Prufublogg MovableType

Sjálfsvígstíðni

Staðreyndir verða oftast áþreyfanlegri þegar þær eru settar í rétt samhengi.

Siggi pönk kemur með athyglisverða staðreynd í dagbókinni sinni í dag:

Afhverju hvíslumst við á um staðreyndir þess að á slysa- og bráðadeild Landspítalans í Fossvogi kemur að meðaltali ein sjálfsmorðstilraun á átta klukkustunda fresti. Og það eru bara þau sem plönin ganga ekki upp hjá.

Þarna er bara verið að tala um Lsp. í Fossvogi og þar með ekki öll tilfellin sem skráð eru úti á landi. Rosalega tala, sem samt kemur manni ekkert rosalega á óvart, því miður.

Draumurinn

Stebbi Páls skrifar um lokun draumsins:

Og hverjum hefur Júlli í Dramnum verið að selja sprútt? Unglingum undir lögaldri? Fullorðnu fólki eftir lokun í ríkinu? - Nei, þessir hópar kaupa sér áfengi með öðrum leiðum. Krakkarnir múta fullorðnum til að kaupa fyrir sig, en aðrir fá áfengi selt út af veitingastöðum.

Draumurinn hefur selt rónunum og ofdrykkjufólkinu sem fær ekki afgreiðslu annars staðar. Það leitar meðal annars í Drauminn af því að þar fær það að vera inni, ef það er til friðs. Það fær að hlýja sér þegar veðrið er leiðinlegt og það er komið fram við það af meiri virðingu en gerist og gengur annars staðar.

Hvað halda menn að vinnist með því að bösta Drauminn - að stöðva þessa sölumennsku sem þar hefur átt sér stað í allra vitorði í mörg ár? Halda menn kannski að rónarnir hætti að drekka? Eða að rauðsprittið fari eitthvað betur með þá?

Fyrir nokkrum misserum gengu löggan og borgin í það að loka Keisaranum. Mikil var undrun þeirra þegar í ljós kom að þótt Keisarinn hyrfi hættu viðskiptavinirnir ekki að vera til. Sumir þeirra römbuðu meira að segja niður í miðbæ þar sem þeir öngruðu menningarpakkið jafnvel ennþá meira með því að drekka á Austurvelli eða ég veit ekki hvað.

Ef rétt er hjá Stebba, með kúnnahópinn, er ég alveg sammála honum um, að þarna er rétttrúnaðarhugsunarhátturinn við völd. Ekki horft á heildarmyndina, heldur fókuserað á aðeins hluta af heildarmyndinni.

Lokun Keisarans var að margra mati mistök. Stundum þarf að líta framhjá smávægilegum misfellum, þegar meira skaði er unninn með að fara eftir lagabókstafnum.

Júróvisjón

Í gær horfði ég á Júróvisjón í fyrsta skiptið í mörg ár. Hef yfirleitt horft í mesta lagi á stigagjöfina.

Stigagjöfin er skemmtilegt fyrirbrigði - út frá félagsvísindalegu sjónarhorni. Grikkir gefa Kýpverjum, Portúgalir Spánverjum, Rússar Úkraínumönnum og Þjóðverjar Tyrkjum og Rússum.

Þrjú lög vöktu athygli mína og stóðu að mínu mati töluvert uppúr. Lögin frá Austurríki, Belgíu og Tyrklandi stóðu upp úr. Commercial lesbíurnar frá Rússlandi voru með leiðinlegt lag en ég missti af því í sjónvarpinu, heyrði það bara í útvarpinu. Hef heyrt t.A.t.U. lög sem eru fín. Þetta lag var bara leiðinlegt. Sem betur fer unnu þær ekki keppnina. Austurríska lagið var skemmtilegt, Belgíska var skemmtilegt semi-folk og svo var tyrkneska lagið með skemmtilegum austrænum áhrifum. Reyndar þegar ég heyrði það aftur í dag í útvarpinu var það ekki eins gott og í sjónvarpinu. Stendur ekki alveg jafn vel undir sér hvað það varðar. Það verður hinsvegar áhugavert að sjá hvernig Tyrkir munu spila úr keppninni á næsta ári.

Sjálfur fór ég aldrei þessu vant í "júróvisjónpartý", sem var fámennt en góðmennt. Þessi árlega keppni er einn stór brandari. Því miður brandari sem kostar Sjónvarpið og þar sem skattgreiðendur margar margar milljónir. Það sem við fáum aftur á móti út úr þessu eru 2-3 lög árlega sem hægt er að hlusta á og svo ein 20 sem eru misjafnlega léleg. Síðan getur maður hlegið að sumu, t.d. rúmenska laginu og sjóvinu sem því fylgdi og textanum hjá Lettunum. Rokkararnir frá Eistlandi sungu líka víst á ensku, þó ég fattaði það ekki fyrr en í miðju lagi, skyldi ekki framburðinn fyrr.

