mars 25, 2003

A Readers' Guide to the War

Nicholas Kristof er núna staddur í Kúveit. Hann skrifar góðan pistil í NYT í dag.
Instead, quite predictably, we're now besieging Basra, where one million people have been without electricity and clean water since Thursday — a deprivation that's likely to make them more hostile to U.S. occupation.

We have such firepower that we can win the war without sensitivity to Iraqis, but we can't survive the occupation that way. Raising the American flag on Iraqi territory the other day was the best boost we could have given Saddam. And Arabs flinch each time American officials torture pronunciations of the names of Iraqi cities and, worse, the country itself. Granted, proper Arabic pronunciation of "Iraq" is difficult because it actually begins with a consonant, the ayn, that doesn't exist in English and sounds like a person being strangled.
Ég var áðan að skrifa tölvupóst þar sem ég tilgreindi þrettán atriði sem veigamikil rök gegn þessari innrás. Veit ekki hvort ég birti þau skrif hérna. Þarf þá aðeins að lesa það betur yfir áður en ég varpa því á internetið.

Einsog Einar Sús var búinn að benda á, þá er grein eftir Paul Krugman í NYT (Channels of Influence) þar sem hann segir frá því hvernig útvarpsfyrirtækið Clear Channel Communications notar 1.200 útvarpsstöðvar í sinni eigu til að reka áróður fyrir innrásinni í Írak. Sömu stöðvum er einnig beitt gegn þeim sem eru andvígir innrásinni, einsog t.d. Dixie Chicks hafa fengið að kynnast, sem voru teknar út af playlista stöðvanna fyrir andstöðu sína.
Agust skrifaði 25.03.03 19:30

Flokkun: Meðmæli , Mið-Austurlönd