Prufublogg MovableType

Tíðindi

Ja hérna! Nú kom Davíð mér aldeilis á óvart. Dömpaði Sólveigu úr ríkisstjórn (sem er gott) og - stórtíðindin - Þorgerður Katrín verður menntamálaráðherra frá áramótum. Það eru auðvitað góðar fréttir.
Því miður verður Sturla áfram í ríkisstjórninni en maður getur ekki alltaf fengið allt.

Ministry of Silly Walks

Maureen Dowd skrifar um mjög svo creepy prógramm hjá bandarískum yfirvöldum, Walk This Way. Menn ætla sér að geta greint eftirlýsta hryðjuverkamenn með því að skanna göngulag fólks og leita eftir "rétta göngulaginu" við leit að hryðjuverkamönnum. Já, þetta hljómar of lygilegt til að vera satt.

Not since Monty Python's Ministry of Silly Walks has a government devoted so much money and study to watching our steps.

Admiral Poindexter, who supervised the strutting Oliver North during the Iran-contra machinations, is now supervising the Pentagon's attempt to create an Orwellian "virtual, centralized grand database," which could put a spyglass on Americans' every move, from literally the way Americans move to their virtual moves, scanning shopping, e-mail, bank deposits, vacations, medical prescriptions, academic grades and trips to the vet. (Sometimes pets are the first to go in biological warfare.)

One of the technologies the Pentagon is working on, as The A.P.'s Michael Sniffen reported, is a radar-based device that can identify people by the way they walk for use in a new antiterrorist surveillance system.

"Operating on the theory that an individual's walk is as unique as a signature, the Pentagon has financed a research project at the Georgia Institute of Technology that has been 80 to 95 percent successful in identifying people," he wrote.

The Pentagon, which wants to be able to identify people at 500 feet, has also enlisted the help of Carnegie Mellon University. Researchers there in biometrics are developing a video recognition method of gait analysis, which could be used by embassy security officers to check out shadowy figures.

© 2003 The New York Times Company

Og svo heldur pistillinn áfram og jafnframt hárið að rísa. Svo ég vitni nú bara í Woody Allen, "I believe there is something out there watching us. Unfortunately, it's the government."

The Pink and the Black

Hin yndislega kaldhæðna Maureen Dowd skrifaði pistil í NYT um helgina, The Pink and the Black, þar sem hún ber saman nýjustu "strákamyndina" og nýjustu "stelpumyndina", því einsog hún orðar það sjálf "One thing that never changes, decade in and century out, is Hollywood's dishing up gender-specific dreamscapes".

At multiplexes this weekend, Keanu Reeves is on a quest to find out if he is The One. And Renée Zellweger is on a quest to find The One.

Mr. Reeves, as Neo, goes on a dark, violent odyssey where his strength and character are tested. Ms. Zellweger, as a cute blonde chasing a suave writer at Know, the magazine for men in the know, goes on a pink, fluffy odyssey where her wiles and allure are tested.

Svo undir lokin heimfærir hún Matrix "kúlleikann" yfir á Bush og hvernig atriðið... ræðan hans á flugmóðurskipinu var einsog klippt út úr Top Gun og fleira í þeim dúr.
Skemmtilegur pistill.

Hugsjónir og völd

Athyglisverð grein um Bill Frist, leiðtoga repúblikana í öldungadeild Bandaríkjaþings í hinu stórgóða New York Times Magazine: The Price of Power
Fyrsta fórnarlambið þegar menn komast til áhrifa virðist alltaf vera hugsjónir þeirra. "Vald spillir" og allur sá pakki. Fín grein um hvernig kaupin á eyrinni ganga fyrir sig í Washington.
Ekki alls óskyld er Lexington-grein í Economist frá því í síðustu viku, Steamroller Ashcroft. Þar er rakið með ágætum hætti hvers vegna John Ashcroft er martröð frjálslyndisins. Reyndar mætti svipaða sögu segja um ýmsa kollega Ashcrofts meðal kirkju-konservatívanna.

Og talandi um kirkju-konservatívanna, Lexington-grein þessarar viku, Holy high-roller, fjallar um annan úlf af því sauðahúsi, Bill Bennett. Hann er einn af þessum hægrihönum sem hafa haft hátt um hvernig fólk eigi (eða öllu heldur megi) haga lífi sínu. Er metsölurithöfundur, því hann hefur skrifað nokkrar bækur einmitt um þessa köllun sína - sem siðapostula.
Nú hefur karlgreyið verið uppvís að því að vera spilafíkill sem hefur tapað milljónum dala í spilakössunum í Atlantic City og Las Vegas. Fyrstu viðbrögð hans voru auðvitað sú að jú, hann hefði sko aldrei prédikað sérstaklega gegn fjárhættuspili.

Glæpur og refsing

Ég var að fá fjöldapóst í dag, þar sem fólk er kvatt til að skrifa undir bænaskjal til breskra yfirvalda, til að reyna að koma í veg fyrir að morðingjum James Bulger verði sleppt.
Bréfið hljóðar svona:

Do you remember February 1993 when a young 3 year old was taken from a shopping mall in Liverpool by two 10-year-old boys. Jamie Bulger walked away from his mother for only a second and Jon Venables took his hand and led him out of the mall with his friend Robert Thompson. They took Jamie on a walk for over 2 and a half miles, along the way stopping every now and again to torture the poor little boy who was crying constantly for his mommy. Finally they stopped at a railway track where they brutally kicked him, threw stones at him, rubbed paint in his eyes and pushed batteries up his anus. It was actually worse than this... What these two boys did was so horrendous that Jamie's mother was forbidden to identify his body.
They then left his beaten small body on the tracks so a train could run him over to hide the mess they had created. These two boys, even being boys, understood what they did was wrong, hence trying to make it look like an accident. This week Lady Justice Butler-Sloss has awarded the two boys anonymity for the rest of their lives when they leave custody with new identities. We cannot let this happen. They will also leave early this year only serving just over half of their sentence. One paper even stated that Robert may go on to University. They are getting away with their crime. They disgustingly and violently took Jamie's life away - in return they get a new life. Please read it carefully... then add your name at the end... and send it to everyone you can! Please add your name and location to the list and send it to friends and family. Please copy this e-mail (highlight text, right click, copy and paste into a new email) instead of forwarding so we do not get arrows at the beginning of the sentences. If you are the 220th person to sign, please forward this e-mail to cust.ser.cs@gtnet.gov.uk and attention it to Lady Justice Butler-Sloss. Then start the list over again and send to your friends and family.
The Love-Bug virus took less that 72 hours to reach the world. I hope this one does as well. We need to protect our family and friends from creatures like Robert and Jon. One day they may be living next to you and your small children, without your knowledge. If Robert and Jon could be so evil at 10 years old, imagine what they could do as adults!

Ég hreinlega fann mig knúinn til að svara þessu og sendi því þessa hugleiðingu sem "reply to all".

Sæl og fyrirgefið fjöldapóstinn, ég bara varð að fá að kommenta á þetta bréf.

Mál James litla Bulger er eitt af hinum eftirminnilegustu sem ég man eftir og í sjálfu sér með þeim ógeðfelldari sem maður hefur nokkurn tímann heyrt um. Ekki aðeins vegna þess hve hrottalegt, miskunnarlaust og ómannlegt morðið var, heldur vegna þess að morðingjarnir voru tveir 10 ára strákar.

Lýsingin á morðinu lætur mann ekki ósnortinn. Þvílíkur viðbjóður og maður skilur hreinlega ekki hvernig þetta getur gerst.

Í Bretlandi hefur verið umræða um nýtt lagafrumvart Blunkett, innanríkisráðherra, sem hefur m.a. í för með sér að morð á börnum "involving sexual or sadistic conduct" þýðir automatískt lífstíðarfangelsi.

(Sjá t.d. http://www.dailytelegraph.co.uk/news/main.jhtml?xml=/news/2003/05/07/nlife107.xml&sSheet=/news/2003/05/07/ ixhome.html og http://news.independent.co.uk/uk/legal/story.jsp?story=404158)

Nú er hægt að færa góð rök gegn lífstíðarfangelsi sem slíku, nema þá e.t.v. í algjörum undantekningartilfellum. Það er einnig automatíkin við þessa lífstíðardóma sem fer fyrir brjóstið á líberalistum.

En einsog þetta "keðjubréf" ber vott um, þá er þrýstingur á stjórnvöld töluverður. Fólk vill "réttlæti" en spurningin er hinsvegar hvort það sé "réttlæti" í því fólgið að loka 10 ára börn inni til eilífðar? Hver er þá tilgangurinn með réttarkerfinu? Er það endurhæfing/betrun, að loka hættulegt fólk inni, hefnd eða hvað? Ef við gerum ekki ráð fyrir að fólk geti mögulega bætt sig (sem lífstíðardómur hlýtur að ganga út frá, annars væri hann væntanlega ekki til lífstíðar), hvað erum við þá að segja um fangelsiskerfið? Sumum er ekki treystandi að vera á meðal fólks, psychopathar sem eru stórhættulegir. Við lokum þá ekki í fangelsun heldur vistum þá á þar til gerðum stofnunum. Hvers vegna? Vegna þess að við verðum að virða líf þessara einstaklinga, af virðingu við okkur sjálf. Af nákvæmlega sömu ástæðu og við (vonandi öll) viljum ekki pyntingar og aftökur á glæpamönnum.

Ég ætla ekki að hafa þetta lengra, í von um að eitthvert ykkar nenni þá kannski að lesa þetta. Ég bið ykkur samt að hugleiða þetta aðeins, nú þegar þið hafið lesið "keðjubréfið", sem var nú ástæðan fyrir þessari hugleiðingu minni. Það er afskaplega auðvelt að rísa upp á afturlappirnar og heimta hörku og hefndir þegar alvarlegir, hrottafengnir glæpir eru annars vegar. Við megum hinsvegar ekki gleyma okkur í hefndarþorstanum og hugleiða á hvaða forsendum við viljum byggja okkar samfélag. Harðari refsingar skila litlu sem engu og hafa í sumum tilfellum þveröfug áhrif. Auðvitað viljum við að einstaklingur sem brýtur af sér þurfi að taka afleiðingum gjörða sinna. Aftur á móti spyr ég mig hvort það að loka 10 ára drengi inni til æviloka sé refsing sem við getum skrifað undir (og það í orðsins fyllstu merkingu í þetta skiptið). Ef við trúum ekki á betrun og "annan séns", hvað erum við þá í raun að segja? Hvers vegna erum við þá yfirhöfuð að hafa fyrir því að halda úti öllum þessum fangelsum? Hvers vegna skjótum ekki bara þessar "skepnur", einfalt og ódýrt, eitt skot í hnakkann, bang - búið. Kínverjar hafa valið þá "lausn". Við vitum líka á hvaða leveli mannréttindi eru í Kína.