Langdregnasta auglýsing í heimi

Ég er ekki frá því að ég hafi verið að horfa á einhverja allra langdregnustu auglýsingu sem ég hef séð.

"Lengsta auglýsing í heimi" frá Brimborg, svona fyrir þá sem átta sig ekki á því um hvaða auglýsingu ég er að tala.

MovableType

Ég er virkilega farinn að fíla þetta kerfi :-)

Djö.

Þetta er bara ekki að ganga.

Hvernig á eiginlega að vera hægt að færa færslur úr Blogger yfir í þetta kerfi?? Ég fylgi leiðbeiningunum en það bara virkar ekki.

Arg!!

Fegurðarsamkeppnir

Er til eitthvað hallærislegra en það?

Jú, Júróvisjón!

MT

Eftir þó nokkuð vesen - og dygga aðstoð Más - tókst mér að setja upp MT á sörvernum mínum.

MT-prufan er hér.

Tíðindi

Ja hérna! Nú kom Davíð mér aldeilis á óvart. Dömpaði Sólveigu úr ríkisstjórn (sem er gott) og - stórtíðindin - Þorgerður Katrín verður menntamálaráðherra frá áramótum. Það eru auðvitað góðar fréttir.
Því miður verður Sturla áfram í ríkisstjórninni en maður getur ekki alltaf fengið allt.

Sushi og hausmælingarkeppni

Í gær Unnur og Bjarni mér í sushi. Ég hef aldrei áður smakkað sushi. Ég hef aldrei áður þorað. Sushi fyrir mér hefur verið svona u.þ.b. eina fæðutegundin sem ég hef hræðst að borða. Ég gæti gert langan lista yfir furðulegan mat sem ég hef ekki veigrað mér við að láta ofan í mig en sushi hefur einhvern veginn alltaf "hrætt" mig. Ég bara trúi ekki að hrár fiskur geti verið góður.
Hvað um það, ég þurfti að éta ofan í mig alla þessa hræðslu og fordóma. Sushiið hennar Unnar var alveg syndsamlega gott og það sem meira er, ég verð alveg pakksaddur. Hvernig þessir pínulitlu munnbitar, sem virðast ekki upp í nös á ketti, gera mann svona pakksaddan skil ég ekki.
Með sushiinu var að sjálfsögðu drukkið sake. Ég viðurkenni það fúslega, sake er ódrekkandi að mér finnst. Ég smakkaði það fyrst einsog á að drekka það, við 40° og prufaði svo "on the rocks", hvort tveggja alveg ódrekkandi fannst mér. Montecillo hvítvínið er hinsvegar allt gott með fiski.

Yfir sushiinu leiddist umræðan að hausstærðum og var málband sótt og hausar matarboðsgestanna mældir. Ég marði sigur. Jói, hinn matarboðsgesturinn, reyndist hafa næstum jafn stóran haus og ég. Reyndar kom út úr þessari mælingu að hausinn á mér hefur "minnkað" um 1 cm. síðan á útskriftinni fyrir tveimur árum. Ég vil þó meina að ég hljóti að hafa minna af hári en þá :-)
Jói er að fara að útskrifast stúdent sem er fyndið í ljósi þess að hann var síðast í framhaldsskóla fyrir ca. fimm árum síðan. Frekar skrítið en nýstúdentar þurfa hvíta kolla og þar sem ég er með jafn afbrigðilega stóran haus og hann varð úr að hann fær stúdentshúfuna lánað hjá mér.
Í dag fann ég svo loksins húfuna, eftir langa leit. Nýstúdentinn getur því sótt hana við tækifæri, fyrir útskriftina.

Ministry of Silly Walks

Maureen Dowd skrifar um mjög svo creepy prógramm hjá bandarískum yfirvöldum, Walk This Way. Menn ætla sér að geta greint eftirlýsta hryðjuverkamenn með því að skanna göngulag fólks og leita eftir "rétta göngulaginu" við leit að hryðjuverkamönnum. Já, þetta hljómar of lygilegt til að vera satt.

Not since Monty Python's Ministry of Silly Walks has a government devoted so much money and study to watching our steps.

Admiral Poindexter, who supervised the strutting Oliver North during the Iran-contra machinations, is now supervising the Pentagon's attempt to create an Orwellian "virtual, centralized grand database," which could put a spyglass on Americans' every move, from literally the way Americans move to their virtual moves, scanning shopping, e-mail, bank deposits, vacations, medical prescriptions, academic grades and trips to the vet. (Sometimes pets are the first to go in biological warfare.)

