Prufublogg MovableType

Vaka vann!

Ég var að frétta úrslit kosningana til Stúdentaráðs...
Vaka: 5 - Röskva: 3 - Háskólalistinn: 1
Hvernig svosem stendur á því, þá skilst mér að þetta þýði að í Stúdentaráði Háskóla Íslands muni nú sitja 11 frá Vöku, 7 frá Röskvu og 2 frá Háskólalistanum, samtals 20 manns.

Í fyrra fékk ég fréttirnar um úrslit frá Svíþjóð, núna var það Verzlingur sem sagði mér þær - áhuginn leynist víða.

Snjókast í Jerúsalem

Tvær áhugaverðar greinar af BBC-vefnum:
Analysis: Power Americana by Paul Reynolds
Lesson from history: 1955 Baghdad Pact by Gerald Butt

Svo verð ég að segja að þessar myndir eru magnaðar: Snow engulfs Mid-East. Að sjá al-Aqsa moskuna með snjó á hvolfþakinu í bakgrunninn, börn í snjókasti í forgrunninn... alveg hreint ótrúlegt. Annars er snjókoma á svæðinu ekki eins óalgeng og maður skyldi ætla. Mér skylst að síðast hafi fólk leikið sér í snjónum í Jerúsalem fyrir þremur árum síðan. Aftur á móti er þetta mesta fannfergið á svæðinu í hálfa öld.

Don't Worry, Be Happy

Já, það er ekki að ástæðulausu að ég spila núna Bobby McFarrin aftur og aftur. Í morgun var nefnilega tölfræðiprófinu ógurlega frestað um viku (kallast gálgafrestur). Það er mikill munur, en eftir sem áður: próf á fimmtudag og ritgerðarskil á föstudag.
Það sem er hinsvegar enn ánægjulegra er að það virðist eitthvað vera að birta til hjá mér í tölfræðinni, allavega tókst mér að skilja (nánast) allt tvo tíma í röð. Svo er ég sannfærður um að ég geti þetta allt saman með smá átaki - don't worry, be happy!
Ritgerðin er u.þ.b. hálfnuð - og nóg af efni eftir í kollinum á mér. Hún verður því vonandi ásættanleg, sem hefði aldrei tekist samhliða því að læra undir tölfræðipróf. Þess vegna segi ég aftur: don't worry, be happy.
Stefnumótunarprófið reynir vonandi bara á "heilbrigða bissnissskynsemi". Er svona circa hálfnaður með að læra undir það og vonandi verður ekki spurt út í nein smáatriði úr lesefninu eða eitthvað svoleiðis rugl. Ég hef svo mikla trú á kennaranum, sem er topp náungi, að ég hef engar stórar áhyggjur (þrátt fyrir að það virðist einhver einkunna-ógæfa vofa yfir mér eftir áramótin), ég á að kunna þetta - don't worry, be happy!
Heilsan virðist vera eitthvað að hökkta en ég held að það sé bara af svefnleysi og streitu. Þar sem tölfræðiprófið frestast ætti ég að ná kristlegri svefntíma og svo er bara að dæla í sig vítamínum - don't worry, be happy!

ps.
Á morgun er víst kosið í HÍ til stúdentaráðs. Sjálfur myndi ég kjósa Vöku, þá meira fyrir hópþrýsting en annað. Ég er voðalega feginn að í HR snúist hlutirnir um hagsmuni nemenda og einstaklinga en menn skipi sér ekki í fylkingar á móti hvorum öðrum. En einsog ég segi, ég myndi kjósa Vöku, enda Gulli, vinur minn, á lista þar. Ég veit að hann gerir það sem hann gerir af heilindum. Auk þess hef ég heyrt að Vaka hafi verið að gera góða hluti síðastliðið ár. Það er líka alltaf gott að fá nýja strauma inn þegar ákveðinn hópur hefur stjórnað of lengi með tilheyrandi stöðnun, einsog var með Rösvku.
Ég hef margoft lýst þeirri skoðun minni að mér finnst fyrirkomulagið á þessum kosningum vesturfrá asnalegt. Ógurleg (peninga- og) orkueyðsla sem fer í að berjast á einhverjum ímynduðum vígvelli, þegar það sem mestu máli skiptir, hagsmunir stúdenta, ætti að vera sameiginlegt markmið allra.
Engu að síður, áfram Vaka!

Heimildamynd um Grameen bankann

Ég mæli með að áhugasamir horfi á hollensku heimildamyndina Framfaraspor (Signature of Change) á RÚV kl. 20:50. Myndin fjallar um Grameen banka í Bangladesh sem lánar fátæklingum fé, allt niður í 1-2 dollara. Viðskiptavinir bankans eru nær eingöngu fátæklingar, mest konur. Mjög merkilegt.
Ég heyrði af þessum tiltekna banka hjá Jóni Ormi, en fleiri slíkir bankar eru starfræktir víðsvegar um heiminn. Þessi þykir einkar vel heppnaður. Hann er líkt og svo margir aðrir sambærilegir bankar sem lána til fátæklinga, stofnaður af hugsjónamanni, prófessor Muhammad Yunus. Ég bíð því spenntur að sjá þessa mynd.

Survival Kit

Tómas Friedman skrifaði fínan pistil í gær, My Survival Kit.
Hann fjallar um paranojuna sem ríkir í Bandaríkjunum og segir m.a.

Say you're driving home and, on your way, there is a terror alert that someone has released poison into the air. Your wife is home and has sealed herself into your family's "safe room" with duct tape and plastic wrap. When you arrive home, does your wife unseal the room to let you in or not? Hmmmmm. I suggested he ask Miss Manners — or a marriage counselor.

Hann minnist líka á milljarðana 32 (í óskráðum dolluraseðlum) sem Tyrkir vilja fá sem "þóknun" fyrir að leyfa innrásarliðinu að hafa aðstöðu í landinu.

I want to help the Turks, but you could almost hear them laughing at us, saying, "These Americans are so obsessed with Saddam and Osama, let's shake them down a little."

Að lokum lýsir hann hvernig "survival kit" hann ráðleggur fólki að útbúa, allt það sem fólk þarf til að lifa eðlilegu lífi. Og líkur með orðunum.

Leave the cave-dwelling to Osama.

Góður boðskapur það.

Fjölmiðlastríð

METimes fjallar um komandi fjölmiðlastríð í Írak: CNN vs Al Jazeera - whose war will you watch?

Count the kisses

Stundum er gott að hafa vott af high context culture í menningu þjóða. Frakkar (og reyndar Ítalir líka) er þekktir fyrir að gefa ýmislegt til kynna með líkamstjáningu (body language). Frönsk líkamstjáning getur gefið ýmislegt til kynna einsog þetta dæmi sýnir: Strict pecking order at Paris summit

Marshall eða "martial"?

