against themselves?
Government leaving the youth on the shelf
This place, is coming like a ghost town
No job to be found in this country
Can't go on no more
The people getting angry

This town, is coming like a ghost town [x4]

Annars voru liðin 15 ár frá því í fyrradag að frú Thatcher sagði af sér sem forsætisráðherra. Þess var að vonum minnst í fréttum og umræðuþáttum en nær enginn þorir að minnast afreka hennar fyrir breska hagkerfið nema þá í formi verkfalla og blóðtaka fyrir iðnaðarhéruð landsins. Hatur þjóðarinnar í garð þeirrar gömlu er með ólíkindum ef horft er til þess að hefði ekki verið fyrir hana væru svæði einsog borgirnar hér í V-Miðlöndunum í enn verri, krónískri kreppu, sem hefði komið seinna en sú sem gekk hér yfir í stjórnartíð hennar, en hefðu þess í stað verið dýpri og verri. Sú gamla var ekki fullkomin, frekar en aðrir stjórnmálamenn. En á sama tíma og samfélagið nær neitar henni um réttmæta arflegð situr einhver undirförlasta ríkisstjórn landsins á okkar tímum í Westminster.
Hver segir að spinnið borgi sig ekki, þegar allt kemur til alls.

Klipping

Áðan fór ég í klippingu. Flestir verða sammála um það hafi verið framför.

Flugeldaóð borg

Þjóðverjar jöfninu stóra hluta Coventry við jörðu með sprengjuárásum í seinna stríði. Síðan þá virðast borgarbúar hafa komist yfir alla komplexa varðandi sprengingar. Ég hef aldrei vitað jafn sprengjuglatt fólk. Flugeldum er skotið á loft, sem flestir virðast vera af þeirri gerð sem er ætlað að skapa sem mestan hávaða, ekki ljósadýrð, við öll tækifæri. Rétt einsog margir aðrir Englendingar sprengja þeir til að fagna því í byrjun nóvember þegar kaþólikkum mistókst að sprengja þingið í loft upp 1605. Þeir sprengja flugelda þegar Coventry vinnur í fótbolta, þegar einhver á afmæli eða bara þegar þeim dettur í hug.

Og núna heyri ég ekki sjálfum mér hugsa því sprengjugnýrinn frá miðbænum er svo hávær. Núna er verið að fagna komu jólanna. Þokan er of þykk til að sjá hvort þetta séu sérstakir jólaflugeldar (ég sé ekki kirkjuturnana í 800 m. fjarlægð, svo þykk er þokan). Þeir virðast hinsvegar vera rauðir margir hverjir.

Ég fór áðan í búðina að kaupa í matinn og miðbærinn var þá fullur af fólki að horfa á jólaskrúðgöngu og skemmtiatriði. Minnti á 17. júní í tveggja gráðu frosti. Gasblöðrusalar og dansatriði við ömurlega tónlist. Sinn er hver siðurinn, o.s.frv.

Getraun dagsins

Spurt er: Hvaða staða fer að losna og hvar?

Mér dettur helst í hug að Friðrik Sófusson sé að hætta hjá Landsvirkjun. Sigríður Dúna var jú skipuð sendiherra fyrir skömmu og mun taka við nýju sendiráði í Suður-Afríku 1. júní 2006. Flugið til Pretoríu frá London er minnir mig 11-12 tímar. Mér finnst þetta því ógalin kenning.

Kaffibollinn minn

Ég á kaffibolla sem ég á til að týna. Annaðhvort það eða þá að þetta er kaffibolli með attitjúd.

Vinsælasti felustaður kaffibollans míns er ofan á sjónvarpinu mínu. Ofan á því er u.þ.b. 5 cm breiður flötur og þar stendur bollinn gjarnan þegar hann fer á flakk.

Oft finn ég hann líka í gluggasillunni inni á baði, eða á milli krananna á vaskinum þar. Furðulegasti felustaðurinn var þó inni í fataskáp um daginn. Fann hann ekki í heilan dag þangað til ég var að ná einhverja flík og fann hann hálffullan af köldu kaffi.

Ég ekki enn fundið hann inn í ísskáp. Þar vilja hinsvegar stóru sódavatnsglösin mín stundum fela sig.

Kannski ef ég þrifi kaffibollann minn oftar myndi hann ekki fela sig fyrir mér. Kannski.

Fimmtudagsfiskurinn

Ég reyni eftir fremsta megni að borða fisk einu sinni í viku. Þar sem ég er í tímum mánudaga til miðvikudaga verða yfirleitt fimmtudagar, föstudagar eða laugardagar fyrir valinu.