One of the technologies the Pentagon is working on, as The A.P.'s Michael Sniffen reported, is a radar-based device that can identify people by the way they walk for use in a new antiterrorist surveillance system.

"Operating on the theory that an individual's walk is as unique as a signature, the Pentagon has financed a research project at the Georgia Institute of Technology that has been 80 to 95 percent successful in identifying people," he wrote.

The Pentagon, which wants to be able to identify people at 500 feet, has also enlisted the help of Carnegie Mellon University. Researchers there in biometrics are developing a video recognition method of gait analysis, which could be used by embassy security officers to check out shadowy figures.

© 2003 The New York Times Company

Og svo heldur pistillinn áfram og jafnframt hárið að rísa. Svo ég vitni nú bara í Woody Allen, "I believe there is something out there watching us. Unfortunately, it's the government."

Imperíalískt hlutverk

Tómas Friedman skrifar pistil í New York Times um sinnuleysi Bandaríkjamanna í Írak, Bored With Baghdad — Already.

But the generals were also miscast because they and their men are trained to kill people, not chase looters. Neither they nor their men want to be serving as the police, and they were not prepared to do that. They came to Baghdad with 1,800 military police officers. Saddam Hussein used 20,000 police officers to control this city of five million.

Athyglisverðar tölur. Friedman líkur pistlinum með orðunum:

Iraqis are an exhausted people. Most seem ready to give us a chance, and we do have a shot at making this a decent place — but not with nation building lite. That approach is coming unstuck in Afghanistan and it will never work in Iraq. We've wasted an important month. We must get our act together and our energy up. Why doesn't Mr. Rumsfeld brief reporters every day about rebuilding Iraq, the way he did about destroying Saddam?

America is in an imperial role here, now. Our security and standing in the world ride on our getting Iraq right. If the Bush team has something more important to do, I'd like to know about it. Iraq can still go wrong for a hundred Iraqi reasons, but let's make sure it's not because America got bored, tired or distracted.

Maður er nú ekki beint bjartsýnn á að Tómasi verði að ósk sinni.

The Pink and the Black

Hin yndislega kaldhæðna Maureen Dowd skrifaði pistil í NYT um helgina, The Pink and the Black, þar sem hún ber saman nýjustu "strákamyndina" og nýjustu "stelpumyndina", því einsog hún orðar það sjálf "One thing that never changes, decade in and century out, is Hollywood's dishing up gender-specific dreamscapes".

At multiplexes this weekend, Keanu Reeves is on a quest to find out if he is The One. And Renée Zellweger is on a quest to find The One.

Mr. Reeves, as Neo, goes on a dark, violent odyssey where his strength and character are tested. Ms. Zellweger, as a cute blonde chasing a suave writer at Know, the magazine for men in the know, goes on a pink, fluffy odyssey where her wiles and allure are tested.

Svo undir lokin heimfærir hún Matrix "kúlleikann" yfir á Bush og hvernig atriðið... ræðan hans á flugmóðurskipinu var einsog klippt út úr Top Gun og fleira í þeim dúr.
Skemmtilegur pistill.

"Stuff happens"

America is the occupying power of Iraq. It has legal obligations, and one of them is to secure mass graves and not to simply dismiss looting, as Secretary of Defense Donald Rumsfeld did, with his shameful toss-off line: "Stuff happens." People expect more from us. The U.S. military executed its war plan with great efficiency and decency. For that, most Iraqis are grateful, and every American can be proud. But when it comes to securing the peace, either there was no plan, or those executing it simply did not have the manpower or know-how to pull it off.

- Thomas Friedman í New York Times (Two Right Feet)

Úthverfin

Skemmtilegur pistill hjá Tomma.
Sjálfur myndi ég aldrei búa í úthverfunum sjálfviljugur, en það er aukaatriði. Það er aftur á móti fyndið hvernig fólk sem býr í Reykjavík lítur á úthverfin sem eitt samfellt terratory. Ég veit t.d. ekki um neina aðra en fólk sem býr vestan Kringlumýrarbrautar sem lítur á Breiðholtið "á leiðinni" í Hafnarfjörð! Ekki það að einsog ég hef margoft sagt að ég bý hvort eð er svo langt í burtu að aðeins Akranes og Selfoss er ekki "í leiðinni" heim úr Reykjavík.
Ég held líka að Tommi sé ekki eini maðurinn sem hefur fengið póst "112 Grafarvogur" :-)