Skemmtilega uppbyggð krítík hjá Paul Krugman í NYT í dag: The Martial Plan

Sprengingin í NY

Skv. Platts, fréttaveitu olíuiðnaðarins, þá brunnu um 100 þús. tunnur í sprengingunni í NY í dag. Tveir fórust og einn slasaðist. Töluvert eignatjón varð. Í yfirlýsingu ExxonMobile segir að sprengingin átti sér stað þegar prammi (barge) var að afferma cargo skip. 100 þús. tunnur eru um 14 þús. tonn (16 milljón lítrar). Það er umtalsvert magn en engu að síður smotterí þegar það er t.d. sett í það samhengi að mér reiknast til að þetta sé framleiðsla Saúdi-Araba í 18 mínútur!
Endu er eignatjónið meira en tapaða olían. Mér reiknast til að m.v. barges-verðið í Ameríku (NYH) síðustu vikur á unld. gasoline þá séu þessi 14 þús. tonn ekki nema rétt 4 milljóna dala virði.
Mesti skaðinn er auðvitað að tveir menn létust.

You've been Googled

Hvernig byggir maður upp 2 milljarða brand án þess að auglýsa fyrir krónu?
The Making Of A $2 Billion Brand (Forbes Mag.)

Önnur frétt um Google, eða öllu heldur Blogger, frá Forbes: Blogging By Wireless. Nú verður hægt að blogga í gegnum sms.

Að sjálfsögðu var fjallað um kaup Google á Blogger í vikunni: Google Goes Blog-Crazy

Pollack í NYT

Mér finnst Kenneth M. Pollack ekki sannfærandi í málflutningi sínum í New York Times í dag (A Last Chance to Stop Iraq). Hann virkar einsog maður í nauðvörn að berjast fyrir sinn málstað.
Hann rekur hvernig "dúfurnar" hafa alltaf haft rangt fyrir sér. Saddam sé búinn að sýna að hann svífst einskis og...

He has been anything but circumspect about his aspirations: He has stated that he wants to turn Iraq into a "superpower" that will dominate the Middle East, to liberate Jerusalem and to drive the United States out of the region. He has said he believes the only way he can achieve his goals is through the use of force. Indeed, his half-brother and former chief of intelligence, Barzan al-Tikriti, was reported to say that Iraq needs nuclear weapons because it wants "a strong hand in order to redraw the map of the Middle East."

Þetta finnast mér hæpin rök. Ég einfaldlega sé ekki hvernig í ósköpunum Saddam ætti að geta hrint þessum áformum í framkvæmd. Enda ef hann gerði það yrði gengið frá honum um leið, réttilega.

Jú, Pollack viðurkennir að það sé líklegast rétt að "fear of retaliation kept Iraq from using chemical weapons against coalition forces during the gulf war".
Svo ítrekar hann hvað Saddam sé klikkaður og heldur áfram:

Most ominous today, we have heard from many intelligence sources — including some of the highest-level defectors now in America and abroad — that Saddam Hussein believes that once he has acquired nuclear weapons it is the United States that will be deterred. He apparently believes that America will be so terrified of getting into a nuclear confrontation that it would not dare to stop him should he decide to invade, threaten or blackmail his neighbors.

Og diplómatíska leiðin er fullreynd eða hvað? Munurinn er líka sá að ef Saddam ræðst inn í eitthvert nágrannaríkja sinna munu allir nágrannar hans, Evrópa og allir hinir með glöðu geði ganga frá honum.

En það besta er eftir, hvað segir Pollack um Norður-Kóreu?

America has never encountered a country that saw nuclear weapons as a tool for aggression. During the cold war we feared that the Russians thought this way, but we eventually learned that they were far more conservative. Our experts may be split on how to handle North Korea, but they agree that the Pyongyang regime wants nuclear weapons for defensive purposes — to stave off the perceived threat of an American attack. The worst that anyone can suggest is that North Korea might blackmail us for economic aid or sell such weapons to someone else (with Iraq being near the top of that list). Only Saddam Hussein sees these weapons as offensive — as enabling aggression.

Einmitt það, já. Norður-Kórea er bara að þessu til að spila póker en Saddam á eftir njúka hálfan heiminn. Nú ef hann gerir það ekki, þá mun hann kúga, blakkmeila, nágrannaþjóðirnar með kjarnorkuvopnunum sínum. Hinsvegar er það ekki eins slæmt þegar að Crazy-Kim er kominn með kjarnorkuvopn, þá bara semjum við við hann, í versta falli mun það kostar svolítið.

Finally, [...] Saddam Hussein to be an incorrigible optimist who willfully ignores signs of danger. Consider that on at least five occasions over the last three decades, he has embarked on foreign policy adventures that nearly destroyed him: his attack on Iraq's Kurds in 1974 (which might have ended in an Iranian assault on Baghdad if the shah of Iran had not unexpectedly decided to double-cross the Kurds instead); his invasion of Iran in 1980; his invasion of Kuwait in 1990; his assassination attempt against former President Bush in 1993; and his threatened attack on Kuwait in 1994. In each case, he took a course of action that we know even his closest advisers considered extremely dangerous.

Merkilegt þetta með banatilræðið '93, það hefur orðið að þessum stóra atburði. Árásir á Kúrda; enginn er að draga úr þeim. Reyndar telur Pollack ekki upp fræga árás 1988 þar sem notuð voru efnavopn. Pollack kallar hann "inadvertently suicidal" og hvernig hann hefur misreiknað sig í ákvarðanatöku í gegnum tíðina. Já, Saddam er ekki bara klikkaður, hann er klaufskur líka, hættuleg blanda. Hann svífst einskis til að halda völdum. Það er hinsvegar alveg ljóst að hann verður fyrst virkilega hættulegur heiminum þegar/ef ráðist verður inn í Írak. Ringulreiðin sem fylgir í kjölfarið verður ekki síst hættuleg. Það er hinsvegar ekki á það bætandi að hafa almenningsálitið um mestallan heim gegn innrás. Það getur af sér jafnvel enn meiri vandræði fyrir heiminn en Saddam mun nokkurn tímann koma honum í.

Fyrrum CIA-analystinn Pollack líkur svo greininni með orðunum:

Given Saddam Hussein's current behavior, his track record, his aspirations and his terrifying beliefs about the utility of nuclear weapons, it would be reckless for us to assume that he can be deterred. Yes, we must weigh the costs of a war with Iraq today, but on the other side of the balance we must place the cost of a war with a nuclear-armed Iraq tomorrow.