Með kveðju,
Ágúst Flygenring

Þar fyrir utan er hægt að færa ýmis "praktísk" rök gegn þessu bréfi. Drengirnir, sem eru um tvítugt í dag, eru að sjálfsögðu betur settir sem einstaklingar úti í þjóðfélaginu heldur en lokaðir inni það sem eftir er. Það er ekki einsog það sé verið að hleypa þeim út til að endurtaka leikinn, þvert á móti ættu þeir að vera undir meira eftirliti en annað fólk. Þeir fá ný nöfn, því öðruvísi gætu þeir ekki fengið að lifa "eðlilegu" lífi. Réttir aðilar vita aftur á móti hverjir þeir eru.
Fyrir mér er það glæpur að loka fólk inni til eilífðar, sé ekki um að ræða einstaklinga sem hafa verið úrskurðaðir geðsjúkir, ekki ábyrgir gjörða sinna, og slíka einstaklinga á að vista á þar til gerðum stofnunum en ekki í fangelsum.
Athugasemdir

Leiðrétting: Jón Hákon hinn sálfræðimenntaði var að benda mér á að notkun mín á psychopathy væri röng. Réttara væri, m.v. það sem ég var að meina, að tala um geðklofa. Þessu er hér með komið á framfæri, ég breytti aftur á móti ekki textanum, þar sem þetta er tekið beint upp úr e-mail sem ég sendi.

Viðbót: Glöggur lesandi benti mér á þessa síðu, þar sem upplýsingar eru um málið. Þar kemur fram að drengjunum var sleppt í júní 2001. Ég var þess reyndar fullviss um að það hefði verið fyrir tæpu ári en þá var einhver umræða um þetta líka í gangi. Ætli þetta mál sé ekki einsog Guðmundar- og Geirfinnsmálin í tengslum við endurupptökur mála á Íslandi, Bulger-morðið mun fylgja bresku þjóðinni næstu áratugi og alltaf verða rifjað upp þegar umræðan kemur að refsingu ungra glæpamanna/morðingja.

Það er aðeins einn Hannes

Hannes kallað viðmælanda sinn í Silfrinu "kaffihúsaspeking" sem sé ekki í einum tengslum við íslenskan raunveruleika. Svo þegar viðmælandinn bregst við því að benda á að HHG sé opinber starfsmaður, þá bregst Hannes (að sjálfsögðu) hinn versti við og segir þetta týpískt fyrir "persónulegar árásir" Samfylkingarinnar.

Það væri óskandi að allir í íslenskri pólitík kynnu sig jafn vel og væru jafn kurteisir og lausir við persónuleg hælbit einsog Hannes Hólmsteinn.

Hver annar en Hannes Hólmsteinn Gissurarson?

1. þm Reykjavíkur-norður

Össur Skaphéðinsson 1. þ.m. Reykjavíkur-norður. Hvað næst? Sigrar Birgitta Eurovision?
Fáránlegt. Hræðilegt.

Athyglisvert að bera saman tölurnar milli RvkN og RvkS. Nokkur munur þar á milli.

Rummy people og Powell people

Maureen Dowd fjallaði um flokkadrættina í Washington milli utanríkisráðuneytisins og hernaðarráðuneytisins í vikunni (He's Out With the In Crowd). Þar súmmar hún upp skiptinguna:

There are Rummy people: Mr. Cheney, Mr. Wolfowitz, Mr. Feith, Bill Kristol, William Safire, Ariel Sharon, Fox News, National Review, The Weekly Standard, the Wall Street Journal editorial board, the fedayeen of the Defense Policy Board — Richard Perle, James Woolsey, Mr. Gingrich, Ken Adelman — and the fifth column at State, John Bolton and Liz Cheney.

And there are Powell people: Brent Scowcroft, James Baker, Bush 41, Ken Duberstein, Richard Armitage, Richard Haass, the Foreign Service, Joe Biden, Bob Woodward, the wet media elite, the planet.

Hún líkur síðan pistlinum á því að vitna í skipurit sem var kynnt og sýndi goggunarröðina hjá þeim sem eiga að endurskipuleggja Írak.

Even the time on the chart was "1700," for 5 p.m.

Diplomacy in Washington now runs on military time.

New York Times hefur nú minnkað ennfrekar tímann sem hægt er að skoða greinar á nytimes.com aftur í tímann. Sýnist það komið niður í viku. Það er alls ekki góð þróun.

Að tapa áttahundruð sætum

Í bresku sveitastjórnakosningunum í gær tapaði Labour um 800 sætum. Íhaldsmenn unnu aftur á móti um 500 sæti og fengu flest atkvæði, 32% (sumir segja 35%) á móti 30% Labour. Iain Duncan Smith þykist eiga eitthvað í þessum sigri en svo er ekki, kjósendur voru fyrst og fremst að refsa Labour fyrir Íraksmálið og kjörsókn var mjög dræm, innan við 40%. Lib.Dems hefur aldrei gengið betur með 30%. Meðal þeirra borga sem Labour tapaði voru Birmingham, Bristol, Coventry og Exeter en í Birmingham er eitt hæsta hlutfall íbúa múslimar í Bretlandi.
Í Burnley, þar sem kynþáttaóeirðir áttu sér stað fyrir nokkrum misserum, náði British National Party að verða næststærsti flokkurinn í borgarstjórn. BNP náði sætum í nokkrum borgum og bæjum í Norður-Englandi og m.a.s. á einum stað í N-London.
Í kosningum til skoska þingsins var sigurvegari kvöldsins Tommy Sheridan, átrúnaðargoð Stefáns Pálssonar, og Skoskir sósíalistar en þeir fengu fimm þingsæti í stað eins. Græningjar unnu líka á en þeir bættu líka miklu við sig í sveitastjórnarkosingum um allt Bretland.
Sjá líka: Vote 2003 at-a-glance (BBC).

Tim Robbins

Nokkuð góð ræða hjá Tim Robbins (Sigga benti á).

The Hobbesian Dick Cheney and the Oedipal struggle of the Bushes

Stundum er ekki annað hægt en að brosa út í annað þegar maður les pistlanna hennar Maureenar Dowd.

The Washington Post reported on Monday [31/3] that moderate Republicans were trying to do an intervention with the president to show him that hawks were giving him "bum advice."
The article was clearly referring to the Bush I realpolitik crowd of James Baker, Brent Scowcroft, Lawrence Eagleburger and Mr. Powell and his acolytes at State. These pals of Poppy Bush are alarmed that the Hobbesian Dick Cheney - who has been down in his undisclosed locations reading books about how war is the natural state of mankind - the flamboyantly belligerent Rummy and the crusading neo-cons have mesmerized the president with their macho schemes.
[...]
One former senior Republican official noted: "The only one who can reach the president is his father. But it is not timely yet to talk to him." This raised the odd specter of the president's being dragged off from running a war and taken to Kennebunkport for a Metternichian outing in the family cigarette boat. Mr. Scowcroft and Mr. Eagleburger could pin W. down while Bar steered and Poppy explained the facts of international life.
The Oedipal struggle of the Bushes - a father who was an ambassador to the U.N. and an envoy to China, a globe-trotting vice president and an internationalist president, and a son who was a Texas governor with little knowledge of the world - was bound to be aggravated by an invasion of Iraq not sanctioned by the U.N.
[...]
Bush 43 is busy trying to do something his dad thought he'd done. The title of Bush 41's book: "A World Transformed."

Warring Tribes, Here and There, 2. apríl, ©New York Times.

Þvílík sóun

Það var ekki laust við að hrollur færi um mann fyrir helgi, þegar Framkvæmdafréttir Vegagerðarinnar bárust inn um bréfalúguna og maður opnaði blöðunginn. Opnumynd, sem minnti mann á plakötin sem fylgdu ABC (og Æskunni) þegar maður var lítill, af jarðgöngunum fyrir austan. Þvílík sóun. Þvílík sóun!!

Tölfræði og atvinnu-pólitíkusar

Í dag fór ég í fyrsta prófið af þremur (já, ég er í fimm kúrsum en aðeins þremur prófum). Það gekk (vona ég) bara þokkalega. Prófið var í samræmi við það sem ég hafði verið að reikna undanfarið fannst mér. Nú er bara að treysta á guð og lukkuna, krossleggja fingurna og hugsa um heimsveldið.
Ég hef aldrei tekið próf í stærðfræði/tölfræði þar sem þurfti að skrifa eins mikið og í þessu. Ég hef, án gríns, tekið íslenskupróf sem kröfðust minni texta en þetta. Kannski ég hafi alveg sleppt mér í rökstuðningnum á sumum stöðum en skárra að skrifa of mikið en of lítið. Að lokum setti ég saman ferskeytlu meðan ég var að fara yfir prófið. Þetta er ekki í fyrsta skiptið sem ég geri það, einhver undarlegur ávani að setja saman vísur í stærðfræðiprófum (og hef ekkert fyrir þeim þá, þær koma bara fullbúnar). Ætli það sé ekki bara það, að heilinn er í óvenjumikilli notkun þá :-)