Klane Haserl haben kurze Naserl

Ég ætla sko svo sannarlega að kjósa austurríska lagið í Eurovision. Það er næsta víst!
Lagið með Birgittu verður löngu gleymt áður en lag nr. 2 verður búið. Alveg hreint týpískt eurovision-lag, m.ö.o. leiðinlegt.
Ef Birgitta syngi ekki þessa froðu, hefði Botnleðja unnið. Það hefði verið frábært. Fyrst Botnleðja (með sitt skemmtilega lag) og svo austurríski ruglukollurinn þar á eftir að syngja um öll dýrin. Þá hefði maður horft á Eurovision!
Ég verð samt skv. þessum nýjustu upplýsingum að horfa á a.m.k. fyrstu tvö lögin. Sjá hvernig froðan hennar Birgittu kemur út (*geisp*) og svo syngja með "Die Hosn leben im Woid / Die Kotzn in da Wiesn / Und die Kakerlaken / Die leben hinter die Fliesn". Je!

Þó svo að ég sé orðinn assgoti ryðgaður í þýskunni, þá sýnist mér þetta ekki aðeins vera austurrísk mállýska heldur grunar mig að það sé töluvert um orðatilbúning og þó svo að maður geti skilið sum orðin í laginu, er ég nokkuð viss um að þau séu ekki alveg rétt skrifuð. En aðalatriðið er líka að hafa gaman að þessu :-)

Matrix 2

Mér leiddist Matrix myndin (fyrri). Furðulegt að mörgum kemur það rosalega á óvart, yfirleitt þá með orðunum "ég hélt einmitt að þú myndir fíla hana, þú veist að hún er notuð við kennslu í heimspeki?".
Nú er framhaldsmynd Matrix komin og sá ég brot úr henni í auglýsingu í sjónvarpinu í gær. Ég verð að segja að ég uppgötvaði ekki að þetta væri brot úr Matrix 2 fyrr en það lógóið birtist undir lokin. Mig grunaði frekar að þetta væri brot úr Lost in Space IV eða eitthvað álíka vitlaust.
New York Times er með dóm um myndina. Ég reyndar nennti ekki að lesa dóminn en útdrátturinn segir:

The action sequences are viciously elegant, but there is a dispiriting more-of-the-same aspect to the first "Matrix" sequel.

Sjá nánar NYT: An Idealized World and a Troubled Hero

ps. Þetta er líklegasta ein skondnasta kosningafréttin: Meirihluti meðmælenda Nýs afls í NV-kjördæmi kaus ekki listann (bb.is)

Hugsjónir og völd

Athyglisverð grein um Bill Frist, leiðtoga repúblikana í öldungadeild Bandaríkjaþings í hinu stórgóða New York Times Magazine: The Price of Power
Fyrsta fórnarlambið þegar menn komast til áhrifa virðist alltaf vera hugsjónir þeirra. "Vald spillir" og allur sá pakki. Fín grein um hvernig kaupin á eyrinni ganga fyrir sig í Washington.
Ekki alls óskyld er Lexington-grein í Economist frá því í síðustu viku, Steamroller Ashcroft. Þar er rakið með ágætum hætti hvers vegna John Ashcroft er martröð frjálslyndisins. Reyndar mætti svipaða sögu segja um ýmsa kollega Ashcrofts meðal kirkju-konservatívanna.

Og talandi um kirkju-konservatívanna, Lexington-grein þessarar viku, Holy high-roller, fjallar um annan úlf af því sauðahúsi, Bill Bennett. Hann er einn af þessum hægrihönum sem hafa haft hátt um hvernig fólk eigi (eða öllu heldur megi) haga lífi sínu. Er metsölurithöfundur, því hann hefur skrifað nokkrar bækur einmitt um þessa köllun sína - sem siðapostula.
Nú hefur karlgreyið verið uppvís að því að vera spilafíkill sem hefur tapað milljónum dala í spilakössunum í Atlantic City og Las Vegas. Fyrstu viðbrögð hans voru auðvitað sú að jú, hann hefði sko aldrei prédikað sérstaklega gegn fjárhættuspili.