Þarna liggur ágrenningurinn. Ágrenningurinn er ekki um hvort Saddam sé klikkaður, eigi hættuleg vopn eða hafi drepið og kúgað eigin þjóð og aðrar. Ágrenningurinn er annars vegar hvort hann muni vera hættulegur fyrir svæðið með hernaði og hinsvegar hvort innrás (án stuðnings alþjóðasamfélagsins) sé "réttmæt" aðgerð. Kosturinn við "útlegðarhugmyndina", hvort sem hún er svo framkvæmanleg eða ekki, sem ég er hæfilega skeptískur á, er að hún "leysir" bæði ágrenningsefnin. Saddam væri frá og komið í veg fyrir að aðgerðir Bandaríkjamann verði vatn á myllu öfgamanna, sem eru oft snjallir pöpulistar.
Það ömurlegasta af þessu öllu er síðan sú staðreynd að ef fram fer sem horfir þá mun einn maður brosa breiðar en allir aðrir. Maðurinn sem hefur fengið sitt fram. Nafnið er Osama.

Gettu betur

Var að horfa á Gettu betur keppni gærdagsins á vídjói, þar sem ég gat aðeins séð hraðann í gær. MH-ingar sýndu afburðagóðan árangur í hraða en vantaði greinilega mikið í bjöllunni. Verzlingar voru á hálfu tempói og misstu a.m.k. tvo stig sem áttu að vera gefin. Svo fannst mér fúlt að sjá MH-inga taka Túrkmenistan. Strákarnir áttu að þekkja landið á korti eða tengja þegar sagt var frá þjóðflokknum (Túrkmenum). Annars voru þeir óvenju óheppnir með nokkrar spurningar, sem þeir voru með á hreinu en náðu ekki svara þegar þeir bjölluðu snemma til að ná svarinu. Eftir hraðann áttu þeir þó aldrei nema takmarkaða möguleika, þannig þetta skipti engum sköpum. Ég verð að segja að svona er keppnin leiðinlegri, hraðinn á ekki að vera 70% af keppninni. Það er ekkert skemmtilegt. Fjölga þarf bjölluspurningum og mættu þær í sjálfu sig vera tvö stig (enda oft spurt um tvö eða fleiri atriði). Hraðinn er kominn út í svo miklar öfgar hjá þeim liðum sem æfa stíft. Hraðinn er skemmtilegur en má ekki ráða úrslitunum, þá er engin spenna ef munurinn er jafnvel 7 stig (á tveimur sterkum liðum). Annað ráð er að þyngja hraðann en þá kemur á móti að þetta er sjónvarpsskemmtiefni og ef þetta er orðið of erfitt til að fólk geti reynt að svara heima í stofu, þá hættir þetta að vera gaman. Við höfum séð slíkar hraðaspurningar áður og það var ekki til bóta.
Svo verð ég að hrósa Oddi, Túra og félögum fyrir frábært atriði frá Verzló. Eitt af þremur skemmtilegustu atriðunum sem ég man eftir, svei mér þá.

Hafnarfjörður-Ofanleitið

Í á sjötta ár hef ég ferðast á milli heimilis míns í Hafnarfirði og Ofanleitisins hérna í Reykjavík. Mér telst til að ég hafi farið þess leið rúmlega þúsund sinnum, því oft hef ég þurft að fara hana tvisvar sama daginn og stundum oftar en það. Fyrst ferðaðist ég alltaf með strætó en síðustu ár nær eingöngu á eigin bíl.
Í morgun setti ég næstum persónulegt met. Ég hef aðeins einu sinni verið lengur í skólann en í morgun. Metið er síðan í janúar/febrúar 1999, þá lagði ég af stað 7:55 og var kominn inn í Verzló klukkan 8:50, 55 mínútum seinna, þrátt fyrir að hafa farið "efri leiðina" sem þá var ennþá fljótari. Í morgun lagði ég hinsvegar af stað 7:55, skuttlaði systur minni í skólann, sem tefur mig ekki nema um í mesta lagi 3 mín. og kom mér svo fyrir í bílalestinni sem náði inn að kirkjugarðinum í Hafnarfirði (það gerist sárasjaldan). Ég kom í skólann 8:45, 50 mínútum eftir að ég lagði af stað. Frá kirkjugarðinum í Hafnarfirði setti ég tvisvar í 2. gír, annars var það gírgangur í fyrsta.
Það þýðir að þar sem leiðin er rétt um 10 km. að meðalhraðinn á leiðinni hafi verið 12 km/klst. Það er góður skokkhraði.

Friedman, Freedom Fries og ferðaviðvaranir

Ég hef mikil dálæti á pistlum Tómasar Friedman. Undanfarið höfum við þó ekki verið sammála í nokkrum atriðum. Hann segir innrás "réttlætanlega" en bara ekki einsog Bush-stjórnin er að vinna að málunum. Ég sé ekki "réttmætið" en virði hinsvegar skoðun hans fyrir það að hann er enginn já-maður og gagnrýnir Bush-stjórnina m.a. óspart í pistli í dag, Tell the Truth.

Norður-Karólínu búum er ekki fisjað saman. Nú eru þeir hættir að borða franskar kartöflur og borða þess í stað "freedom fries". Franskar eru líka eitthvað skildar Frakklandi og Frökkum og einsog allir góðir menn vita, þá eru Frakkar (og "gamla Evrópa") helv. aumingjar sem eru á móti stríði og vinir Saddams!

Út í alvarlegri hluti - UK citizens told to leave Iraq. Í þessari frétt segir frá því að bresk yfirvöld hafa varað alla Breta frá því að ferðast um Írak og helst forða sér frá Kúveit séu þeir þar. M.a.s. flestum sendiráðsstarfsmönnum er frjálst að flýja land á öruggari mið. Sömu sögu er að segja af Ísrael og hernumdu svæðunum. Bretum er ráðlagt frá því að ferðast um Ísrael og að koma sér frá hernumdu svæðunum "á meðan ferðaleiðir eru enn opnar".
Það er hinsvegar áhyggjuefni þegar ríkisstjórnir nota svona yfirlýsingar í hreinum pólitískum tilgangi. Það var t.d. merkilegt að stuttu fyrir fyrirhuguð mótmæli gegn stríði í Bandaríkjunum var hættuástandið hækkað í "appelsínugult ástand". Daginn eftir að mótmælin voru gengin yfir var aftur komið á "gult ástand", m.ö.o. ekki yfirvofandi hætta ríkjandi lengur. Ekki það að ég sé að segja að þetta sé eitthvað áróðursbragð. Aðeins að þegar svona viðvaranir eru notaðar í pólitískum tilgangi grefur það undan trúverðugleika þeirra - og þeirra sem gefa þær út.
Fyrirboði um að styttist í innrás? Erfitt að neita því.