Einn fimmtudaginn fyrir nokkrum vikum ákvað ég að taka upp þennan sið, fiskur einu sinni í viku. Úrvalið í Sainsbury'snum mínum er ekkert svakalegt og að mestu í formi brauðfisks til brösunar. Úrvalið er líka mismunandi, fyrir utan lax sem er alltaf til. Þar sem mér finnst bleikfiskur vera allt að því vondur þá kaupi ég alltaf eitthvað annað. Nema kannski ýsu. Hnakkastykki af þorski er auðvitað (dýrast og) best.

Nema hvað, þegar ég keypti kola fyrir nokkrum vikum vissi ég eiginlega ekki hvað ég átti að gera við hann. Hafði satt að segja lítið spáð í það og stóð með hann í körfunni í búðinni og reyndi að sjá fyrir mér hvernig best væri að elda'nn.

Með tillit til meðlætis fór ég í grænmetishlutann og starði á úrvalið. Meðlæti? Þannig ég tók sæta kartöflu, rauðalauka og hugsaði með mér, ég fer nú ekki að eyðileggja þetta með einhverju káli.

En þó rauðlaukur og sætar kartöflur séu "góð grænmeti" er það kannski ekki alveg að dansa með kola... eða hvað?

Og þar sem ég stóð fyrir framan olíurekkann, að ná í ólíuolíu sem mig vantaði kom svarið: balsamikedik.

Fullur eftirvæntingar fór ég með með bráðina. Skellti kolanum á roðið í eldfast mót með slurk af olíu. Sæta kartaflan flysjuð og skorin niður í hámark 3 cm3 bita, ekki of smá samt, sætan verður að fá að bakast án þess að þorna of mikið. Rauðlaukurinn gróftsaxaður. Inn í heitan ofn á gasmark 6 sem er eitthvað um 200 gráðurnar á íslenskum rafmagnsofni. Hálftími. Skvetta af balsamikedikinu yfir um leið og það kemur út úr ofninum. Ekki of mikið, ekki of lítið. Tilbúið. Snilld.

Vikuna eftir var það hnakkastykki af þorski. Sama útkoma. Nammigott!

Næst var það aftur hnakkastykki en þar sem þorskur er ekki nærri eins feitur og koli greip ég með mér enskan cheddar (gulan, þurran og ekki of bragðmikinn) og grófspændi slurk af honum yfir þorskinn með eldhússaxinu. Enn betra!

Um daginn var sameiginlegur dinner hér í húsinu. Allir áttu að koma með eitthvað og ég gerði fiskinn minn. Vakti lukku þeirra sem smökkuðu. Á laugardaginn er ég að fara að elda þetta ofan í fimm manns. Vonandi að þeim líki þetta eins vel.

Kosturinn við "Fimmtudagsfiskinn" er að þetta er svo ótrúlega einfalt. Og svo gott. Ég held að ég hafi aldrei verið eins stolltur af nokkru sem ég hef komið upp með í eldhúsinu síðan ég masteraði túnfisksalatið mitt :-)

Lykillinn að langlífi

Á morgun eru 87 ár síðan fyrri heimstyrjöldinni lauk formlega. Í Bretlandi eru níu uppgjafarhermenn á lífi í dag og einn hefur búið í Ástralíu í rúm áttatíu ár. Heimildarmynd, byggð á viðtölum við þessa menn og fleiri sem hafa látist nýlega en voru á lífi þegar verkefnið hófst, hefur verið sýnd í sjónvarpinu og bók eftir sömu höfunda er að koma út núna í tilefni af afmælinu.

The Times segir frá því í frétt í dag að tveir þeirra, Henry Allingham og Bill Stone, sem eru raunar sá elsti og yngsti í hópnum, hafi verið heiðraðir í National Army Museum í London, þar sem hópur manna stóð heiðurvörð í uniformum frá 1918.

Á myndinni með fréttinni standa þeir meðal hermannanna, í jökkum með svo mörgum heiðursorðum að það minnir á fréttamyndir sem maður sá af Sovéthershöfðingjum hér áður fyrr.

Aðspurður um hverju hann þakki langlífið, segist Bill Stone, sem er ekki nema 105 ára, þakka það "A contented mind, clean living and trust in the Lord". Henry Allingham, 109 ára, hafði hinsvegar aðra skýringu, "It's down to cigarettes, whisky and wild, wild women".