Eftir prófið fór ég á fund hjá Félagi stjórnmálafræðinga úti í Lögbergi. Dró Kristófer og Jóa hagfræðing með mér. Þar fluttu framsögu hagfræðingarnir Sigurður Jóhannesson hjá Hagfræðistofnun (sem reyndar kennir líka tölfræði í HR) og Már Guðmundsson hjá Seðlabankanum. Svo sátu fyrir svörum í panel Halldór Ásgrímsson, Ögmundur Jónasson, Ingibjörg Sólrún, Birgir Ármannsson og einhver Sigurður frá Frjálslyndum.
Fundurinn átti að fjalla um efnahagsmál og fjallaði að einhverju leyti um þau (a.m.k. framsögurnar). Mikið var rætt um skatta og skattalækkanir en enginn virtist hafa áhuga á að heyra um hvar ætti að spara í ríkisfjármálunum. Flestallar einræðurnar voru langar og fæstar svöruðu spurningunum sem komu úr salnum. Sérstaklega var Ingibjörg Sólrún með miklar langlokur en kom þó inn á nokkra áhugaverða punkta, var greinilega búin að undirbúa sig vel en bara of mikill atvinnustjórnmálamaður til að segja eitthvað af viti til að styggja örugglega enga. Halldór Ásgrímsson var þarna sýndist mér, nema þetta hafi verið Pálmi Gestsson í gervi. Hann fór t.d. fram á meðan á miðju framsöguerindi stóð, til að hringja. Fór svo og settist úti í sal til að sjá glærurnar sem Már var með og sagði "Maður þarf nú að læra þetta!". Hann var líka mikið að skjóta á Ögmund, sem reyndar skaut enn fastari skotun á Halldór og Framsóknarflokkinn en Halldór uppskar klapp frá salnum þegar hann stakk upp í Ögmund með skemmtilegum hætti. Halldór fékk líka ómaklegt skot frá fyrirspyrjanda frá Frjálslyndaflokknum, sem hélt langa einræðu um sjávarútveginn, talaði um "fyrirtæki Halldórs" og kom svo með afskaplega heimskulega spurningu til Birgis. Halldór brást hinn versti við þessum aðdróttunum um að hann hann ætti sjávarútvegsfyrirtæki og greinilegt að það fer mjög í taugarnar á honum. Mér finnst það ómálefnalegt þegar menn saka Halldór um tengsl með þessum hætti. Hann á lítið sem ekkert í útgerð á Hornafirði, so what? Hættulegri þykja mér tengsl t.d. Ögmundar við BSRB og lífeyrissjóðakerfið, svona svo nærtækt dæmi sé tekið.
Frjálslyndi maðurinn var einsog illa gerður hlutur þarna innan um stjórnmálamennina og báru svör hans merki um að hann hefur ekki sátt "stjórnmálaskóla" flokkanna.
Birgir vitnaði mikið í stefnuskrá Sjálfstæðisflokksins, eða röksemdafærslu hennar öllu heldur og var í raun alveg einsog búast mátti við. Svona yfirveguð útgáfa af týpískum sjálfstæðismanni.
Mér þótti merkilegt að enginn skyldi spyrja um aðhaldsaðgerðir - og ekki komu frambjóðendurnir inn á það af sjálfsdáðum. Spurði því mjög einfalt (og vildi einföld svör), hver helstu sóknartækifæri í sparnaði hjá ríkinu frambjóðendurnir sæu fyrir sér. Notaði orðið sóknartækifæri vísvitandi. Frjálslyndi maðurinn sagði eitthvað um að spara í útgjöldum vegna sendiráða. Birgir gaf pólitískt svar um að skera fituna utan af hlutunum frekar en beinan niðurskurð. Ingibjörg kom með svo langt svar að fundarstjóri sá ástæðu til að minna hana á að svara spurningunni. Hún gaf sérlega langt svar, sem sagði þeim mun minna, en það athyglisverða í svari hennar fannst mér vera að hún sæi ekki ástæðu til að t.d. verja meiri fjármunum í heilbrigðiskerfið. Það færu nægir peningar inn í það, það bara kæmi ekki nóg úr því. Við værum að standa okkur alltof illa í samanburði við aðrar þjóðir en samt eyddum við jafnvel meiri peninga í að fá samt minna. Þetta fannst mér ágætt svar frá frambjóðenda stjórnarandstöðunnar. Ekki það að hún sá ekki beint neina liði sem mætti skera sérstaklega niður í. Ögmundur talaði eitthvað um millifærslur (forgangsröðun?) en hóf samt mál sitt á því að segja að skera mætti niður kostnaðinn við NATO og uppskar hlátur frá salnum. Reyndar vildi hann ekki skera niður NATO-kostnaðinn, heldur setja hann frekar í þróunaraðstoð. Svo vildi hann m.a. millifæra megnið af 3 milljarða kosningabónus ríkisstjórnarinnar í vegamálum í einhverja rannsóknar- og styrkjasjóði. Halldór kvartaði yfir því að allir vildu skera niður í utanríkismálum og var orðinn frekar geðvondur þegar þarna var komið við sögu. Gaf sjálfsagt einhver frekari pólitíkusa-svör en ég bara man ekki hvað hann sagði blessaður, einbeitingin var alveg búin. Hann kom bara með einhvern standard pólitískan pakka um aðhald og fituskurð og aukið hagræði, rétt einsog Birgir og Ingibjörg höfðu gert.
Þegar fundinum var lokið og fólk að koma sér út úr salnum heyrðist Halldór segja við einhvern samferðarmann sinn á leiðinni út "Þetta var nú leiðinlegur fundur". Að vissu leyti sammála honum en það sem eftir stendur er þetta (fyrir utan það sem var vitað fyrir að pólitíkusar (vilja) ekki skilja hagfræði og að Frjálslyndi flokkurinn er einhver allsherjar misskilningur):

• Halldór og Ögmundur eru greinilega aðeins meira en pólitískir andstæðingar
• Halldór er greinilega ósammála skattaáformum Sjálfstæðisflokksins frá landsfundinum
• Ingibjörg Sólrún er afspyrnu leiðinlegur stjórnmálamaður sem talar mikið en segir lítið - verð að segja að ég hafði, alveg fram að þessu, meira álit á henni
• Ef maður kysi í takt við frammistöðu fólks á þessum fundi myndi maður skila auðu
• Ef maður kysi í takt við hagfræðilegar forsendur stefnuskráa flokkanna, flytti maður af landi brott!

Bjóst við meira af þessum fundi, en það var greinilega alltof mikil óskhyggja að atvinnu-stjórnmálamenn fengjust til að ræða efnahagsmál á skynsömum nótum. Það kom mér ekki á óvart að ég fékk sama og engin svör við spurningu minni, í mínum villtustu draumum hefði Birgir Ármannsson stokkið upp á borðið og öskrað slagorð gegn landbúnaðarkerfinu og tollafyrirkomulaginu. Já, mínir villtustu draumar eru svei mér skrítnir.

Í ofanálag var þetta hræðilega illa sóttur fundur. Taldi ekki fjöldann en hann var í allra minnsta lagi. Svona 1/4 af salnum tengdist þeim sem sátu fyrir svörum eða þeim sem stóðu fyrir fundinum. Ekki mikið yfir 30 almennir fundargestir. Hitti Guðbjörtu Gylfa þarna, sem var skemmtilegt. Hafði ekki séð hana í ár.

Til að fyrirbyggja allan misskilning, þá styð ég hvorki Samfylkinguna né Ingibjörgu Sólrúnu. Hún fær hinsvegar kredit hjá mér fyrir nokkra punkta sem hún kom með á þessum fundi. Aftur á móti féll hún í áliti hjá mér, þar sem ég taldi hana meiri skörung en hún virtist þarna. Var með svör og málflutning meðal atvinnustjórnmálamanns en ekkert umfram það. Hafði sannarlega tækifæri til að láta ljós sitt skína en talaði þess í stað mikið en sagði fátt.

Fréttamannafundur í Camp David

Það var athyglisvert að fylgjast með fréttamannafundi B&B í Camp David áðan.
Þar sá maður muninn á Bush og Blair þegar kemur að því að svara fyrir stríðið. Annar svaraði í 5 orða setningum, sem hann endurtók a.m.k. tvisvar sinnum og talaði einsog hann væri með enskukennslu í sjónvarpinu "ee-vil peo-ple". Hinn svaraði spurningum fréttamannanna.

Nú eru fréttaskýrendur að velta svörum Tonys Blair fyrir sér. Minna er talað um enskukennsluna.

Hólmsteinn ex Machina

Í morgun á leið í skólann heyrði ég í átta-fréttunum um einhvern fund sem rithöfundar héldu um andlegt frelsi sitt. Þar töluðu m.a. Ragnar Aðalsteinsson og Hallgrímur Helgason.
Hallgrímur kom eitthvað inn á kenningu sína um "bláu höndina". Þegar hann hafði lokið máli sínu skaut Hannes Hólmsteinn Gissurarson og flutti Sálminn um Davíð.
Nú veit ég ekki hvort Hallgrímur hefur vitað af Hannesi en mér finnst það mjög fyndin tilhugsun ef Hannes hefur bara poppað þarna upp úr áhorfendahópnum.
Þetta er allavega mjög kómískt einsog maður sér þetta fyrir sér.... sannkallaður Hólmsteinn ex Machina.

Stríðsfangar

BBC hefur verið með ágæta umfjöllun um málefni stríðfanga. Í grein á BBC-vefnum, When are pictures of POWs propaganda?, er vitnað í breskan flugmann sem var í haldi Íraka fyrir 12 árum.

Although such images may be demoralising for the public back home, at least the families know their loved ones are still alive. "My family drew strange comfort from the fact that, even though I was in Iraqi hands, they knew I had survived the missile attack on my Tornado," Mr Nichol has said.

Ég skrifaði um málefni réttindalausu fanganna á Guantanamo fyrir rúmu ári síðan. Enn eru um 650 fangar þar og lúta sjálfsettum reglum hers þess lands sem vill kalla sig voldugasta lýðræðisríki heims.

Nýjustu fréttir frá Mið-Afríku lýðveldinu

Einsog Sverrir Jakobsson er búinn að benda á, þá er það helst að frétta frá Mið-Afríku lýðveldinu að nýr forsætisráðherra, Abel Goumba, hefur verið settur í embætti.
Menn eru ekkert að leita að nýjum mönnum frekar en fyrri daginn í M-A.L. - Goumba var forsætisráðherra í einn mánuð 1959 en '57-'58 var hann fyrst varaforseti og svo líka forseti "ríkisráðsins" (Government Council). Hann hefur verið leiðtogi stjórnarandstöðuflokksins Front Patriotique pour le Progrès. Hann er 76 ára.
Bozize foringi uppreisnarmannanna telst forseti frá 15. mars skv. mínum heimildum.
Hér má lesa ýmislegt um M-A.L.

The philosophical gulf between 41's gulf war and 43's gulf war

Maureen Dowd er þekkt fyrir kaldhæðni í pistlum sínum. Hún þarf hinsvegar ekkert að vera kaldhæðin þegar hún ber saman Persaflóastíð 41. og 43. forseta Bandaríkjanna. Staðreyndirnar eru nægilega kaldhæðnar sjálfar.
Sjá: The Perpendicular Pronoun

Ég mæli líka með lestri á nýjasta pistli Tómasar Friedman. Þar rekur hann í stuttu máli hvers vegna hann styður stríð gegn Saddam Hussein, en getur ekki skrifað undir þessa aðferðafræði.

President Bush is fond of cowboy imagery, so here's an image that comes to mind about our pending war with Iraq. In most cowboy movies the good guys round up a posse before they ride into town and take on the black hats. We're doing just the opposite. We're riding into Baghdad pretty much alone and hoping to round up a posse after we get there. I hope we do, because it may be the only way we can get out with ourselves, and the town, in one piece.

Svo rekur hann í stuttu máli hvernig þessi innrás sem Bandaríkjamenn eru að er gerð án þess að fullreynt hafi verið á diplómatíska lausn. Hann minnir m.a. á að síðast hittustu utanríkisráðherrar Bandaríkjanna og Íraks í Genf áður en innrás var gerð. Innrásin er gerð á röngum forsendur og það sem jafnvel verra er, "þjóðaruppbyggingin" sem þrarf að eiga sér stað í kjölfarið er líklegri til að mistakast, þar sem þetta er nánst sóló aðgerð Bandaríkjamanna (og Breta).