Krugman & Kristof

Í gær birtust tveir ágætir pistlar í NYT eftir Paul Krugman og Nicholas Kristof.
Krugman segir m.a. í Behind the Great Divide:

Most people, though, get their news from TV — and there the difference is immense. The coverage of Saturday's antiwar rallies was a reminder of the extent to which U.S. cable news, in particular, seems to be reporting about a different planet than the one covered by foreign media.

What would someone watching cable news have seen? On Saturday, news anchors on Fox described the demonstrators in New York as "the usual protesters" or "serial protesters." CNN wasn't quite so dismissive, but on Sunday morning the headline on the network's Web site read "Antiwar rallies delight Iraq," and the accompanying picture showed marchers in Baghdad, not London or New York.

Kristof, sem verður að teljast ansi "líberal" í flestum málum, byrjar pistlinn Mr. Bush's Liberal Problem með orðunum:

The big problem with liberals in international affairs is that ever since Woodrow Wilson, they've been too idealistic.

Hann heldur svo áfram:

Now, alas, President Bush is also trying to be a foreign policy idealist — from the right — and is showing the same cavalier obtuseness to practical consequences.

Hann segir síðan undir lok pistilsins:

Finally, Iraq. Mr. Bush and his aides, like Bobby Kennedy, dream things that never were and say why not. Mr. Bush imagines the transformative effect that a democratic, stable and prospering Iraq would have on the entire Arab world.

Maybe. But it would be helpful if he also had nightmares of things that never were, to understand how policies can go wrong. It seems equally possible that invading Iraq will trigger precisely the scenario we fear — Saddam handing out anthrax or even smallpox to terrorists — and that our invasion will lead thousands of young Arabs to join Al Qaeda. Instead of becoming safer, we could be in a more perilous state than ever.

Og lokar svo með orðunum:

So let's hope President Bush learns from liberal mistakes and worries less about ideals and more about practical results. The world may not be able to afford much more of his idealism.

Tilvitnanir: © 2003 The New York Times Company

Írska ævintýrinu lokið?

Athyglisvert: Ireland, Once a Celtic Tiger, Slackens Its Stride

Egypska afstaðan

Í egypska dagblaðinu Al-Ahram birtist fyrir helgi leiðari eftir Ibrahim Nafie, ritstjóra þess. Nafie er náinn Múbarrak forseta og er leiðarinn sagður endurspegla afstöðu epyskra stjórnvalda.
Al-Ahram kemur út vikulega á ensku og birtist leiðarinn þar: Courting self-destruction?
MEMRI er búin að þýða leiðarinn sem birtist í arabísku útgáfunni yfir á ensku. Reyndar birtir MEMRI aðeins hluta af leiðaranum en þeir virðast ekki alveg identical. Það er þó greinilega að þetta er sami leiðarinn að því leyti að boðskapurinn er sá sami.

The price of war is horrendous and it is paid by all. But Saddam does have the power to keep it at bay. He can stop toying with the fate of the Iraqi people, cooperate fully with the UN and give specific answers to questions concerning the whereabouts of the chemical and biological weapons Washington knows are in Baghdad's possession. The final decision rests with him.

Egyptar hafa talað fyrir "útlegðarhugmyndinni", ásamt fleiri þjóðum og eru þessir leiðarar í samræmi við hana. Þarna er þó ábyrgðin sett í hendur Saddams með skýrari hætti en maður hefur séð hjá flestum öðrum arabískum leiðarahöfundum. Fókusinn er settur á hann, hann verði að víkja og forða heiminum frá stríði.

Bandaríski herinn grunnur að trúarbrögðum: Jon Frum Cargo Cult

Alltaf lærir maður eitthvað nýtt. Á Kyrrahafseyjalýðveldinu Vanuatu, nánar tiltekið á eyjunni Tanna tilheyrir nokkur hópur fólk svokölluðum Jon/John Frum Cargo Cult(hluti af 15% íbúanna sem tilheyra "óhefðbundnum trúarbrögðum" en á eyjunni búa 200 þús. manns) [1].
Cargo Cult er hugtak innan mannfræðinnar sem er skilgreint eitthvað á þessa leið:

Cargo cults are usually revivalist, and in some cases messianic and millenarian, movements found among certain peoples indigenous to Oceania. The word cargo refers to foreign goods possessed by Europeans; cult adherents believe that such goods belong to themselves and that, with the help of ancestral spirits, the goods can be returned to them through magico-religious means. Some cult prophets promise that the arrival of cargo will herald a period of prosperity and well-being. [2]

Upphaf Jon Frum safnaðarins er rakið til þess þegar um 300 þús. bandarískir hermenn höfðu aðsetur á Vanuatu og er hann ekki eins dæmi (en þó líklegast frægasti cargo költinn) [3]. Mannfræðingar, sem annars eru ekki að öllu leyti sammála um söfnuðinn, telja að hann megi að stórum hluta rekja til trúboðastarfs evrópskra trúboða á seinni hluta 19. aldar. Flestir eyjaskeggjar kristnuðust þá en héldu í fornar hefðir og margskonar hjátrú, t.d. að karlar klæðast sínum skrautlegu typpahólkum [4]. Sumir mannfræðingar segja í dag að Jon Frum söfnuðurinn sé of flókinn og með of djúpar rætur í menningu eyjarinnar til að teljast til cargo költa [5].
Haldið er upp á dag Jon Frum þann 15. febrúar ár hvert og fagna þá fylgismenn safnaðarins með merki Rauða krossins, sem rekja má til sjúkrakassa sem dreift var um eyjurnar á seinna stríði. Þá ganga líka um 100 fylgismenn með "riffla" á öxl sem þeir gera úr bambus á eftir tveimur öldungum sem eru klæddir í bandaríska liðþjálfabúninga. Þessir "hermenn" eru andleg hersveit innan US Army að eigin sögn. [6].
Frá sjötta áratugnum hefur bandaríski fáninn blaktað við hún í Súlfúr-flóa, til að gefa til kynna að þarna væri söfnuður Jon Frum. Myndin hér til hliðar er frá Súlfúr-flóa og er tekin af Stan Combs.

Heimildir: 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6

Þess má geta að skammt frá Súlfúr-flóa er þorpið Yaohnanen. Þar er söfnuður Phillips prins. Menn þar á bæ trúa því að Fillipus muni snúa eftir til þeirra og drottna yfir þeim, en prinsinn kom í heimsókn til eyjanna 1974. Það er aftur á móti önnur saga og verður ekki sögð hér.