London's calling

Kristófer er búinn að vera í London að auka hagnað bankana í vikunni. Og auðvitað sleppur hann ekki aftur úr landi nema kíkja fyrst í heimsókn. Við erum að skipuleggja núna að hann komi hingað upp eftir til að sjá staðinn og svo ætla ég með honum til London og vera einn dag áður en hann flýgur heim. Ágætt fyrirkomulag, ég hef í sjálfu sér ekki komið til London (nema lestast þar í gegn) síðan í vor og hálf bjánalegt að hafa ekki kíkt þangað ennþá síðan ég kom. Þetta er því góð afsökun til að kaupa lestarmiða og skella sér í smá "menningarferð".

Á móti er það líka skemmtilegt að sýna Kristófer litla Bretland hérna í Coventry. Bara spurning hvort ég næ að draga hann á sushi staðinn góða í B'ham... það má allavega reyna :)

The Battle of David

Auðvitað gat ég ekki staðist að horfa á kappræður á milli Davíðanna tveggja á Question Time á BBC1.

Að minnsta kosti ef maður hlustaði á það sem þeir voru að segja verð að ég að segja, undrandi, að David Davis kom talsvert betur út úr þessum kappræðum.

Það verður gaman að sjá hvað blöðin segja á morgun um þetta. Kæmi mér samt ekki á óvart að dómurinn yrði "Cameron er ungur, Davis er gamall".

Gamall karlskruggur átti líklegast bestu lýsinguna, rétt undir lokin á umræðunni. Hann sagði að Cameron væri ótrúverðugur og svaraði aldrei hvernig hann ætlaði að gera hlutina.

Hálf-neyðarlegt var þegar Davis svaraði á mjög reffilegan hátt að þessi kosning væri ekki um mögulega fíkniefnanotkun á námsárunum, þegar spurning kom úr salnum í þá átt. Cameron hefði betur svarað í einni setningu en þess í stað endurtók hann alla gömlu lummuna sína, í stað þess að segja að málið væri dautt einsog Davis í raun og veru sagði.

Ekki það að Evrópustefna Davis er hræðilega barnaleg, sérstaklega komandi frá fyrrverandi utanríkisráðherra. Hann kom samt betur út. Merkilegt nokk.
_ _ _ _ _ _ _ _

Nú segja þeir að samkvæmt könnun sem gerð hefur verið þótti yfir 60% Davis hafa staðið sig betur.

Önnur afsögn Blunketts

David Blunkett hefur núna sagt af sér í annað skiptið. Það má ýmislegt segja um þann pólitíkus en það verður segjast að ekki er annað hægt en að dást svolítið að honum. Hann er einn af þeim fáu karakterum í pólitík sem hægt er að finna til aðdáunar um leið og maður er hjartanlega ósammála honum og finnst viðkomandi ganga út fyrir allan þjófabálk.

Channel 4 sýndi satíru á samband Blunketts við ritstjóra íhaldstímaritsins Spectator, hverja hann barnaði og varð til þess að hann sagði af sér í fyrra skiptið. Þar var hann hafður að háði og spotti en líkt og einhver orðaði það, maður gat ekki annað en fundið til með honum. Blindur lágstéttarstrákur frá Sheffield sem reis til hæstu metorða í pólitík með blindrahund og ódrepandi trú á eigin getu.

Hann var fyrst menntamálaráðherra 1997, síðan innanríkisráðherra frá 2001 til afsagnar fyrir ári síðan og síðan í sumar ráðherra atvinnu og almannatrygginga. Fyrst átti hann í höggi við kennarasambandið, heimtufrekar stúdentahreyfingar og þurfti að berja skólagjöld í gegn á móti miklum mótbyr. Sem innanríkisráðherra lokaði hann meinta hryðjuverkamenn inni í nafni hertra laga. Næsta verkefni átti að vera að berja í gegn breytingar á almannatryggingakerfinu. Þar var hann á heimavelli. Sem þingmaður hefur hann sagt fólki sem kvartaði undan litlum bótum að hætta að væla og reyna frekar að gera eitthvað í sínum málum. Offitusjúklingi sagði hann að hreyfa sig til tilbreytingar (og var því gerð góð skil í satíru Channel 4). Þegar hann heyrði fréttir af því að morðóði læknirinn Shipman hafði kálað sér í klefa sínum sagði hann við litla hrifningu að það væri ráð að skála fyrir því.

Hann var einhvern veginn stjórnmálamaður sem hægt var að vera algjörlega á móti en hrífast að um leið fyrir að vera svo óhefðbundinn og laus við spindoktorsyfirbragð Blair-stjórnarinnar. Á endanum var það þó dómgreindarleysi sem varð honum að falli, nokkuð sem hann á e.t.v. einna mest sameiginlegt með kollegum sínum í ríkisstjórninni.