This column has argued throughout this debate that removing Saddam Hussein and helping Iraq replace his regime with a decent, accountable government that can serve as a model in the Middle East is worth doing [...]
such a preventive war is so unprecedented and mammoth a task — taking over an entire country from a standing start and rebuilding it — that it had to be done with maximum U.N legitimacy and with as many allies as possible.

Sjá: D-Day

Franskar kartöflur

Áðan varð mér það á að horfa á Jay Leno. Reyndar hló ég að einum brandara sem hann sagði í mónóloggnum, sem gerist ekki oft: Bandaríkjamenn nota seli og höfrunga til njósna og sprengjuleitar. You know you have no allies, when you have to turn to other species!
Í "Jay Walk" var fólk ekki sammála hvort Írland væri í Miðjarðarhafinu, Kyrrahafinu eða landlukið (og nágrannarnir eru? -Evrópa!).
Hvað um það, Bill O'Reilly frá Fox-stöðinni kom til Lenos og kallaði á alla Ameríkana að sniðganga franskar vörur (hér má lesa transcript af viðtali sem hann tók við franskan blaðamann og gefur til kynna hver málflutningur hans er). Annað sem hann kom inn á var að Bandaríkin hefðu bjargað Frökkum og ef það hefði ekki verið fyrir okkur þá væru þýska töluð í Frakklandi í dag og allir væru á Volkswagen.

Hvað um það, ég rakst á þessa síðu á netinu (í gegnum Kristján og Stellu), Belgianfries.com, þar sem segir m.a.:

In fact, the explanation is quite simple: in English, 'to french' means (or at least meant) 'to cut into lengthwise pieces'. You probably know 'frenched beans'. So logically, French Fries is short for 'frenched and fried potatoes'. In fact, the English call them 'chips', a word which has a similar meaning (a chipped piece of wood). (scr)

Ég verð samt að segja, talandi um að sniðganga vörur, að ég veit um fá uppátæki til "mótmæla" vitlausari en einmitt að sniðganga vörur frá hinni eða þessari þjóðinni. Ég skal eyða fleiri orðum í það við betra tækifæri.

Nú rétt í þessu var fréttaskýrandi að tala um það á BBCWorld hvað bandamenn Bandaríkjamanna væru litlar þungavigtarþjóðir, að ÍSLAND væri meðal þessara ríkja, land sem hefur ekki einu sinni sinn eigin her!!

Ég er friðarsinni. Þarf ég að segja fleira?

Nationalismi og ESB

Á fimmtudaginn fyrir tæpri viku fór ég á málþing um "Þjóðernishyggja, sambandsríkjastefnan og Evrópusambandið", þar sem Brendan O'Leary flutti gott erindi.
Þar sem ég sá að heil síða í Mogganum fór í viðtal við hann á laugardaginn, þá held ég að ég sé ekkert að reyna að endursegja það sem þarna kom fram. Það sem kom hinsvegar fram í örstuttu máli var að ESB sem "Bandaríki Evrópu" er ekki að ganga upp, nokkuð sem flestir raunsæir menn sjá og skilja.
Kenning hans um "herraþjóð" voru athyglisverðar og hægt að færa mjög góð rök fyrir henni, því miður.
Skemmtilegur fundur og nýttist nokkuð að hafa lesið Íslenska þjóðríkið e. Guðmund Hálfdánarson. Þar eru miklar pælingar um þjóðir og fleira sem þarna var rætt.
Reyndar kláraði ég aldrei Íslenska þjóðríkið alveg, þyrfti að klára hana einhvern daginn - ekki það að bókastaflinn sem ég á eftir að lesa telur líklegast núna einar 10-15 bækur! Ég er mjög duglegur að sanka að mér bókum, bæði kaupi ég alltof mikið af þeim og tek allar áhugaverðar bækur sem ég rekst á á bókasafninu (og safna svo sektum á þær þegar ég kemst ekki yfir að lesa þær). Spurning um að reyna að skipuleggja sig aðeins betur til að koma því í verk að lesa eitthvað af þessu.

Skólabókardæmi um afrískt valdarán

Á BBC-vefnum er valdaránið í Mið-Afríku lýðveldinu kallað skólabókardæmi um afrískt valdarán.
Í sömu fréttaskýringu kemur m.a. fram að landið var nýlega að ganga í gegnum ferli til að fá lán hjá IMF/Alþjóðabankinn, sem hefði borgað opinberum starfsmönnum og hermönnum.
Talið er að það muni skapa mikla ólgu ef sannast að Tsjad (Chad) hafi bakkað upp uppreisnarmennina. Á götum Bangui, höfuðborgar Mið-Afríku lýðveldisins, hafa sést arabískutalandi (Tsjaddar) og hefur það skapað töluverða tortryggni.

48h

Jæja, 48 stundir (46?) í innrás.
Að tilkynna svona lagað á degi heilags Patreks, fussusvei!

Skotinn Robin Cook hlýtur að vera stjarna dagsins, ræðan sem hann flutti í þinginu í dag var áhrifrík. Hann er einn af þessum stjórnmálamönnum sem maður sveiflaðist á milli þess að elska eða hata þegar hann var utanríkisráðherra, en nú er hann vissulega í náðinni.

Fleiri fréttir

Það er fleira í fréttum en að innrás inn í Írak sé væntanleg í vikunni.

Valdaránið í Mið-Afríku lýðveldinu er gagnrýnt af Sambandi Afríkuríkja (á BBC-vefnum er prófíll fyrir Bozize sem stendur á bak við uppreisnina).

Palestínska þingið felldi tillögu Arafats um forsætisráðherra, 49 á móti 22. Tillagan hefði haldið meiri völdum hjá forsetanum (Arafat). Eftir sem áður hefur forsetinn (Arafat) vald yfir öryggissveitunum, getur skipað og rekið forsætisráðherrann og hefur lokaorðið um samninga við Ísrael. Forsætisráðherrann (Abbas/Abu Mazen) hefur innanríkismál á sinni könnu. Abbas vill ekki taka við djobbinu fyrr en skýrt er hvert vald hans verður.

Vinir og samverkafólk syrgja Rachel Corrie, bandaríski friðarsinninn sem lést í aðgerðum Ísraelshers, þegar hún reyndi að verja palestínska borgara og eigur þeirra (líkt og nokkrir Íslendingar hafa gert undanfarið). Minnir mann á, á sama tíma og Bandaríkin eru hötuð í Arabaheiminum, að þjóðir eru aðeins stór hópur einstaklinga, sem allir hafa sjálfstæðar skoðanir, viðhorf og lifa sjálfstæðu lífi.

Og svo fréttin sem mér finnst einna sérstökust: Hans Adam af Lúxemborg fær aukin völd.

Three Amigos

Three Amigos
Þeir háu herrar sem nú funda á Asoreyjum eru svo samstíga að þeir ganga m.a.s. allir í eins fötum.

Bandaríkjamenn, himnaríki og helvíti

Ég hlustaði á þennan pistil í útvarpinu í gær. Góður punktur:

According to that faith there is such a thing as heaven - 86% of Americans, we are told by the pollsters, believe in heaven.
But much more striking to me, and much more pertinent to current world events, is the fact that 76% or three out of four people you meet on any American street believe in hell and the existence of Satan.
They believe that the devil is out to get you. That evil is a force in the world - a force to be engaged in battle.

Satt að segja hafði ég ekki heyrt þessar tölur áður og komu þær mér á óvart, ég bjóst ekki við þeim svona rosalega háum. Hélt að nær helmingi Bandaríkjamanna trúi á tilvist helvítis, ekki 3/4.

Uppreisn í Mið-Afríku lýðveldinu

Átök í Mið-Afríku lýðveldinu. Einhvern veginn hefur maður það á tilfinningunni að flestum sé nokk sama.
Þetta litla, 3,5 milljón manna ríki er eitt hið fátækasta í Afríku (PPP=$1300). Núverandi forseti, Patesse, hefur a.m.k. staðist sjö uppreisnartilraunir. Þetta virðist vera sú áttunda. Hann var kosinn forseti 1993 og er frá norðurhluta landsins. Ættflokkar frá suðurhluta landsins, sem eru betur menntaðir, höfðu fram að því haft töglin og halgdirnar í stjórnkerfi landsins og hefur Patesse ekki notið stuðnings meðal þeirra. Mikil ólga hefur verið í landinu og vakti það athygli þegar Khaddafi sendi her til Mið-Afríku lýðveldisins til að hjálpa Patesse til að ráða liðurlögum uppreisnar sem gerð var undir forystu fyrrverandi forseta landsins, Kolingba. Einnig hefur hann notið liðsinnis kongósku skæruliðasveitarinnar MLC undir forystu Jean-Pierre Bemba, sem hefur völd í norðurhluta L.l. Kongós.

Patesse var í útlegð á níunda áratugnum, sakaður um að hafa reynt að plotta gegn Kolingba, sem var forseti '81-'93. Patesse vann bæði Kolingba og David Dacko í kosningunum '93. Dacko steypti hinum sjálfkjörna keisara landsins, Jean-Bedel Bokassa, 1979 og var sjálfur forseti þangað til Kolingba kom honum frá völdum '81. Patesse aftur á móti var í stutta stund forsætisráðherra undir Bokassa 1976. Síðast var kosið 1999 og var Patesse þá sakaður um kosningasvindl.