Aðgangsmiðar í miðborgina

Þetta er helv. magnað:
Driving in London Is Pound Foolish
London wakes up to congestion charge
Livingstone predicts 'difficult few days' as congestion charge begins
Protests but no chaos as road charge begins
How the congestion charge works
Why Ken's charge will do damage for years to come
Nú kostar £5 að fá að aka um miðborg Lundúna í einkabíl. Eftir tíu á kvöldin tvöfaldast gjaldið. Þetta á að minnka umferð um 10-15%. Sektin fyrir að svíkjast undan gjaldinu er £120. Blurry'ell!

Heimspeki Peters Singer

Að sjálfsögðu leið ekki á löngu að ég var búinn að lesa greinina Unspeakable Conversations. Þrátt fyrir að hafa lofað sjálfum mér að forgangsraða rétt, svona er þetta.
Þessi grein er mjög áhugaverð og vekur upp mjög athyglisverðar spurningar. Allt frá universal spurningunni hvort fólk sem maður allt að því fyrirlítur fyrir skoðanir sínar eigi að vera "þaggað niður" og sniðgengið í umræðu eða skorað á hólm í opinni umræðu og rökræðu yfir í spurninguna sem Peter Singer hefur sett fram og annaðhvort setur fólk í vanda að svara eða vekur með því hroll.
Fyrir mig sem er of afstæðuhygginn til að geta leyft mér þann munað að neita fólki sem hefur "rangar" skoðanir að tjá sig er það athyglisvert hvernig afstaða Harrietar Johnson, sem greinina skrifar, breytist til að rökræða við prófessor Singer.
Harriet McBryde Johnson er mannréttindalögfræðingur sem sérhæfir sig í málefnum fatlaðra. Hún hefur verið bundin við hjólastól mest allt sitt líf og er haldin ólæknandi vöðvarýrnunarsjúkdómi. Hún er tengd samtökunum Not Dead Yet sem eru samtök fatlaðra (hreyfihamlaðra) sem berjast gegn lögleiðingu líknardrápa auk þess sem samtökin stóða m.a. að mótmælum í Princeton háskóla þegar Peter Singer var skipaður þar prófessor.
Peter Singer er prófessor í Princeton sem heldur því fram að samfélagið eigi að leyfa foreldrum að eyða nýfæddum börnum sínum sem eiga enga möguleika á mannsæmandi lífi (en er líka frægur fyrir bók sína Animal Liberation).

Fyrir mig sem aðdáanda skrifa Johns Stuarts Mill og hófsams nytjastefnumanns setja kenningar prófessors Singer mig í bobba. Ekki það að ég get strax sett frá 120 rök fyrir því að þessi kenning hans sé beinlínis röng, þá get ég líka séð nokkra mjög athyglisverða punkta í henni. Þrátt fyrir að kenningin sé röng að mínu viti, þá varpar hún upp fjölmörgum spurningum, einsog velígrundaðar kenningar gera gjarnan þó þær gangi ekki upp. Mörgum spurningum sem ég lendi í vandræðum með að svara að fullu, öðruvísi en að vera í mótsögn við sjálfan mig í öðrum fullyrðingum og skoðunum.

Ef fólk hefur áhuga á heimspeki og ekki síst áhuga á umræðunni um frjálsar fóstureyðingar, þá er þessi grein mjög áhugaverð.

Sunnudagur

Leiðinlegasti dagur vikunnar. Eitthvað til að blaða í með kaffinu, meðan veðrið herjar á gluggann:
The Price We Pay: tveir sérfræðingar meta kostnaðinn við innrás í Írak, 127-682 milljarða dollara.
Peking Duct Tape: Friedman hefur skrifað nokkra pistla undanfarið sem ég hef ekki verið sammála, en þarna kemur hann með góðan punkt, hvers vegna eru Kínverjar ekki að beita sér meira í diplómatískum þrýstingi á Saddam og Kim?
The Venus Trap: Dowd - "The secretary of state had said the Security Council session with Hans Blix and Mohamed ElBaradei would be "the moment of truth" for Iraq. But it turned into the St. Valentine's Day massacre of America."
Annars þoli ég ekki að hafa svona tight schedule. Mig langar t.d. að lesa urmul af (oft á tíðum mjög löngum) greinum. Einsog t.d. þessa: Unspeakable Conversations. Ég ætla hinsvegar ekki að gera mér það, sem ég hef gert alltof oft í vetur, að lesa sunnudagsblað og magasínið í New York Times fram undir mánudagsmorgun, þegar ég hef ekki komist í að lesa það fyrr en seint á sunnudagskvöldi. Svefn er bara of verðmætur þessa dagana.

Síðasta vika var ansi strembin, ekki var kvef og hausverkur að bæta það. Var veikur um síðustu helgi og í upphafi vikunnar. Barðist svo við hausverk með tilheyrandi einbeitingarleysi þegar ég þurfti á allri einbeitingu á að halda. Setti persónulegt met í paratabsáti.
Á föstudaginn náði ég að klára tölfræðiverkefnið sem ég vann í vikunni og hljóp upp á skrifstofu að skila. Var tveimur mínútum of seinn að skila (var að drífa mig svo mikið á milli hæða að ég hljóp óvart einhvern saklausan tölvunarfræðinema niður á göngunum). Þarf að semja við kennarann um afslátt á frádráttinn fyrir að skila of seint.
Eftir að hafa komið að lokuðum dyrum á skrifstofunni dreif ég mig inn í Samskip í vísindaferð. Þetta var ein besta vísindaferðin sem ég hef farið í og var fólk svo áhugasamt með spurningar í fyrirlestrinum að tíu mínútur fóru í spurningar áður en sá sem flutti fyrirlesturinn um fyrirtækið gat byrjað á glærunum sínum. Samskip komu vel út úr þessu sem áhugavert fyrirtæki í hraðri uppbyggingu.
Svo fór ég heim og mig snyrti, um fötin skipti og fór svo í Valintínusarpartý til Bjarna&Unnar. Það var fínt. Fór reyndar að spá í hvort ég væri á góðri leið að verða einn af þessum óþolandi mönnum sem tala sífellt um vinnuna sína, þar sem ég einhverra hluta vegna þurfti að þreyta fólk á tali um markaðssetningu bjórtegunda (þó ég sé ekki að markaðssetja neinn bjór, þá er makaðsfræði það sem ég er hugsa mest um þessa dagana).
Hvað um það, ég lét hjartalagaða dópið alveg vera í partýinu og komst klakklaust heim til mín og steinsofnaði um leið. Í gær kom ég svo ýmsu í verk, þó nær engu af því hafi verið það sem ég ætlaði mér að koma í verk um helgina. Svona er þetta.
Í gær hafði líka Ármann pjakkur samband við mig. Lét mig vita að ef einhver ókunnug stelpa hringdi í mig, þá væri það líklegast vegna þess að hann hafi látið hana hafa símanúmerið mitt. Að vonum brást ég ekki vel við þessari framtakssemi hans í match-making tilraunum hans. Stelpan hefur hinsvegar ekkert hringt... sem ég veit ekki hvort er gott eða slæmt :\
Í dag er ég svo að reyna að ráðast á verkefnalistann. Hef svo verið enn duglegri að muna eftir hlutum sem vantar á listann, þannig schedulinn er að verða vel útfylltur.
Svo ætlaði ég mér að fara á framhaldsnámskeið í arabískunni í mars og apríl (sem nær fram í fyrri prófavikuna) og verður það frekar strembið, svo framarlega sem ég ætla að taka þetta alvarlega og nýta þetta námskeið almennilega. Ég var líka að taka það saman í huganum að það stefnir í að þetta Mið-Austurlanda hobbý mitt er búið að kosta mig circa 100 þús. kall síðasta árið. Eins gott að maður á sér ekki mörg hobbý.
Það verður þó ekki annað sagt en að ég sé að mestu upptekinn við áhugaverð verkefni þessa dagana. Þannig nóg af blaðri, back to work!