Glæpur og refsing

Ég var að fá fjöldapóst í dag, þar sem fólk er kvatt til að skrifa undir bænaskjal til breskra yfirvalda, til að reyna að koma í veg fyrir að morðingjum James Bulger verði sleppt.
Bréfið hljóðar svona:

Do you remember February 1993 when a young 3 year old was taken from a shopping mall in Liverpool by two 10-year-old boys. Jamie Bulger walked away from his mother for only a second and Jon Venables took his hand and led him out of the mall with his friend Robert Thompson. They took Jamie on a walk for over 2 and a half miles, along the way stopping every now and again to torture the poor little boy who was crying constantly for his mommy. Finally they stopped at a railway track where they brutally kicked him, threw stones at him, rubbed paint in his eyes and pushed batteries up his anus. It was actually worse than this... What these two boys did was so horrendous that Jamie's mother was forbidden to identify his body.
They then left his beaten small body on the tracks so a train could run him over to hide the mess they had created. These two boys, even being boys, understood what they did was wrong, hence trying to make it look like an accident. This week Lady Justice Butler-Sloss has awarded the two boys anonymity for the rest of their lives when they leave custody with new identities. We cannot let this happen. They will also leave early this year only serving just over half of their sentence. One paper even stated that Robert may go on to University. They are getting away with their crime. They disgustingly and violently took Jamie's life away - in return they get a new life. Please read it carefully... then add your name at the end... and send it to everyone you can! Please add your name and location to the list and send it to friends and family. Please copy this e-mail (highlight text, right click, copy and paste into a new email) instead of forwarding so we do not get arrows at the beginning of the sentences. If you are the 220th person to sign, please forward this e-mail to cust.ser.cs@gtnet.gov.uk and attention it to Lady Justice Butler-Sloss. Then start the list over again and send to your friends and family.
The Love-Bug virus took less that 72 hours to reach the world. I hope this one does as well. We need to protect our family and friends from creatures like Robert and Jon. One day they may be living next to you and your small children, without your knowledge. If Robert and Jon could be so evil at 10 years old, imagine what they could do as adults!

Ég hreinlega fann mig knúinn til að svara þessu og sendi því þessa hugleiðingu sem "reply to all".

Sæl og fyrirgefið fjöldapóstinn, ég bara varð að fá að kommenta á þetta bréf.

Mál James litla Bulger er eitt af hinum eftirminnilegustu sem ég man eftir og í sjálfu sér með þeim ógeðfelldari sem maður hefur nokkurn tímann heyrt um. Ekki aðeins vegna þess hve hrottalegt, miskunnarlaust og ómannlegt morðið var, heldur vegna þess að morðingjarnir voru tveir 10 ára strákar.

Lýsingin á morðinu lætur mann ekki ósnortinn. Þvílíkur viðbjóður og maður skilur hreinlega ekki hvernig þetta getur gerst.

Í Bretlandi hefur verið umræða um nýtt lagafrumvart Blunkett, innanríkisráðherra, sem hefur m.a. í för með sér að morð á börnum "involving sexual or sadistic conduct" þýðir automatískt lífstíðarfangelsi.

(Sjá t.d. http://www.dailytelegraph.co.uk/news/main.jhtml?xml=/news/2003/05/07/nlife107.xml&sSheet=/news/2003/05/07/ ixhome.html og http://news.independent.co.uk/uk/legal/story.jsp?story=404158)

Nú er hægt að færa góð rök gegn lífstíðarfangelsi sem slíku, nema þá e.t.v. í algjörum undantekningartilfellum. Það er einnig automatíkin við þessa lífstíðardóma sem fer fyrir brjóstið á líberalistum.

En einsog þetta "keðjubréf" ber vott um, þá er þrýstingur á stjórnvöld töluverður. Fólk vill "réttlæti" en spurningin er hinsvegar hvort það sé "réttlæti" í því fólgið að loka 10 ára börn inni til eilífðar? Hver er þá tilgangurinn með réttarkerfinu? Er það endurhæfing/betrun, að loka hættulegt fólk inni, hefnd eða hvað? Ef við gerum ekki ráð fyrir að fólk geti mögulega bætt sig (sem lífstíðardómur hlýtur að ganga út frá, annars væri hann væntanlega ekki til lífstíðar), hvað erum við þá að segja um fangelsiskerfið? Sumum er ekki treystandi að vera á meðal fólks, psychopathar sem eru stórhættulegir. Við lokum þá ekki í fangelsun heldur vistum þá á þar til gerðum stofnunum. Hvers vegna? Vegna þess að við verðum að virða líf þessara einstaklinga, af virðingu við okkur sjálf. Af nákvæmlega sömu ástæðu og við (vonandi öll) viljum ekki pyntingar og aftökur á glæpamönnum.

