Prufublogg MovableType

Pollack í NYT

Mér finnst Kenneth M. Pollack ekki sannfærandi í málflutningi sínum í New York Times í dag (A Last Chance to Stop Iraq). Hann virkar einsog maður í nauðvörn að berjast fyrir sinn málstað.
Hann rekur hvernig "dúfurnar" hafa alltaf haft rangt fyrir sér. Saddam sé búinn að sýna að hann svífst einskis og...

He has been anything but circumspect about his aspirations: He has stated that he wants to turn Iraq into a "superpower" that will dominate the Middle East, to liberate Jerusalem and to drive the United States out of the region. He has said he believes the only way he can achieve his goals is through the use of force. Indeed, his half-brother and former chief of intelligence, Barzan al-Tikriti, was reported to say that Iraq needs nuclear weapons because it wants "a strong hand in order to redraw the map of the Middle East."

Þetta finnast mér hæpin rök. Ég einfaldlega sé ekki hvernig í ósköpunum Saddam ætti að geta hrint þessum áformum í framkvæmd. Enda ef hann gerði það yrði gengið frá honum um leið, réttilega.

Jú, Pollack viðurkennir að það sé líklegast rétt að "fear of retaliation kept Iraq from using chemical weapons against coalition forces during the gulf war".
Svo ítrekar hann hvað Saddam sé klikkaður og heldur áfram:

Most ominous today, we have heard from many intelligence sources — including some of the highest-level defectors now in America and abroad — that Saddam Hussein believes that once he has acquired nuclear weapons it is the United States that will be deterred. He apparently believes that America will be so terrified of getting into a nuclear confrontation that it would not dare to stop him should he decide to invade, threaten or blackmail his neighbors.

Og diplómatíska leiðin er fullreynd eða hvað? Munurinn er líka sá að ef Saddam ræðst inn í eitthvert nágrannaríkja sinna munu allir nágrannar hans, Evrópa og allir hinir með glöðu geði ganga frá honum.

En það besta er eftir, hvað segir Pollack um Norður-Kóreu?

America has never encountered a country that saw nuclear weapons as a tool for aggression. During the cold war we feared that the Russians thought this way, but we eventually learned that they were far more conservative. Our experts may be split on how to handle North Korea, but they agree that the Pyongyang regime wants nuclear weapons for defensive purposes — to stave off the perceived threat of an American attack. The worst that anyone can suggest is that North Korea might blackmail us for economic aid or sell such weapons to someone else (with Iraq being near the top of that list). Only Saddam Hussein sees these weapons as offensive — as enabling aggression.

Einmitt það, já. Norður-Kórea er bara að þessu til að spila póker en Saddam á eftir njúka hálfan heiminn. Nú ef hann gerir það ekki, þá mun hann kúga, blakkmeila, nágrannaþjóðirnar með kjarnorkuvopnunum sínum. Hinsvegar er það ekki eins slæmt þegar að Crazy-Kim er kominn með kjarnorkuvopn, þá bara semjum við við hann, í versta falli mun það kostar svolítið.

Finally, [...] Saddam Hussein to be an incorrigible optimist who willfully ignores signs of danger. Consider that on at least five occasions over the last three decades, he has embarked on foreign policy adventures that nearly destroyed him: his attack on Iraq's Kurds in 1974 (which might have ended in an Iranian assault on Baghdad if the shah of Iran had not unexpectedly decided to double-cross the Kurds instead); his invasion of Iran in 1980; his invasion of Kuwait in 1990; his assassination attempt against former President Bush in 1993; and his threatened attack on Kuwait in 1994. In each case, he took a course of action that we know even his closest advisers considered extremely dangerous.

Merkilegt þetta með banatilræðið '93, það hefur orðið að þessum stóra atburði. Árásir á Kúrda; enginn er að draga úr þeim. Reyndar telur Pollack ekki upp fræga árás 1988 þar sem notuð voru efnavopn. Pollack kallar hann "inadvertently suicidal" og hvernig hann hefur misreiknað sig í ákvarðanatöku í gegnum tíðina. Já, Saddam er ekki bara klikkaður, hann er klaufskur líka, hættuleg blanda. Hann svífst einskis til að halda völdum. Það er hinsvegar alveg ljóst að hann verður fyrst virkilega hættulegur heiminum þegar/ef ráðist verður inn í Írak. Ringulreiðin sem fylgir í kjölfarið verður ekki síst hættuleg. Það er hinsvegar ekki á það bætandi að hafa almenningsálitið um mestallan heim gegn innrás. Það getur af sér jafnvel enn meiri vandræði fyrir heiminn en Saddam mun nokkurn tímann koma honum í.

Fyrrum CIA-analystinn Pollack líkur svo greininni með orðunum:

Given Saddam Hussein's current behavior, his track record, his aspirations and his terrifying beliefs about the utility of nuclear weapons, it would be reckless for us to assume that he can be deterred. Yes, we must weigh the costs of a war with Iraq today, but on the other side of the balance we must place the cost of a war with a nuclear-armed Iraq tomorrow.

Þarna liggur ágrenningurinn. Ágrenningurinn er ekki um hvort Saddam sé klikkaður, eigi hættuleg vopn eða hafi drepið og kúgað eigin þjóð og aðrar. Ágrenningurinn er annars vegar hvort hann muni vera hættulegur fyrir svæðið með hernaði og hinsvegar hvort innrás (án stuðnings alþjóðasamfélagsins) sé "réttmæt" aðgerð. Kosturinn við "útlegðarhugmyndina", hvort sem hún er svo framkvæmanleg eða ekki, sem ég er hæfilega skeptískur á, er að hún "leysir" bæði ágrenningsefnin. Saddam væri frá og komið í veg fyrir að aðgerðir Bandaríkjamann verði vatn á myllu öfgamanna, sem eru oft snjallir pöpulistar.
Það ömurlegasta af þessu öllu er síðan sú staðreynd að ef fram fer sem horfir þá mun einn maður brosa breiðar en allir aðrir. Maðurinn sem hefur fengið sitt fram. Nafnið er Osama.
Agust skrifaði 21.02.03 19:53

Flokkun: Meðmæli , Mið-Austurlönd , Stjórnmál