Bokassa var talinn einn klikkaðasti týran Afríku í sinni tíð. Hann komst til valda 1965, þegar hann steypti fyrsta forseta landsins frá sjálfstæðinu 1960, David Dacko. Já, sá hinn sami Dacko og varð forseti þegar Bokassa var sjálfum steypt. 1962 gerði Dacko Mið-Afríku lýðveldið að eins flokks ríki og um svipað leyti fékk hann Bokassa til að verða yfirmann nýlega stofnaðs hers landsins. Bokassa hafði unnið sig upp í franska hernum, m.a. í Indókína og var kapteinn þegar hann var kallaður heim til að taka við hernum. Allt var komið í kaldakol 1965 og Bokassa steypti Dacko. Sjö árum síðar gerði hann sig að forseta til æviloka og 1977 lýsti hann sjálfan sig keisara og breytti nafni landsins í Mið-Afríku keisaradæmið. Keisarinn hafði mikið dálæti á Napóleon og bar krýningarathöfnin þess merki, sem kostaði ígildi þjóðartekna landsins það árið. Hann hirti mestmegnis allar útflutningstekjur landsins af demöntum og bjó í höll sem hæfði hvaða keisara sem er. Valery Giscard d'Estaing, fyrrv. Frakklandsforseti og núverandi ritstjóri stjórnarskrár ESB heimsótti keisarann reglulega til að fara í veiðiferðir með honum. Sú saga gekk fjöllunum hærra að Bokassa væri gefinn fyrir menn - þ.e.a.s. í matinn. Sagt var að pólitískir andstæðingar hans enduðu ósjaldan ofan í potti í eldhúsi keisarahallarinnar. "Mannætu-keisarinn" var hann m.a.s. stundum kallaður og segir sagan að leyfarnar af leiðtoga stjórnarandstöðunnar hafi fundist í stórri kæligeymslu keisarahallarinnar, þó áreiðanlegri heimildir hermi að það hafi verið kennari nokkur sem hafði verið saknað í nokkurn tíma. Tími Bokassa var timi ógnarstjórnar en þó ríkti nokkur stöðugleiki í landinu og var uppbygging infrastrúktúrs nokkur á tímabili.
Bokassa var steypt með aðstoð franskri fallhlífahersveit 1979. "Keisaralegi herinn" hleypti ekki af einu einasta skoti til varnar keisaranum. Nokkru áður hafði hinn keisaralegi her drepið um 100 skólabörn eftir skipun keisarans, eftir kvartanir yfir skólabúningum sem skylda var að kaupa af verksmiðju keisarans. Vakti það að vonum mikil viðbrögð. Hann flúði til Fílabeinsstrandarinnar og síðar Frakklands. Hann sneri aftur '86 og var hann dæmdur til dauða fyrir morðin á skólabörnunum og öðrum glæpum, en sýknaður af mannáti, sem miklar sögur voru um að hann stundaði. Dauðadóminum var breytt í fangelsisvist en honum var loks sleppt úr fangelsi '93 og að lokum lést hann þremur árum síðar, 75 ára að aldri.
Heimildir: BBC o.fl.

Uppfært 16/3: Svo virðist sem valdaránið hafi takist.

Þjóðernishyggja, sambandsríkjastefnan og Evrópusambandið

Málþing Stofnunar um stjórnsýslufræði og stjórnmál þann 13. mars í samstarfi við breska sendiráðið. Aðalfyrirlesari verður Brendan O'Leary forstöðumaður við Solomon Asch Center for the Study of Ethnopolitical Conflict og prófessor í stjórnmálafræðum við University of Pennsylvania. Stutt innlegg munu ennfremur flytja Guðmundur Hálfdanarson, prófessor í sagnfræði við Háskóla Íslands, ennfremur Ólafur Stephensen aðstoðarritstjóri Morgunblaðsins, sem hefur oft gert þjóðernishyggju að umfjöllunarefni í greinum í blaðinu og skrifaði á sínum tíma MSc-ritgerð við LSE um minnihlutaþjóðernishyggju í Evrópusambandinu. Fundar- og umræðustjórnendur verða Arnar Másson stjórnmálafræðingur og Davíð Logi Sigurðsson sagnfræðingur, stundakennarar í námskeiði um þjóðernishyggju og þjóðernisátök við stjórnmálafræðiskor Háskóla Íslands. Fimmtudag 13. mars kl. 16.00-18.00 í Lögbergi stofu 101

Þó ég hafi engan tíma til þess, þá er ég hræddur um að ég geti ómögulega sleppt þessum málþingi. Enginn smá titill og vonandi að það standi undir nafni.

ps. Það var verið að benda mér á þetta: grein eftir Reyni Traustason á Blaðamannafélagsvefnum.

Skattahækkanir

Tölfræðikennarinn minn leynir á sér: Skattahækkun er skattahækkun, segir fjármálaráðuneytið.
Ég hef heldur aldrei skilið hvernig það getur talist "skattalækkun" þegar "tekjur aukast og þar með skattarnir", þegar hlutfall tekna sem fer í skatta hækkar (notabene: hlutfallið, ekki bara upphæðin). Ég hef heldur ekki skilið hvernig Geir frændi fær það út að "skattarnir hækka í góðærinu", þegar það hlýtur að hægja á uppganginum þegar jaðarskattar eru greinilega óhagstæðir (a.m.k. skv. málflutningi stjórnarherranna).

Sigurður skrifaði líka annan pistil á Heim.is, sem vitnað hefur verið í: Dr. Jekyll og Seðlabankinn

ps. Ég er ansi sáttur við ritstjórn NYT þessa dagana, fyrst "No to War" á sunnudaginn og í dag gagnrýnir ritstjórnin Bush-stjórnina (réttilega) fyrir framgöngu hennar í málefnum fanganna í Guantanamo.

Áfrýjunardómstóll íhaldsmanna

Einn er sá dómstóll í Bandaríkjunum sem íhaldssamari er en flest annað og er alræmdur fyrir það. Umræddur dómstóll er United States Court of Appeals for the Fourth Circuit.
Hið stórgóða New York Times Magazine er með ítarlega umfjöllun, The Power of the Fourth, um áfrýjunardómstólinn. Afar löng grein en ofar áhugaverð. NYT Magazine er ekki eitthvað götublað sem prentar hvað sem er. Engu að síður fær dómstóllinn óblíða útreið í greininni. Hvers vegna? Vegna þess að dómstóllinn hefur trekk í trekk dæmt með ótrúlegum hætti. Ef svo "illa" vill til að frjálslyndir dómarar sem bera réttindi einstaklingsins fyrir brjósti dragast í meirihluta þriggja manna dómstóls (sem tölva velur random úr hópi 12 dómara við réttinn) er málinu yfirleitt skotið til en banc ákvörðunar, þar sem "frjálslyndisvillan" er leiðrétt af meirihluta dómaranna, sem voru flestir skipaðir af Reagan eða Bush Sr.
Dómstóllinn fer með mál Virginíu, Vestur-Virginíu, Maryland, Norður-Karólínu og Suður-Karólínu. Ótrúlega hátt hlutfall dómaranna eru fyrrverandi starfsmenn eða aðstoðarmenn Jesses Helms eða Stroms Thurmond, eða þeim tengdir. Dómstóllinn dæmir nær alltaf í takt við kenningar íhaldssamra júrista, judicial restraint, í málum á borð við jafnrétti, fóstureyðingar o.fl.

Nefnd eru dæmi um m.a. ótrúlegan "rökstuðning" dómstólsins í málum dauðadæmdra manna og rökstuðningurinn í máli Lísu Ocheltree, sem kærði vinnustað sinn fyrir að gera ekkert í kynferðislegu áreiti sem hún varð fyrir (hún var eini kvenstarfsmaðurinn í verksmiðju fyrirtækisins).

A co-worker pinched the nipples of a mannequin while another fell to his knees and simulated oral sex on it. A co-worker teased her with a dirty song while others, including her supervisor, laughed at the show. A colleague tried to get her to react to a photograph of a man with his genitalia pierced. During Ocheltree's trial, a male co-worker said that the other men would routinely fondle the mannequins because they knew it bothered Ocheltree.
Ocheltree complained about the environment during an employee meeting, and she was rebuffed repeatedly when she tried to get an audience with the company's senior executives. After about 18 months at Scollon, she was fired. A federal judge summarily dismissed her complaint, but, representing herself, she appealed that judgment to the Fourth Circuit, which determined that she had grounds for trial. A jury awarded Ocheltree $7,280 in compensatory damages and $400,000 in punitive damages. The judge reduced the damages to $50,000 because Scollon is a small business. [...] Scollon Productions appealed the jury's verdict to the Fourth Circuit.

Málið kom fyrir dóminn, þar sem þrír dómarar, tveir íhaldsmenn í meirihluta, sýknuðu fyrirtækið. Svo vitnað sé í Karen Williams, dómara (sem var skipuð '92 af Bush Sr. eftir ábendingu Thurmond, sem er stórvinur pabba hennar, þeir "double-deituðu" víst saman, sem á þeim tíma var forseti öldungadeildar S-Karólínu):

Williams wrote that there was no reason to believe that the vulgar atmosphere in the workshop had anything to do with Ocheltree's presence or the fact that she was a woman. The incidents were isolated, and the rest was banter, she said. The courts shouldn't treat women preferentially by insulating them from everyday insults. And further, she added, there was some indication that Ocheltree herself was not a ''model of femininity.''

Tvær stjörnur íhaldsmanna meðal dómara og væntanlegir kandídatar Bush forseta ef hann þarf að skipa hæstaréttardómara eru þeir Luttig og Wilkinson. Í einu málu sem kom fyrir dóminn sagði Wilkinson lögreglumenn ekki hafa brotið stjórnarskrárbudinn rétt fanga þegar þeir skyldu hann eftir handjárnaðan við stöng á bílastæði um miðja nótt og hringdu svo í lögregluna í næstu sýslu til að handtaka hann:

The officers had tied Robles to a pole in a parking lot in the middle of the night with a note at his feet stating that he was wanted on an outstanding traffic warrant by a neighboring county. Wilkinson, while condemning the officers for behaving like Keystone Kops, said that they could not have known that they were violating Robles's constitutional rights because it had never been specifically enunciated that what they did was such a violation.

Reyndar er þetta nefnt sem eitt af fáum dæmum þar sem Wilkinson og Luttig greindi á.
Luttig aftur á móti áorkaði því að dæma svokallaðan "Violence Against Women Act" ekki í samræmi við stjórnarskránna. Hann var þar á móti tveimur frjálslyndum dómurum sem dæmdu með honum í málinu þegar það kom fyrir dómstólinn. Málinu var vísað til en banc, þar sem "frjálslyndisvillan" var leiðrétt. Þetta varð til þess að Hæstiréttur Bandaríkjanna fékk málinu áfrýjað til sín og 5 dómarar af 9 dæmdu í takt við það sem Fjórði áfrýjunardómstóllinn hafði dæmt. Sá úrskurður gildir sem landslög, ekki lögin, sem átti að verja konur gegn ofbeldi sem var sérstaklega beint að þeim vegna kynferðis. Áður höfðu 15 aðrir áfrýjunardómarar tekið málið fyrir (5 dómstólar) en Lutti var sá 18. og sá eini sem dæmdi þau ekki í samræmi við stjórnarskránna. Svo vitnað sé í greinina í NYTM:

And it is true that the Fourth Circuit is the appellate court closest in thinking to the Rehnquist Court. But the relationship is symbiotic: the Fourth Circuit does not just imitate; it also initiates. It pushes the envelope, testing the boundaries of conservative doctrine in the area of, say, reasserting states rights over big government. Sometimes, the Supreme Court reins in the Fourth Circuit, reversing its more experimental decisions, but it also upholds them or leaves them alone to become the law of the land.