Ég ætla ekki að hafa þetta lengra, í von um að eitthvert ykkar nenni þá kannski að lesa þetta. Ég bið ykkur samt að hugleiða þetta aðeins, nú þegar þið hafið lesið "keðjubréfið", sem var nú ástæðan fyrir þessari hugleiðingu minni. Það er afskaplega auðvelt að rísa upp á afturlappirnar og heimta hörku og hefndir þegar alvarlegir, hrottafengnir glæpir eru annars vegar. Við megum hinsvegar ekki gleyma okkur í hefndarþorstanum og hugleiða á hvaða forsendum við viljum byggja okkar samfélag. Harðari refsingar skila litlu sem engu og hafa í sumum tilfellum þveröfug áhrif. Auðvitað viljum við að einstaklingur sem brýtur af sér þurfi að taka afleiðingum gjörða sinna. Aftur á móti spyr ég mig hvort það að loka 10 ára drengi inni til æviloka sé refsing sem við getum skrifað undir (og það í orðsins fyllstu merkingu í þetta skiptið). Ef við trúum ekki á betrun og "annan séns", hvað erum við þá í raun að segja? Hvers vegna erum við þá yfirhöfuð að hafa fyrir því að halda úti öllum þessum fangelsum? Hvers vegna skjótum ekki bara þessar "skepnur", einfalt og ódýrt, eitt skot í hnakkann, bang - búið. Kínverjar hafa valið þá "lausn". Við vitum líka á hvaða leveli mannréttindi eru í Kína.

Með kveðju,
Ágúst Flygenring

Þar fyrir utan er hægt að færa ýmis "praktísk" rök gegn þessu bréfi. Drengirnir, sem eru um tvítugt í dag, eru að sjálfsögðu betur settir sem einstaklingar úti í þjóðfélaginu heldur en lokaðir inni það sem eftir er. Það er ekki einsog það sé verið að hleypa þeim út til að endurtaka leikinn, þvert á móti ættu þeir að vera undir meira eftirliti en annað fólk. Þeir fá ný nöfn, því öðruvísi gætu þeir ekki fengið að lifa "eðlilegu" lífi. Réttir aðilar vita aftur á móti hverjir þeir eru.
Fyrir mér er það glæpur að loka fólk inni til eilífðar, sé ekki um að ræða einstaklinga sem hafa verið úrskurðaðir geðsjúkir, ekki ábyrgir gjörða sinna, og slíka einstaklinga á að vista á þar til gerðum stofnunum en ekki í fangelsum.
Athugasemdir

Leiðrétting: Jón Hákon hinn sálfræðimenntaði var að benda mér á að notkun mín á psychopathy væri röng. Réttara væri, m.v. það sem ég var að meina, að tala um geðklofa. Þessu er hér með komið á framfæri, ég breytti aftur á móti ekki textanum, þar sem þetta er tekið beint upp úr e-mail sem ég sendi.

Viðbót: Glöggur lesandi benti mér á þessa síðu, þar sem upplýsingar eru um málið. Þar kemur fram að drengjunum var sleppt í júní 2001. Ég var þess reyndar fullviss um að það hefði verið fyrir tæpu ári en þá var einhver umræða um þetta líka í gangi. Ætli þetta mál sé ekki einsog Guðmundar- og Geirfinnsmálin í tengslum við endurupptökur mála á Íslandi, Bulger-morðið mun fylgja bresku þjóðinni næstu áratugi og alltaf verða rifjað upp þegar umræðan kemur að refsingu ungra glæpamanna/morðingja.

Það er aðeins einn Hannes

Hannes kallað viðmælanda sinn í Silfrinu "kaffihúsaspeking" sem sé ekki í einum tengslum við íslenskan raunveruleika. Svo þegar viðmælandinn bregst við því að benda á að HHG sé opinber starfsmaður, þá bregst Hannes (að sjálfsögðu) hinn versti við og segir þetta týpískt fyrir "persónulegar árásir" Samfylkingarinnar.

Það væri óskandi að allir í íslenskri pólitík kynnu sig jafn vel og væru jafn kurteisir og lausir við persónuleg hælbit einsog Hannes Hólmsteinn.

Hver annar en Hannes Hólmsteinn Gissurarson?

Mæður

Í dag er mæðradagurinn. Tradisjónan á mínu heimili er að mæður fái blóm á konudaginn en þessi dagur hefur enga merkingu fyrir mig þannig, enda vissi ég ekki af honum fyrr en í gær. Kannski ég sé ómögulegur sonur, má vera.

Aftur á móti verð ég að koma hér að tilvitnun í Woody Allen úr Manhattan.

(Fyrrverandi kona W.A. í myndinni er nú í sambúð með annarri konu og hefur forsjá yfir barni þeirra)
Diane Keaton: Two mothers are absolutely fine.
Woody Allen: Really? Because I always feel very few people survive one mother.

En ætli ég verði ekki að bæta upp þetta mean comment um mæður með að vitna í Gyðinga. "Guð getur ekki verið alls staðar, þess vegna eru mæður".