"Við segjum fréttir"

Ég var að fletta Fréttablaðinu í dag.
Þar segir m.a. frá tveimur dómum. Maður fékk 15 mánuði fyrir nauðgun á Eldborgarhátíðinni. Annar fékk tveggja ára dóm fyrir að smygla 30 kg. af hassi (tveir fengu minni dóma fyrir aðild, einnig voru tveir Spánverjar dæmdir í 3 ára fangelsi í Barcelona).
Jón Axel er víst hættur hjá Norðurljósum. Hann er að læra viðskiptafræði í HR, þó sagt sé í fréttinni að hann stundi sitt nám við HÍ (algjört aukaatriði, en samt).
Tannlæknar eru hættir að hafa bakvakt á nóttinni. Þetta er fréttir fyrir mér. Ég hef aldrei heyrt það fyrr að tannlæknir séu með vakt á nóttinni.
Einhver amerísk kona var dæmd fyrir morð á manni sínum. Hún ók yfir hann þegar hún komst að því að hann hélt fram hjá. Hún sagði hafa viljað valda honum "andlegum þjáningum"... ha?

Svo er eytt heillri opnu í "bloggið". Zzzzzzzzzz... Þetta virðist vera hið fullkomna umræðuefni fyrir uppfyllingarefni.
Sjálfur lít ég á mig sem einn af þeim sem hafa bæði tekið þátt og fylgst með þróun bloggsins. Í mínum huga er þetta fyrir löngu (á tímakvarða tækninýjunga) hætt að vera "fyrirbæri". Það er þannig lagað séð nýtt form en engin "bylting" samt í slíkum skilningi... rétt einsog tölvupósturinn sem var nýtt form, með nýja möguleika og e.t.v. nýja menningu - hann var hinsvegar engin ný uppfinning (nema tæknilega hliðin), engin "bylting", því fólk hefur skrifast á frá því í fornöld.
Internetið er bylting, bloggið er nýtt form, sem gerir venjulegu fólki kleift að skrifa á netið instantly. Það er orðið í dag það útbreitt og svo ólíkur hópur sem bloggar að þetta er hætt að vera eitthvað "fyrirbæri" sem þarf að fjalla um, ekki frekar en tölvupósturinn - sem mér finnst persónulega mun merkilegra fyrirbæri, enda mun útbreiddari, meira notaður og mikilvægari í lífi fólks.
Ég verð samt að viðurkenna, að ég hef furðað mig á því að aldrei er talað við neinn af "gömlu bloggurunum" þegar þessar uppfyllingargreinar eru skrifaðar. Katrín.is og Salvör eru líklegast oftast búnar að koma fram sem bloggarar (enda svosem skiljanlegt), en mjög oft er rætt við bloggara sem varna eru búnir að slíta blogg-skónum [fimmaur dagsins].
Kannski þeir hafi verið beðnir en beðist undan viðtali. Þannig myndi ég líka bregðast við ef væri til mín leitað (sem hefur ekki verið gert). Reyndar eru eftirlifandi bloggarar á þriðja ári afskaplega fáir, svona þegar ég hugsa út í það. Því er þetta kannski ekki skrítið. Engu að síður, þeir menn sem ég tengi við blogg (og eru enn bloggandi) eru t.d. Tommi og GummiJóh.
Við lítillega eftirgrennslan kemur það á daginn að höfundur greinarinnar í Fréttablaðinu bloggar sjálfur, einsog svo margir aðrir sem hafa skrifað um blogg í blöð og tímarit. Einsog svo margir sem hafa skrifað um blogg í blöð og tímarit virðist hann aðallega hafa rætt við málkunnuga menn sem blogga.

Þetta er nú meiri leiðindarfærslan, en hérna þetta er nokkuð áhugavert: DIY Washington terror threat style

Kynlífslyf fyrir konur

Skv. frétt á BBC-vefnum eru menn að þróa kynlífslyf, ekki ósvipað Viagra.
Grundvallarmunurinn á þessum tveimur lyfjum er þá sá að á meðan Viagra hefur áhrif á kynfæri karlanna, þá hefur "kvennalyfið" áhrif á heila konunnar.
Segir þetta ekki allt um muninn á kynjunum :-)

Útlegðarhugmyndin

But top Jordanian officials say they are pushing for incorporation of the idea in any new resolution on Iraq by the United Nations Security Council — not so much because they believe Mr. Hussein will accept it, but because they are almost certain he will not.
These officials, who declined to be further identified, said that by rejecting a formal offer of exile from the top body of the United Nations, Mr. Hussein would isolate himself from other senior Iraqi leaders, thus increasing the chances of a move to kill or overthrow him.

Jordan Pressing U.S. to Offer Exile to Hussein
Mæli með þessari frétt til lestrar.

Osama, Írak og allt það

Í dag skrifa Thomas Friedman og Maureen Dowd pistla í NYT.
Friedman skrifar m.a.:

France, China and Russia have to get serious, but so do we. The Bush talk that we can fight this war with just a "coalition of the willing" — meaning Latvia, Lithuania and Estonia — is dangerous nonsense. There is only one coalition that matters to the average American and average world citizen. It is one approved by the U.N. and NATO. We may not be able to garner it, but we need to be doing everything we can — everything — to try before we go to war.