Nokkrar staðreyndir um dómstólinn (fengnar úr áðurnefndri grein): Frá 1973-95 breytti Fjórði áfrýjunardómstóllinn 12% þeirra dauðarefsingardóma sem komu fyrir dómstólinn. Meðaltalið yfir öll Bandaríkin er 40%! Í þeim málum sem koma fyrir dómstólinn og kynferðisleg áreitni hefur verið kærð dæmir hann meintu fórnarlambi í vil í aðeins 21% tilfella. Meðaltalið yfir öll Bandaríkin er 39% og í áfrýjunardómstólnum í New York, sem er að meirihluta skipaður af Demókrötum, er hlutfallið 80%!
Það er ekki úr vegi að ljúka þessu á orðum Deboruh Sontag, sem skrifar greinina í NYTM:

Legal scholars talk about the pendulum swinging from liberal to conservative, from a preoccupation with individuals' rights to a preoccupation with states' rights, and suggest that, in time, it will swing back once more. It would certainly help many Americans sustain their faith in the system if the courts could find their equilibrium, if they could become less ideological, less predictable and less political. That doesn't appear to be on the horizon, though, not in the foreseeable future. In the historic site in Richmond where the Confederacy once thrived, the United States Court of Appeals for the Fourth Circuit is ushering in the 21st century.

Tilvitnanir: © 2003 The New York Times Company.

Hannes Hólmsteinn!

Það er varla hægt að skrifa nafn þessa manns öðruvísi en með upphrópunarmerki.
Ég horfði á víðfræga umræðu í Silfri Egils frá því á sunnudag á vídjói í gær. Þvílíkt og annað eins. Enginn kom vel út úr þessu, þó ekki vilji ég meina að Egill hafi staðið sig jafnilla og sumir eru að tala um.
Fréttablaðið á "óþekkta" eigendur, sem flestir þykjast engu að síður vita hver/hverjir er(u). Gott og vel, það var ekki umræðuefnið í sjálfu sér í þessum þætti, enda hverju myndi það skila? Gunnar Smári neitar að gefa það upp og eigendurnir vilja ekki gangast fyrir eign sinni. Það var því allt í lagi af Agli að stoppa þá umræðu.
Samfylkingar-Páll frá Seltjarnarnesi stóð á öndinni við að garga að Fréttablaðið hefði logið að lesendum sínum. Málið snérist um hvort Hreinn Loftsson hefði tjáð sig um málið eða ekki. Hann gerði það ekki opinberlega og vildi ekki láta vitna í sig, ég sá ekki "stóra hneykslið" í þessum vinnubrögðum við gerð fréttarinnar. Bæði Fréttablaðið og önnur blöð hafa verið uppvís að mun verri vinnubrögðum en þetta og ekki þótt neitt stórmál.

Talandi um stórmál, það eru menn sem eru vondir við Davíð Oddsson!! - skríkti Hannes margsinnis.
Forsætisráðherra stakk sér sjálfviljugur út í forarpyttinn þar sem hann er dýpstur í þessari umræðu. Framganga hans varð ekki til að afla honum virðingar og trausts hjá þeim sem þetta skrifar, þvert á móti.
Nú er ég líklegast orðinn persona non grata í huga Hannesar Hólmsteins, minna þarf ekki þegar maður efast um guðdómlegt vald hins mikla leiðtoga.

Hannes kom á Viðskiptaþing hérna í HR um daginn. Þar flutti hann sama fyrirlesturinn og ég hef heyrt a.m.k. þrisvar sinnum um hvernig Ísland getur orðið ríkasta land í heimi (fyrir tilstuðlan Davíðs Oddssonar) og hvernig við höfum það sem við höfum þökk sé hinum mikla leiðtoga (sem fær auðvitað mynd af sér á góðum stað í glærusjóvinu - enda hló fólk þegar hún birtist). Þegar komið var að spurningum voru það ekki útlistingar á hvernig við gætum orðið ríkust þjóða heimsins heldur frekar spurningar um komandi kosningar (þetta var í febrúar, áður en Fréttablaðið fór í enn eina "krossferðina" gegn Davíð og hann mundi eftir því að Jón Ásgeir ætlaði að múta honum). Nema hvað, Hannes fékk spurningu um persónudýrkun og að vonum hló allur salurinn.

Hannes er gæddur þeim eiginleika að hann getur fengið góðan málstað til að hljóma hræðilega. Honum er líka fyrirmunað að sjá hlutina í heilbrigðu ljósi snerti þeir persónu eða starf Davíðs Oddssonar. Hann greinir ekki aðalatriðin frá aukaatriðunum þegar Davíð á í hlut - svo einfalt er það. Það er bara einn sannleikur þegar svo ber undir: Davíð hefur rétt fyrir sér.
Þetta fíaskó undanfarna daga er gott dæmi, þar hefur Davíð orðið tvísaga um fund þeirra félaga í London, annarsvegar sagði Hreinn sig úr einkavæðingarnefnd eða ekki. Og það að þá greini á, Davíð og Hrein? Nei, algjört aukaatriði! Algjört aukaatriði! Aðalatriðið er hinsvegar að Jón Ásgeir hefur orðið margsaga í þessu máli ... o.s.frv.

Það er erfitt að skilja hvernig annars gáfaðir menn og vel af guði gerðir í marga staði geti orðið svona gjörsamlega blindir á allt sem varðar eina persónu. Maður getur e.t.v. reynt að skilja það þegar fólk er systematískt heilaþvegið, einsog N-Kórea er besta dæmið um í dag - þar sem hinn mikli leiðtogi býður m.a.s. lýðnum góða nótt í gegnum útvarp sem aldrei má slökkva á. Lofið verður á endanum oflof. Verst að Hannes skuli ekki sjá það.

Carter

Greinin eftir Jimmy Carter í New York Times í dag er ansi beinskeytt, a.m.k. ef haft er í huga að hún er skrifuð af atvinnudiplómata.
Just War — or a Just War? - m.a.s. orðaleikurinn í yfirskriftinni er hvass.
Hann segir m.a.

As a Christian and as a president who was severely provoked by international crises, I became thoroughly familiar with the principles of a just war, and it is clear that a substantially unilateral attack on Iraq does not meet these standards. This is an almost universal conviction of religious leaders, with the most notable exception of a few spokesmen of the Southern Baptist Convention who are greatly influenced by their commitment to Israel based on eschatological, or final days, theology.

Svo nefnir hann fimm ástæður sem hann telur þurfa fyrir "lögmætri" árás:

• The war can be waged only as a last resort, with all nonviolent options exhausted.
• The war's weapons must discriminate between combatants and noncombatants.
• Its violence must be proportional to the injury we have suffered.
• The attackers must have legitimate authority sanctioned by the society they profess to represent.
• The peace it establishes must be a clear improvement over what exists.

Að lokum segir hann:

What about America's world standing if we don't go to war after such a great deployment of military forces in the region? The heartfelt sympathy and friendship offered to America after the 9/11 attacks, even from formerly antagonistic regimes, has been largely dissipated; increasingly unilateral and domineering policies have brought international trust in our country to its lowest level in memory. American stature will surely decline further if we launch a war in clear defiance of the United Nations. But to use the presence and threat of our military power to force Iraq's compliance with all United Nations resolutions — with war as a final option — will enhance our status as a champion of peace and justice.

Tilvitnanir: © 2003 The New York Times Company.

Í dag birtist líka leiðari í NYT, Saying No to War, þar sem segir m.a. "If it comes down to a question of yes or no to invasion without broad international support, our answer is no." Held að ritstjórn dagblaðs geti ekki gefið skýrari skilaboð um stefnu sína en þetta.

Búlgaría

Þetta er ansi skondinn pistill, alveg á mörkunum að úthúðu heilu landi svona. Hinsvegar er þetta dagssatt: Bush's Warsaw War Pact

Aukinheldur frá Dowd: Bush Ex Machina

Bad boy Billy

Sumir eru snillingar í að koma sjálfum sér í fréttirnar.

Heimildamynd um Grameen bankann

Ég mæli með að áhugasamir horfi á hollensku heimildamyndina Framfaraspor (Signature of Change) á RÚV kl. 20:50. Myndin fjallar um Grameen banka í Bangladesh sem lánar fátæklingum fé, allt niður í 1-2 dollara. Viðskiptavinir bankans eru nær eingöngu fátæklingar, mest konur. Mjög merkilegt.
Ég heyrði af þessum tiltekna banka hjá Jóni Ormi, en fleiri slíkir bankar eru starfræktir víðsvegar um heiminn. Þessi þykir einkar vel heppnaður. Hann er líkt og svo margir aðrir sambærilegir bankar sem lána til fátæklinga, stofnaður af hugsjónamanni, prófessor Muhammad Yunus. Ég bíð því spenntur að sjá þessa mynd.

Survival Kit

Tómas Friedman skrifaði fínan pistil í gær, My Survival Kit.
Hann fjallar um paranojuna sem ríkir í Bandaríkjunum og segir m.a.

Say you're driving home and, on your way, there is a terror alert that someone has released poison into the air. Your wife is home and has sealed herself into your family's "safe room" with duct tape and plastic wrap. When you arrive home, does your wife unseal the room to let you in or not? Hmmmmm. I suggested he ask Miss Manners — or a marriage counselor.

Hann minnist líka á milljarðana 32 (í óskráðum dolluraseðlum) sem Tyrkir vilja fá sem "þóknun" fyrir að leyfa innrásarliðinu að hafa aðstöðu í landinu.

I want to help the Turks, but you could almost hear them laughing at us, saying, "These Americans are so obsessed with Saddam and Osama, let's shake them down a little."

Að lokum lýsir hann hvernig "survival kit" hann ráðleggur fólki að útbúa, allt það sem fólk þarf til að lifa eðlilegu lífi. Og líkur með orðunum.

Leave the cave-dwelling to Osama.

Góður boðskapur það.

Count the kisses

Stundum er gott að hafa vott af high context culture í menningu þjóða. Frakkar (og reyndar Ítalir líka) er þekktir fyrir að gefa ýmislegt til kynna með líkamstjáningu (body language). Frönsk líkamstjáning getur gefið ýmislegt til kynna einsog þetta dæmi sýnir: Strict pecking order at Paris summit

Marshall eða "martial"?

Skemmtilega uppbyggð krítík hjá Paul Krugman í NYT í dag: The Martial Plan

Pollack í NYT

Mér finnst Kenneth M. Pollack ekki sannfærandi í málflutningi sínum í New York Times í dag (A Last Chance to Stop Iraq). Hann virkar einsog maður í nauðvörn að berjast fyrir sinn málstað.
Hann rekur hvernig "dúfurnar" hafa alltaf haft rangt fyrir sér. Saddam sé búinn að sýna að hann svífst einskis og...

He has been anything but circumspect about his aspirations: He has stated that he wants to turn Iraq into a "superpower" that will dominate the Middle East, to liberate Jerusalem and to drive the United States out of the region. He has said he believes the only way he can achieve his goals is through the use of force. Indeed, his half-brother and former chief of intelligence, Barzan al-Tikriti, was reported to say that Iraq needs nuclear weapons because it wants "a strong hand in order to redraw the map of the Middle East."