1. þm Reykjavíkur-norður

Össur Skaphéðinsson 1. þ.m. Reykjavíkur-norður. Hvað næst? Sigrar Birgitta Eurovision?
Fáránlegt. Hræðilegt.

Athyglisvert að bera saman tölurnar milli RvkN og RvkS. Nokkur munur þar á milli.

Íran næst?

Góð grein hjá Charles V. Peña, sem er yfir defence studies hjá Cato Institute: Is Iran Next on Washington's Hit List?
Pistillinn er reyndar síðan í haust en Cato bendi aftur á hann í tengslum við fréttir af því að ráðamenn í Íran séu að endurskoða samskiptin við Bandaríkjamenn.

Kringlukráin

Fór áðan ásamt fjórum öðrum á Kringlukránna, enda allt annað lokað í Kringlunni og mannskapurinn orðinn mjög svangur.
Við setjum inn og á sama tíma kom kona með dóttur sinni inn.

Eftir sléttan klukkutíma fengum við loks matinn okkar. Tíu mínútum áður hafði konan og dóttirin farið út, búnar að borða.
Ekki nóg með að maturinn kæmi ekki fyrr en eftir klukkutíma, heldur pantaði María Björk pizzu með skinku, sveppum og svörtum pipar. Hún fékk pizzu með skinku, hitt var ekki til.

Við kvörtuðum, vitanlega, þegar komið var að því að borga. Viska er með fastan 10% afslátt, gott og vel. Við sem biðum í klukkutíma og fengum aftur á móti 15% afslátt og sú sem fékk allt annað en hún pantaði fékk 20%! Með öðrum orðum fengum við 5% og 10% afslátt fyrir þessa lélegu þjónustu.

Ég er ekki sáttur, þið metið sjálf hvort þetta sé boðlegt fyrir alla þessa bið.

Pastabætt sjávarréttasúpa

Í kvöld eldaði ég ágætan mat. Afskaplega einfaldan en glettilega góðan. Samsetningin skapaðist af því hvað var til og var sem hér segir:

Tvær dósir af tilbúinni humarsúpu frá Ora. Þetta er niðursoðin súpa í stíl við Chambell og alveg ótrúlega góð. Ég hef það fyrir satt að mörg hótel og jafnvel betri veitingastaðir noti þessa súpu sem undirstöðu í sínar humarsúpur, bæti þá bara humar út í og e.t.v. öðru sjávarfangi ef við á. Krabbasúpan er líka góð frá Ora.
Hvað um það, ég var svo lánsamur að eiga hvíta hörpuskel í frystinum og afþýddi hana (ca. 250 gr).
Þar sem mér fannst þetta ekki alveg nægur "matur" sauð ég 100 gr. af Farfalle pastaslaufum.
Steikti hörpuskelina með hvítlauk og bætti svo í súpuna þegar ég hitaði hana upp. Smá koníakstár út í súpuna líka og simmsalabimm kominn kvöldmatur á rúmum 10 mínútum.
Þetta dugar vel fyrir tvo, a.m.k. var drjúgur afgangur og ég var alveg pakksaddur.

Rummy people og Powell people

Maureen Dowd fjallaði um flokkadrættina í Washington milli utanríkisráðuneytisins og hernaðarráðuneytisins í vikunni (He's Out With the In Crowd). Þar súmmar hún upp skiptinguna:

There are Rummy people: Mr. Cheney, Mr. Wolfowitz, Mr. Feith, Bill Kristol, William Safire, Ariel Sharon, Fox News, National Review, The Weekly Standard, the Wall Street Journal editorial board, the fedayeen of the Defense Policy Board — Richard Perle, James Woolsey, Mr. Gingrich, Ken Adelman — and the fifth column at State, John Bolton and Liz Cheney.

And there are Powell people: Brent Scowcroft, James Baker, Bush 41, Ken Duberstein, Richard Armitage, Richard Haass, the Foreign Service, Joe Biden, Bob Woodward, the wet media elite, the planet.

Hún líkur síðan pistlinum á því að vitna í skipurit sem var kynnt og sýndi goggunarröðina hjá þeim sem eiga að endurskipuleggja Írak.

Even the time on the chart was "1700," for 5 p.m.

Diplomacy in Washington now runs on military time.

New York Times hefur nú minnkað ennfrekar tímann sem hægt er að skoða greinar á nytimes.com aftur í tímann. Sýnist það komið niður í viku. Það er alls ekki góð þróun.