Reyndar finnst mér pistill Maureenar mun skemmtilegri í dag.
Hún segir m.a.:

In the past, Condi Rice has implored the networks not to broadcast the tapes outright, fearing he might be activating sleeper cells in code.
But this time the administration flacked the tape. And Fox, the official Bush news agency, rushed the entire tape onto the air.
So the Bushies no longer care if Osama sends a coded message to his thugs as long as he stays on message for the White House?
To get Saddam, the Bush administration is even willing to remind the American public that it failed to get bin Laden. Its fixation on Saddam seems to have blinded it to the possibility that Osama might be perversely encouraging America in this war.
The administration and Al Qaeda both have a purpose for invading Iraq, and both want a regime change.

Maureen er ein fárra kvenna sem skrifa lipra pistla um heimsmálin. Hún hefur skemmtilegan stíl, bland af kaldhæðni, ímynduðum "leikþáttum", stórorðum yfirlýsingum og hæfilegri ósvífni. Einsog t.d. þessi pistill sem hefst á orðunum: "Osama bin Laden came to the rescue of George W. Bush yesterday."

Nýtt land

Í dag hittumst við Þórir og borðuðum saman. Síðan skuttlaði ég honum í Bókhlöðuna og kíkti inn með honum. Erindið var að leita að heimildum fyrir heimildaritgerð sem hann er að skrifa um sem snertu Vilmund Gylfason. Fórum á Þjóðdeildina og Þórir fann einhver laganúmer (eða eitthvað) sem hann var að leita að í Löglegt en siðlaust, þeirri stórgóðu bók Jóns Orms, en á meðal fletti ég í gegnum Nýtt land, tímaritið sem Vilmundur og fleiri gáfu út haustið 1981 (eftir "Alþýðublaðsdeiluna").
Nema hvað, það sem mér fannst mjög merkilegt við að fletta þessu rúmlega 21 árs gamla blaði var að megnið af greinunum höfðuðu til mín. Þarna voru, fyrir utan sagnfræðilegar greinar Vilmundar um m.a. Martein Lúther og Héðinn Valdimarsson, greinar um Afganistan, Íran, klofninginn í Sjálfstæðisflokknum, lýðræði (eða öllu heldur lýðræðisleysi) í verkalýðsfélögum... mestallt greinar sem er nú, 21+ ári seinna, áhugavert að lesa í ljósi sögunnar.
Það sem var rangt með spánna um Afganistan var að stríðið þar var ekki Víetnam 2 heldur miklu verra. Greinarnar um Khomenei (Kómení einsog það var skrifað í blaðinu) væru áhugaverðar fyrir mig að lesa, ekki síst grein Vilmundar þar sem hann ber hann saman við Martein Lúther.
Ég ætlaði alltaf að kíkja í þessi blöð fyrir tæpum tveimur árum síðan en ekkert varð úr því. Ég á hinsvegar örugglega einhvern tímann eftir að kíkja í þetta við tækifæri.
Sem minnir mig á það, af hverju er ekki fyrir löngu búið að gera sjónvarpsþátt um ævi og baráttu Vilmundar?? Þetta er einhver litríkasta persóna íslenskra stjórnmála á 20. öld. Ein bók, bók Jóns Orms, hefur verið skrifuð um hann (1985) og ein BA-ritgerð við sagnfræðiskor árið 1997, eftir því sem ég kemst næst. Það er kannski eina vonin að Hannesi Hólmsteini detti í hug að gera þátt um hann.

Wax away

Ótrúlegt hvaða (mismerkilegu) vitneskju maður kemst að með því að hlusta á BBC World Service.
Í dag datt ég inn í einn af uppáhaldsþáttunum mínum á BBC, Everywoman (á heimasíðu þáttarins má hlusta á hann á með Real Player). Eitt umræðuefnið þessa vikuna var

[...] we examine why so many women around the world are obsessed with hair removal...from the Brazilian bikini wax to the hair removing parties of Dubai...we go in pursuit of the perfect way to shave your body!

Jebb. Talað var um sögu háreyðingar kvenna, hvaða konur stunda þessa iðju og enn frekar hvaða konur stunda hana ekki. Rætt er við amerískan prófessor sem gerði könnun á þessu og hún segir frá niðurstöðum sínum... þið verðið að hlusta á þáttinn til að komast að þeim:) [Þessi hluti þáttarins byrjar á 10. mínútunni]
Rætt er við konu í Dúbaí í Sameinuðu arabísku furstadæmunum. Hún segir frá því hvernig heljarinnar ritual er í kringum það viku fyrir brúðkaupið að haldið er "hair removing party", þar sem konurnar í fjölskyldunni koma saman... siður sem þið skuluð bara kynna ykkur með að hlusta á þáttinn :)
Skv. sömu Dúbaíju eru karlar þar farnir að snoða sig á prívatstöðum en þá með aðstoð konunnar en ekki í partýum.

Um daginn var sýning á afraksri kúrs sem var samstarf HR og LHÍ. Þar hafði einn hópurinn gert línu "skapalóna" fyrir konur og vakti það næga athygli til að rata á síður Orðlauss - kvenkyns tímarits.
Sértakar stofur veita konum (og sumar körlum) þessa snyrtingarþjónustu, líkt og hefðbundnar stofur þjónusta fólk um klippingu. Sums staðar er þetta fínn bissniss.

Skemmtilegt umræðu, finnst ykkur ekki? Allavega, alltaf lærir maður eitthvað nýtt með því að hlusta á BBC!

Amerísk aðstoð 2004

Skv. þessari frétt MET er þetta meðal þess sem plön Bush-stjórnarinnar um erlenda aðstoð fyrir árið 2004 kveða á um (engan veginn tæmandi listi, aðeins valið úr það merkilega, heildarfjárhæðin er $28,5 milljarðar):

• Ísrael: $2,1 milljarður í hernaðaraðstoð
• Egyptaland: $1,3 milljarðar í hernaðaraðstoð
• $150 million is set aside for the Middle East Partnership Initiative which seeks to promote "democratization and good governance in the Arab world".
• Tyrkland: $200 milljónir til að hjálpa við að greiða skuldir. "The money for Turkey, which excludes military assistance, makes up 90 percent of the US aid package for all of Europe and Eurasia."
• Palestína: $75 milljónir.
• Jórdanía: $250 milljónir.
• Líbanon: $32 milljónir.
• Bahrein (sem hefur álíka tekjur per mann og S-Kórea): $25 milljónir.
• Jemen: $15 milljónir í hernaðaraðstoð (2m. í fyrra).
• $20 milljónir til friðargæslu á N-Írlandi og Kýpur.
• Íraska stjórnarandstaðan fékk $25 milljónir í ár og í fyrra. 2004 er ekki gert ráð fyrir einu einasta centi. Vísbending?
• Afganistan: $150 milljónir í byggingu infrastrúktúrs.
• Pakistan: $200 milljónir.
• Baráttan gegn AIDS/HIV: $450 milljónir.
• Baráttan við S-Amerísk "anti-drug programs": $731 milljónir.