Þetta finnast mér hæpin rök. Ég einfaldlega sé ekki hvernig í ósköpunum Saddam ætti að geta hrint þessum áformum í framkvæmd. Enda ef hann gerði það yrði gengið frá honum um leið, réttilega.

Jú, Pollack viðurkennir að það sé líklegast rétt að "fear of retaliation kept Iraq from using chemical weapons against coalition forces during the gulf war".
Svo ítrekar hann hvað Saddam sé klikkaður og heldur áfram:

Most ominous today, we have heard from many intelligence sources — including some of the highest-level defectors now in America and abroad — that Saddam Hussein believes that once he has acquired nuclear weapons it is the United States that will be deterred. He apparently believes that America will be so terrified of getting into a nuclear confrontation that it would not dare to stop him should he decide to invade, threaten or blackmail his neighbors.

Og diplómatíska leiðin er fullreynd eða hvað? Munurinn er líka sá að ef Saddam ræðst inn í eitthvert nágrannaríkja sinna munu allir nágrannar hans, Evrópa og allir hinir með glöðu geði ganga frá honum.

En það besta er eftir, hvað segir Pollack um Norður-Kóreu?

America has never encountered a country that saw nuclear weapons as a tool for aggression. During the cold war we feared that the Russians thought this way, but we eventually learned that they were far more conservative. Our experts may be split on how to handle North Korea, but they agree that the Pyongyang regime wants nuclear weapons for defensive purposes — to stave off the perceived threat of an American attack. The worst that anyone can suggest is that North Korea might blackmail us for economic aid or sell such weapons to someone else (with Iraq being near the top of that list). Only Saddam Hussein sees these weapons as offensive — as enabling aggression.

Einmitt það, já. Norður-Kórea er bara að þessu til að spila póker en Saddam á eftir njúka hálfan heiminn. Nú ef hann gerir það ekki, þá mun hann kúga, blakkmeila, nágrannaþjóðirnar með kjarnorkuvopnunum sínum. Hinsvegar er það ekki eins slæmt þegar að Crazy-Kim er kominn með kjarnorkuvopn, þá bara semjum við við hann, í versta falli mun það kostar svolítið.

Finally, [...] Saddam Hussein to be an incorrigible optimist who willfully ignores signs of danger. Consider that on at least five occasions over the last three decades, he has embarked on foreign policy adventures that nearly destroyed him: his attack on Iraq's Kurds in 1974 (which might have ended in an Iranian assault on Baghdad if the shah of Iran had not unexpectedly decided to double-cross the Kurds instead); his invasion of Iran in 1980; his invasion of Kuwait in 1990; his assassination attempt against former President Bush in 1993; and his threatened attack on Kuwait in 1994. In each case, he took a course of action that we know even his closest advisers considered extremely dangerous.

Merkilegt þetta með banatilræðið '93, það hefur orðið að þessum stóra atburði. Árásir á Kúrda; enginn er að draga úr þeim. Reyndar telur Pollack ekki upp fræga árás 1988 þar sem notuð voru efnavopn. Pollack kallar hann "inadvertently suicidal" og hvernig hann hefur misreiknað sig í ákvarðanatöku í gegnum tíðina. Já, Saddam er ekki bara klikkaður, hann er klaufskur líka, hættuleg blanda. Hann svífst einskis til að halda völdum. Það er hinsvegar alveg ljóst að hann verður fyrst virkilega hættulegur heiminum þegar/ef ráðist verður inn í Írak. Ringulreiðin sem fylgir í kjölfarið verður ekki síst hættuleg. Það er hinsvegar ekki á það bætandi að hafa almenningsálitið um mestallan heim gegn innrás. Það getur af sér jafnvel enn meiri vandræði fyrir heiminn en Saddam mun nokkurn tímann koma honum í.

Fyrrum CIA-analystinn Pollack líkur svo greininni með orðunum:

Given Saddam Hussein's current behavior, his track record, his aspirations and his terrifying beliefs about the utility of nuclear weapons, it would be reckless for us to assume that he can be deterred. Yes, we must weigh the costs of a war with Iraq today, but on the other side of the balance we must place the cost of a war with a nuclear-armed Iraq tomorrow.

Þarna liggur ágrenningurinn. Ágrenningurinn er ekki um hvort Saddam sé klikkaður, eigi hættuleg vopn eða hafi drepið og kúgað eigin þjóð og aðrar. Ágrenningurinn er annars vegar hvort hann muni vera hættulegur fyrir svæðið með hernaði og hinsvegar hvort innrás (án stuðnings alþjóðasamfélagsins) sé "réttmæt" aðgerð. Kosturinn við "útlegðarhugmyndina", hvort sem hún er svo framkvæmanleg eða ekki, sem ég er hæfilega skeptískur á, er að hún "leysir" bæði ágrenningsefnin. Saddam væri frá og komið í veg fyrir að aðgerðir Bandaríkjamann verði vatn á myllu öfgamanna, sem eru oft snjallir pöpulistar.
Það ömurlegasta af þessu öllu er síðan sú staðreynd að ef fram fer sem horfir þá mun einn maður brosa breiðar en allir aðrir. Maðurinn sem hefur fengið sitt fram. Nafnið er Osama.

Írska ævintýrinu lokið?

Athyglisvert: Ireland, Once a Celtic Tiger, Slackens Its Stride

Heimspeki Peters Singer

Að sjálfsögðu leið ekki á löngu að ég var búinn að lesa greinina Unspeakable Conversations. Þrátt fyrir að hafa lofað sjálfum mér að forgangsraða rétt, svona er þetta.
Þessi grein er mjög áhugaverð og vekur upp mjög athyglisverðar spurningar. Allt frá universal spurningunni hvort fólk sem maður allt að því fyrirlítur fyrir skoðanir sínar eigi að vera "þaggað niður" og sniðgengið í umræðu eða skorað á hólm í opinni umræðu og rökræðu yfir í spurninguna sem Peter Singer hefur sett fram og annaðhvort setur fólk í vanda að svara eða vekur með því hroll.
Fyrir mig sem er of afstæðuhygginn til að geta leyft mér þann munað að neita fólki sem hefur "rangar" skoðanir að tjá sig er það athyglisvert hvernig afstaða Harrietar Johnson, sem greinina skrifar, breytist til að rökræða við prófessor Singer.
Harriet McBryde Johnson er mannréttindalögfræðingur sem sérhæfir sig í málefnum fatlaðra. Hún hefur verið bundin við hjólastól mest allt sitt líf og er haldin ólæknandi vöðvarýrnunarsjúkdómi. Hún er tengd samtökunum Not Dead Yet sem eru samtök fatlaðra (hreyfihamlaðra) sem berjast gegn lögleiðingu líknardrápa auk þess sem samtökin stóða m.a. að mótmælum í Princeton háskóla þegar Peter Singer var skipaður þar prófessor.
Peter Singer er prófessor í Princeton sem heldur því fram að samfélagið eigi að leyfa foreldrum að eyða nýfæddum börnum sínum sem eiga enga möguleika á mannsæmandi lífi (en er líka frægur fyrir bók sína Animal Liberation).

Fyrir mig sem aðdáanda skrifa Johns Stuarts Mill og hófsams nytjastefnumanns setja kenningar prófessors Singer mig í bobba. Ekki það að ég get strax sett frá 120 rök fyrir því að þessi kenning hans sé beinlínis röng, þá get ég líka séð nokkra mjög athyglisverða punkta í henni. Þrátt fyrir að kenningin sé röng að mínu viti, þá varpar hún upp fjölmörgum spurningum, einsog velígrundaðar kenningar gera gjarnan þó þær gangi ekki upp. Mörgum spurningum sem ég lendi í vandræðum með að svara að fullu, öðruvísi en að vera í mótsögn við sjálfan mig í öðrum fullyrðingum og skoðunum.

Ef fólk hefur áhuga á heimspeki og ekki síst áhuga á umræðunni um frjálsar fóstureyðingar, þá er þessi grein mjög áhugaverð.

Osama, Írak og allt það

Í dag skrifa Thomas Friedman og Maureen Dowd pistla í NYT.
Friedman skrifar m.a.:

France, China and Russia have to get serious, but so do we. The Bush talk that we can fight this war with just a "coalition of the willing" — meaning Latvia, Lithuania and Estonia — is dangerous nonsense. There is only one coalition that matters to the average American and average world citizen. It is one approved by the U.N. and NATO. We may not be able to garner it, but we need to be doing everything we can — everything — to try before we go to war.

Reyndar finnst mér pistill Maureenar mun skemmtilegri í dag.
Hún segir m.a.:

In the past, Condi Rice has implored the networks not to broadcast the tapes outright, fearing he might be activating sleeper cells in code.
But this time the administration flacked the tape. And Fox, the official Bush news agency, rushed the entire tape onto the air.
So the Bushies no longer care if Osama sends a coded message to his thugs as long as he stays on message for the White House?
To get Saddam, the Bush administration is even willing to remind the American public that it failed to get bin Laden. Its fixation on Saddam seems to have blinded it to the possibility that Osama might be perversely encouraging America in this war.
The administration and Al Qaeda both have a purpose for invading Iraq, and both want a regime change.

Maureen er ein fárra kvenna sem skrifa lipra pistla um heimsmálin. Hún hefur skemmtilegan stíl, bland af kaldhæðni, ímynduðum "leikþáttum", stórorðum yfirlýsingum og hæfilegri ósvífni. Einsog t.d. þessi pistill sem hefst á orðunum: "Osama bin Laden came to the rescue of George W. Bush yesterday."