Úraníum stolið í Írak

Ekki aðeins hluta af menningararfi heimsins var stolið undir vökulum augum bandaríska frelsis-hersins, heldur líka úraníumi ef marka má viðtöl al-Jazeera við tvo íraska vísindamenn í vikunni. MEMRI greinir frá.

"Tons of uranium known as yellow cakes were stored in barrels. This was a phase in the production of uranium from crude components. There were also other by-products from processing these materials. There were tens of tons of radioactive waste. They were stored in barrels and their radioactivity was not high as long as they were under supervision."

"When order was disrupted, simple citizens - sorry to say - did not have containers to store drinking water, so they stole those barrels, each one containing 400 kilos of radioactive uranium. Some of them dumped the powder on the ground in very large quantities, and others took the contaminated barrels to their homes, and the barrels appeared in various areas. They stored water in them, and had every intention of drinking from them or [using] the barrels to sell milk."

[...]

"We contacted the Americans. They came and talked to us... they took us to the American base, they took information from us about these insects and we explained to them everything in details. After that they told us: 'We will do what is necessary...' Nothing was done. He said that he would take the necessary steps immediately... I cannot explain this [American] behavior..."

Vísindamennirnir sem talað var við segja að þeir hafi unnið fyrir Kjarnorkustofnun Íraks frá því 1968 þegar hún tók til starfa. "Since then, and up to 1990, we continued this type of work which was absolutely for peaceful and humanitarian purposes..." segir annar þeirra og tekur fram að Al-Tawitha, svæðið sem um ræðir, hafi ekki geymt nein gereyðingarvopn (WMD) og að þar hafi ekki verið nein starfssemi í þeim tilgangi að þróa vopn.

Að tapa áttahundruð sætum

Í bresku sveitastjórnakosningunum í gær tapaði Labour um 800 sætum. Íhaldsmenn unnu aftur á móti um 500 sæti og fengu flest atkvæði, 32% (sumir segja 35%) á móti 30% Labour. Iain Duncan Smith þykist eiga eitthvað í þessum sigri en svo er ekki, kjósendur voru fyrst og fremst að refsa Labour fyrir Íraksmálið og kjörsókn var mjög dræm, innan við 40%. Lib.Dems hefur aldrei gengið betur með 30%. Meðal þeirra borga sem Labour tapaði voru Birmingham, Bristol, Coventry og Exeter en í Birmingham er eitt hæsta hlutfall íbúa múslimar í Bretlandi.
Í Burnley, þar sem kynþáttaóeirðir áttu sér stað fyrir nokkrum misserum, náði British National Party að verða næststærsti flokkurinn í borgarstjórn. BNP náði sætum í nokkrum borgum og bæjum í Norður-Englandi og m.a.s. á einum stað í N-London.
Í kosningum til skoska þingsins var sigurvegari kvöldsins Tommy Sheridan, átrúnaðargoð Stefáns Pálssonar, og Skoskir sósíalistar en þeir fengu fimm þingsæti í stað eins. Græningjar unnu líka á en þeir bættu líka miklu við sig í sveitastjórnarkosingum um allt Bretland.
Sjá líka: Vote 2003 at-a-glance (BBC).

White Teeth

Ég verð að segja að þáttaröðin White Teeth á RÚV er alveg einstaklega áhugaverð. Fjallar um innflytjendafjölskyldu frá Bangladesh í Bretlandi. Segir sögu fjölskyldunnar með nokkra ára millibili. Nú er verið að sýna þriðja þáttinn af fjórum. Ég missti því miður af þeim fyrsta.
Intresant þáttur um konfliktana sem innflytjendur reka sig oft á. Fjölskyldufaðirinn er leikinn af hinum geðþekka Om Puri.
Í síðasta þætti sendi fjölskyldufaðirinn annan soninn til Bangladesh, til að bjarga honum frá hinum spillta vestræna heimi. Nú, nokkrum árum síðar, er sonurinn sem varð eftir hjá foreldrunum orðinn díler og flýr að heiman. Á sama tíma fá þau myndband frá soninum í Bangladesh sem reynist breskari en allt sem breskt er - og athiest í þokkabót en faðirinn vildi að hann færi til Bangladesh til að alast upp sem góður og gegn múslimi.
Sonurinn sem varð eftir heima endar hinsvegar á að ganga til liðs við íslömsk samtök eftir að hann flýr að heiman. Skondin flétta er svo í kringum alla þessa atburði. Mjög góðir þættir, einsog áður sagði.

ps.
Ég verð að benda á þessi skrif Unnar. Unnur er klár stelpa sem hefur mjög skemmtilegar skoðanir á femínisma. Ég held m.a.s. að við sammála þar að mestu leyti.