Það var og. Ef einhver aðstoð hefur verið veitt til prógramma sem er styðja frelsi kvenna til fóstureyðinga, þá er það alveg örugglega mistök og verða mjög líklega leiðrétt um leið og þau komast upp.

Fóstureyðingar í Bandaríkjunum

Algjör skyldulesning fyrir áhugasama í 3ja vikna gömlum Economist: The war that never ends (aðeins opið áskrifendur á netinu)

Spakmæli dagsins

"Ef þú ert prestur, þarftu að geta messað yfir fleirum en kórnum."

Hr. Hnerri

Hr. Hnerri
Ég er búinn að vera fullur af kvefi um helgina og það virðist vera að ágerast frekar en hitt :-(
Kannski ég ætti að sætta mig við að ég sé veikur, en ekki bara þykjast og vera að vinna á fullu. Ég er búinn að vera að síðan 8 í morgun. Fór í próf í Markaðsfræði 2 og gekk það eins við var að búast. Kunni (að því er mér a.m.k. fannst) bókina utanað enda stutt og ansi skemmtileg bók.
Svo er ég búinn að vera að vinna að verkefnum hérna heima síðan í morgun og má ekkert vera að því að leika aumingja með kvef. Nóg að gera þessa dagana, enda febrúar og mars ein allsherjar törn, og svo tekur prófatörn við þar á eftir.
Því situr Hr. Hnerri bara með sveittan skallann og hamrar á tölvuna.

Nokkrar MEMRI-greinar

Eitt nytsamlegasta tæki okkar amatöra til að fylgjast með Mið-Austurlöndum er MEMRI-stofnunin. Alveg nauðsynleg fyrir okkur sem tölum hvorki né lesum arabísku.
Fyrir nokkrum dögum kom samantekt á umræðunni í arabískum fjölmiðlum um Columbiu-slysið. Að vonum voru ummælin á tvo vegu. Annars vegar tjáðu "hófsemdarmenn" samúð sína vegna láts vísindamannanna. Sumir tilgreindu sérstaklega samúð sína með aðstandendum amerísku vísindamönnunum og Indverjans sem lést og sumir sögðu ísraelska orrystuflugmanninn, Ilan Ramon, mega fara til helvítis síns vegna. Að vonum hlakkaði í öfgamönnum á borð við Abú Hamza í London.
Arab Media Reactions to the Columbia Space Shuttle Disaster (1) og (2)

Fyrir nokkru birtust þrjár greinar hjá MEMRI, þar sem umræðan um kjarnorkuáform Egypta var rakin: Egypt Rethinks Its Nuclear Program (1) (2) (3)
Athyglisvert að lesa þessa greiningu á umræðunni og þá sérstaklega rökin sem beitt er af þeim sem vilja sjá Araba koma sér upp kjarnorkuvopnum.

Viðbót: Nýjustu fréttir af máli félagsfræðiprófessorsins Saad Eddin Ibrahim í METimes.

Hússein af Jórdaníu

Í dag eru fjögur ár liðin frá andláti Husseins konungs af Jórdaníu. Margir landsmenn sakna hans sárt og sumum þykir hálf-enskur sonur hans vera full "vestrænn" og ekki hafa nægan skilning á "fólkinu/ættflokkunum í landinu".
Abdúllah II. má hinsvegar eiga það, hann á glæsulegustu drottningu heims fyrir eiginkonu.
Jórdanía er að mörgu leyti mjög merkilegt land, í sögulegu, efnahagslegu og stjórnmálalegu tilliti. Hussein ibn Talal var þar konungur í tæp 50 ár, var 17 ára pjakkur þegar hann tók við af föður sínum sem hafði verið konungur í eitt ár en þingið lét hann víkja vegna andlegrar vanheilsu. Afi hans, Abdúllah, var emírinn af Transjórdaníu frá 1921 til 1946, þegar landið fékk fullt sjálfstæði frá Bretum og var hann þá konungurinn af Jórdaníu. Hann varði Vesturbakkann í stríðinu 1948 og fékk venjulega til föstudagsbæna í al-Aqsa moskunni í Jerúsalem. Við slíkt tækifæri í júlí '51 var hann myrtur af byssumanni. Hussein, sem var formlega gerður konungur tæpum tveimur árum síðar, rétt slapp þar sem kúla hæfði metalíu/orðu sem hann bar.
Þegar Hussein dó var hans minnst sem mikils diplómats og karismatísks leiðtoga lands síns. Hann var syrgður af mörgum. Persónulega hafði hann verið í dálæti hjá mér síðan ég var krakki og las um hann í einhverri bók. Þar var Jórdaníu lýst sem "fátæka" Arabaríkinu, þar sem engin olía finnst en samt var þar konungur sem sýndi klókindi við stjórnun og reyndi að byggja upp landið (reyndar finnst fosfór í landinu og er hann helsta tekjulindin). Myndin í þessari bók af Hussein var þar sem hann sat ásamt bedúínahöfðingjum í fátæklegu umhverfi ásamt syni sínum (Abdúllah) og virtist vera gúddí gæji. Líka nafn landsins, Jórdanía, það er eitthvað svo ljóðrænt. Ég man hvað ég var vonsvikinn þegar hann studdi Saddam í Persaflóastríðinu. Jórdanía fær helming olíunnar sem landið notar (til raforkuframleiðslu) gefins frá Írökum, hinn helminginn fá Jórdanir á sérkjörum.
Abdúllah II. hafði verið gerður að krónprinsi af föður sínum stuttu fyrir andlát hans. Fram að því hafði Hassan prins, bróðir Husseins, verið næsti erfingi krúnunnar. Nú tala sumir (eða töluðu aðallega) um að hann sé leiðtogaefni Íraks post-Saddam. Ég hef persónulega enga trú á þeirri kenningu.
Það væri kannski sniðugt að ég skrifaði einhvern tímann almennilegan pistil hérna um sögu Hashemíta-ættarinnar. Það er tvímælalaust með magnaðari fjölskyldusögum á okkar tímum.