Nýtt land

Í dag hittumst við Þórir og borðuðum saman. Síðan skuttlaði ég honum í Bókhlöðuna og kíkti inn með honum. Erindið var að leita að heimildum fyrir heimildaritgerð sem hann er að skrifa um sem snertu Vilmund Gylfason. Fórum á Þjóðdeildina og Þórir fann einhver laganúmer (eða eitthvað) sem hann var að leita að í Löglegt en siðlaust, þeirri stórgóðu bók Jóns Orms, en á meðal fletti ég í gegnum Nýtt land, tímaritið sem Vilmundur og fleiri gáfu út haustið 1981 (eftir "Alþýðublaðsdeiluna").
Nema hvað, það sem mér fannst mjög merkilegt við að fletta þessu rúmlega 21 árs gamla blaði var að megnið af greinunum höfðuðu til mín. Þarna voru, fyrir utan sagnfræðilegar greinar Vilmundar um m.a. Martein Lúther og Héðinn Valdimarsson, greinar um Afganistan, Íran, klofninginn í Sjálfstæðisflokknum, lýðræði (eða öllu heldur lýðræðisleysi) í verkalýðsfélögum... mestallt greinar sem er nú, 21+ ári seinna, áhugavert að lesa í ljósi sögunnar.
Það sem var rangt með spánna um Afganistan var að stríðið þar var ekki Víetnam 2 heldur miklu verra. Greinarnar um Khomenei (Kómení einsog það var skrifað í blaðinu) væru áhugaverðar fyrir mig að lesa, ekki síst grein Vilmundar þar sem hann ber hann saman við Martein Lúther.
Ég ætlaði alltaf að kíkja í þessi blöð fyrir tæpum tveimur árum síðan en ekkert varð úr því. Ég á hinsvegar örugglega einhvern tímann eftir að kíkja í þetta við tækifæri.
Sem minnir mig á það, af hverju er ekki fyrir löngu búið að gera sjónvarpsþátt um ævi og baráttu Vilmundar?? Þetta er einhver litríkasta persóna íslenskra stjórnmála á 20. öld. Ein bók, bók Jóns Orms, hefur verið skrifuð um hann (1985) og ein BA-ritgerð við sagnfræðiskor árið 1997, eftir því sem ég kemst næst. Það er kannski eina vonin að Hannesi Hólmsteini detti í hug að gera þátt um hann.

Amerísk aðstoð 2004

Skv. þessari frétt MET er þetta meðal þess sem plön Bush-stjórnarinnar um erlenda aðstoð fyrir árið 2004 kveða á um (engan veginn tæmandi listi, aðeins valið úr það merkilega, heildarfjárhæðin er $28,5 milljarðar):

• Ísrael: $2,1 milljarður í hernaðaraðstoð
• Egyptaland: $1,3 milljarðar í hernaðaraðstoð
• $150 million is set aside for the Middle East Partnership Initiative which seeks to promote "democratization and good governance in the Arab world".
• Tyrkland: $200 milljónir til að hjálpa við að greiða skuldir. "The money for Turkey, which excludes military assistance, makes up 90 percent of the US aid package for all of Europe and Eurasia."
• Palestína: $75 milljónir.
• Jórdanía: $250 milljónir.
• Líbanon: $32 milljónir.
• Bahrein (sem hefur álíka tekjur per mann og S-Kórea): $25 milljónir.
• Jemen: $15 milljónir í hernaðaraðstoð (2m. í fyrra).
• $20 milljónir til friðargæslu á N-Írlandi og Kýpur.
• Íraska stjórnarandstaðan fékk $25 milljónir í ár og í fyrra. 2004 er ekki gert ráð fyrir einu einasta centi. Vísbending?
• Afganistan: $150 milljónir í byggingu infrastrúktúrs.
• Pakistan: $200 milljónir.
• Baráttan gegn AIDS/HIV: $450 milljónir.
• Baráttan við S-Amerísk "anti-drug programs": $731 milljónir.

Það var og. Ef einhver aðstoð hefur verið veitt til prógramma sem er styðja frelsi kvenna til fóstureyðinga, þá er það alveg örugglega mistök og verða mjög líklega leiðrétt um leið og þau komast upp.

30 ára frelsi

US abortion debate intensifies

while the president has said that in its landmark 1973 Roe v. Wade case, which legalised abortion, the Supreme Court "overstepped the Constitution," he has to tread cautiously [...] because polls show that a majority of Americans still broadly support the right to abortion by a two to one majority

Fóstureyðingum hefur fækkað stöðugt frá 1981, þegar þær náðu hámarki sínu. Ástæðurnar eru (taldar) bæði betra aðgengi að getnaðarvörnum/færri óvæntar þunganir og að aðgengi, sérstaklega í Vestur- og Suðurríkjunum, hefur verið skert, bæði af löggjafanum og t.d. þeirri staðreynd að spítalar sem hafa sameinast kaþólskum spítölum hafa hætt að framkvæma fóstureyðingar. Því eru fóstureyðingar margfalt algengari í NA-ríkjunum en vestast og syðst.
Nú ætla demókratar að keyra á þessu, þar sem mikið af sveifluatkvæðum, sérstaklega meðal kvenna í Norðurríkjunum, blöskrar hörð andstaða Bush&Co. gegn fóstureyðingum. Pro-choice samtökum hefur vaxið fiskur um hrygg undanfarið og er það helst vegna þess hve andstæðingar þeirra hafa verið mikið áberandi (enda oft mun skipulagðari með heilu kirkjuherdeildirnar á bak við sig).
Það er nokkuð ljóst að deilan vestan hafs um frelsi kvenna mun harðna á næstunni ef eitthvað er.

Ríkisrekið porn

Að kveikja á sjónvarpinu, sem sjálfkrafa fer á channel 1 sem er RÚV, og það sem blasir við manni er dönsk hópreið er nokkuð sem ég hélt að ég myndi ekki upplifa á sunnudagskvöldi. E.t.v. er ég gamaldags, en ég er einfaldlega alinn þannig upp að maður slekkur ekki á þjóðsöngnum í lok dagskrár á sunnudögum og mér finnst sunnudagur eiga að vera "sunnudagur" hjá a.m.k. ríkisfjölmiðlinum. Eina sjónvarpið sem ég horfi á á sunnudögum að staðaldri er Silfur Egils, Skotsilfur og 60 mínútur (ef ég hef tíma). Ef tíminn er af mjög skornum skammti geymi ég mér annaðhvort 60M eða hálft Silfrið en reyni yfirleitt ekki að sleppa Illuga á Rás 1 klukkan 11 á sunnudagskvöldum. Því eru sunnudagar brennimerktir lærdómi og vönduðu efni hjá mér og því verð ég að viðurkenna að það koma flatt upp á mig að sjá danska "idióta" í hópreið þegar ég kveikti á sjónvarpinu áðan.
Annars verð ég að viðurkenna að ég er íhaldssamur hvað sunnudaga varðar. Sunnudagar eru heilagastir í vikunni hjá mér, ásamt föstudagskvöldum. Föstudagskvöldin eru frátekin fyrir langþráða hvíld í vikulokin og sunnudagar eru fyrir lærdóm (í víðum skilningi) og menningu. Verst finnst mér þó að hafa þurft að fella út af "sunnudagsdagskrá" minni þann frábæra þátt sem Auður Haralds og Kolbrún Bergþórsdóttir héldu úti allavega síðasta vetur, veit ekki hvort hann er einu sinni lengur á dagskrá. Þar lásu þær frásagnir af kynlegum kvistum og syndum og soralifnaði kóngafólks og fyrirmenna. Sérstaklega áhugaverðar voru þó frásagnir af ótrúlegum "afrekum" kirkjunnar manna.
Hvað um það, skóli í fyrramálið og erilsöm vika framundan.
Lifi nördið!

Strom Thurmond

Fyrir nokkrum vikum minntist ég á að ég kannaðist við nafn Stroms Thurmond en vissi engin deili á honum utan þess að hann hafi farið fyrir hinum s.k. dixiekrötum í forsetakosningunum '48. Nú var talað um hann í Conan O'Brian í kvöld og eftir að hafa heyrt áður þetta með að hann bað um að fá að faðma Hillary eftir að hún var svarin inn í embætti þá fór ég í smá könnunarleiðangur um netið og komst að þessu:
Strom Thurmond er fæddur í Suður-Karólínu árið 1902. Hann hóf pólitískan feril sinn sem fræðslustjóri í heimasýslu sinni Edgefield-sýslu. 1933-38 sat hann á öldungaþingi S-Karólínu, var þá skipaður dómari og gengdi því til '42 þegar hann fór til Evrópu sem major í Bandaríkjaher. Fyrir það hlaut hann eftirtaldar orður: Legion of Merit with Oak Leaf Cluster, Purple Heart, Bronze Star for Valor, Belgian Order of the Crown og French Croix de Guerre.
1947-51 var hann ríkisstjóri í S-Karólínu. 1948 bauð hann sig fram sem frambjóðandi States Rights Demókrata eftir að Demókratar hafði samþykkt á flokksþinginu stefnu gegn aðskilnaði kynþátta. Fékk framboð hans þriðja mesta fylgi sjálfstæðs frambjóðanda og vann fjögur fylki (39 "electoral votes"). Þess má geta að Truman vann kosninguna fyrir Demókrata.
Eftir að hafa tapað í prókjöri 1950 sem frambjóðandi Demókrata en varð öldungadeildarþingmaður er sitjandi þingmaður féll frá 1954 og var Thurmond kjörinn eftirmaður hans. Hefur hann setið óslitið í öldungadeildinni síðan, ef frá er talið stutt tímabil árið 1956.
Thurmond hefur verið í hugum margra holdgervingur aðskilnaðarstefnu hvítra suðurríkja-manna, enda ekki að ástæðulausu. Ekki aðeins klauf hann dixiekratana út úr flokknum í kringum forsetakosningarnar '48 (þótt hann sneri aftur eftir það) heldur setti hann eitt af sínum þingmetum árið 1957 þegar hann talaði, í málþófi nokkra öldungadeildarþingmanna frá Suðurríkjunum, gegn frumvarpi um mannréttindi og jafnrétti í rúma 24 klukkutíma. Lengsta samfellda málþóf öldungadeildarinnar átti sér stað '64 og var hann líka með í því.
Eftir að kosningalög voru samþykkt 1965 sem tryggðu réttindi svartra kjósenda og svartir Karólínubúar fóru að fjölmenna á kjörstaði, var Thurmond fyrsti öldungadeildarþingmaður Suðurríkjanna til að ráða svart starfsfólk á skrifstofu sína og kjósa svarta í mikilvæg embætti.
Thurmond hefur verið þekktur fyrir að vera mikill kvennamaður og 1968 kvæntist þessi íhaldssami Suðurríkjamaður, þá nýorðinn 66 ára gamall, rúmlega tvítugri ungfrú Suður-Karólínu og eiga þau fjögur börn, þ.á.m. Strom Jr. sem pabbi gamli vill skipa yfirsaksóknara fylkisins.
Thurmond hefur gengt ýmsum nefndarstörfum í öldungadeildinni, m.a. var hann formaður nokkurra nefnda í tíð Ronalds Reagan. Hann er núna "U.S. Senate President Pro Tempore" ásamt öðru. Hann þykir furðuern en hefur gefið þá yfirlýsingu að hann muni setjast í helgan stein eftir þetta kjörtímabil, þá á 100. aldursári. Hann hefur verið elsti maðurinn til að sitja í öldungadeildinni frá upphafi síðan 1996, þá 93 ára, síðan eru liðin nær fimm ár og karlinn nú 98 ára síðan í desember. Hann varð líka lengst sitjandi öldungadeildarþingmaðurinn frá upphafi í maí '97 þegar hann hafði setið í 41 ár og 10 mánuði, nú hefur hann setið í 45 ár og hálft ári betur.